Strandapósturinn - 01.06.2000, Blaðsíða 123

tæktar. í sjávarþorpum og
kaupstöðum landsins
draga menn fram lífið á
atvinnubótavinnu eða
sveitastyrk. Væri ein-
hveija vinnu að hafa er
kaupið svo lágt að hung-
urvofunni er aldrei vikið
frá. Frá fjöru til fjalla sit-
ur hnípinn þjóð í vanda.
Og þó, kannski hefur
bjartsýnin, samheldnin
og manndómurinn aldrei
komið betur í ljós hjá ís-
lenskri þjóð heldur en
einmitt á þessum árum.
Árið 1932 brestur of-
spenntur boginn í
Reykjavík. Verkamenn
rísa upp og hleypa upp
bæjarstjórnarfundi, þeg-
ar rætt er um að lækka
kaupið í bæjarvinnunni.
Barist er á götum Reykja-
víkur og margir verða sárir. Og nú berast fréttirnar með hraða
hljóðsins norður á Strandir, menn hlusta og undrast. Hvað er
að gerast? Oldurnar sem rísa úti í hinum stóra heimi brotna
líka á hinum nyrstu ströndum Islands. Það er ekki um að villast
við erum orðin hluti af umheiminum, hvort sem okkur líkar
betur eða verr. Og Jóhannes úr Kötlum gefur út ljóðabókina Eg
læt sem ég sofi. Eins og hann sé að minna rnenn á að ekki sé allt
sem sýnist.
Skjaldabjarnarvík taldist ekki til hlunnindajarða, þótt hún
væri vissulega góð rekajörð, útibeit fyrir fé að vetri til var nokk-
uð góð, sérstaklega var fjörubeitin rómuð, enda miklar sölvafjör-
ur sem aldrei brugðust, nema í ísárum. Slægur lélegar og dreifð-
ar, túnið lítið og taldist ekki grasgefið. Jörðin var mannfrek og
121