Strandapósturinn - 01.06.2000, Blaðsíða 113

stofan, næst bæjardyr lítið eitt lægri með lofti og stóru búri í
vesturendanum niðri. Þriðja burstin var fjóshlaða. Afast við fjós-
hlöðuna að vestan var fjósið, ætlað þremur kúm. Timburþil var
milli burstanna og innangengt í fjósið úr bænum. Fyrir vestan
bæinn var hús sem snéri bustinni út á hlaðið og stóð í línu við
hin húsin. Þetta var Guðjónsbær, en þegar Pétur og Sigríður
fluttu í Skjaldabjarnarvík bjó þar fyrir Guðjón Kiistjánsson sem
hafði búið þar síðan f905. Guðjón flutti svo norður í Þaraláturs-
fjörð árið eftir, 1923. Guðjónsbær var með lofti að hálfu í vestur-
enda. I þessu húsi voru hlóðir og strompur uppúr, þar var gert
slátur og reykt kjöt.
Fáum sögum fer af því hvernig fjölskyldunni gekk að koma
sér fyrir. Þó hlýtur að hafa verið þeirra fyrsta verk að kveikja eld
svo hægt væri að elda einhvern mat, en þó Skjaldabjarnarvík
væri talin góð rekajörð brá svo við að nú var enginn reki. Það var
því úr vöndu að ráða með eldivið. Þó mótak væri nokkurt kom
það ekki að gagni þetta fyrsta sumar. Einhver sprek munu hafa
verið á rekanum, en ekki þótti það góður eldiviður nema fyrst
væri búið að þurrka viðinn, en það tók sinn tíma. Til að drýgja
eldiviðinn var reynt að brenna þurrum þara sem þótti neyðarúr-
ræði. Ekki er vitað hvernig heyskapur gekk. Sjálfsagt hefur hann
ekki verið mikill, enda ekki stór bústofn. Þó munu þau fljótlega
hafa fengið kú.
Það er svo 2. ágúst sem dregur til tíðinda, en þá elur Sigríður
sveinbarn. Hraustur var strákurinn og grét sterklega. Nú voru
börnin orðin þrjú og þar af eitt reifabarn. Það styttist í sumrinu
og framundan er veturinn. Hvernig mundi þeim reiða af? Það
skorti flest sem heimilið þarfnaðist. Trúlega hefur Pétur verið
búinn að eignast haglabyssu, þá er hann átti lengi síðan. Byssa
þessi var kjörgripur, með langt hlaup og ágæt við tófu og sela-
veiðar. Trúlega hefur ekkert af eigum þeirra hjóna gagnast bet-
ur en þessi byssa. Með henni skaut hann ótölulegan fjölda af
tófu og sel og oft var fuglakjöt á borðum.
Þarna stóð Pétur betur að vígi en í Hraundal. Hann gjörþekk-
ir allan veiðiskap frá veru sinni á Dröngum. Ekki er að efa að án
byssunnar og veiðanna hefðu þau aldrei komist af fyrstu árin sín
í Skjaldabjarnarvík. Veturinn fór að og ekki var hægt að gera
111