Strandapósturinn - 01.06.2000, Blaðsíða 128

viðarhöggið, en of seint, höggið var riðið af. Fyrst örlítil þögn,
svo grátur og hróp, allir hlaupa út úr viðargeymslunni til foreldr-
anna, nema drenghnokkinn, hann stendur þarna og veit ekki
hvað hefur skeð. Aðeins að það er eitthvað skelfilegt. Allir eru
farnir, það er þá sem hann tekur til fótanna og hleypur út í
myrkrið, hleypur og hleypur. Hann veit ekki hvert hann er að
fara. Myrkrið umlykur hann og svo þögnin. Hann kemur að stór-
um steini, sest þar niður. Hann er ekki lengur hræddur, honum
er ekki kalt, hann grætur ekki. Hann bara situr þarna umlukinn
þessu endalausa myrki sem er svo þykkt að það er næstum hægt
að þreifa á því og þögnin, þessi algjöra þögn, jafnvel hafið er
þagnað, það er eins og allt haldi niðri í sér andanum. Klukka
tímans hefur verið stöðvuð og þá tekur eilífðin við. Og þó, í
þessu algjöra myrki og þögn leikur um hann eitthvert dularfullt
gult ljós, svo honum fannst ekki að hann væri einn, einhver stóð
við hliðina á honum. Góðar vættir Skjaldabjarnarvíkur brugðust
ekki á örlagastundu.
Það er fjögra tíma gangur til næsta bæjar, hvort sem farið er
norður eða suður. Býlin eru því eins og lítið ríki. Þar verður að
ráða fram úr hveiju máli sem upp kemur. Það er ekki hægt að
leita læknis eða prests nema með ærinni fyrirhöfn, ef það er þá
hægt á annað borð. Allstaðar eru hættur og reynt er að innræta
börnunum að varast þær. Hvern vanda verður að leysa, hvort
sem menn eru háir í loftinu eða ekki.
Ein var sú íþrótt sem stunduð var af krökkunum í óþökk for-
eldranna, en það var að elta ölduna. Fjaran fyrir neðan bæinn
var stórgiýtt, ár og síð hafði hafaldan velt grjóthnullungunum
upp og niður fjöruna, slípað þá og fægt. Listin var að hlaupa
niður stórgrýtta fjöruna þegar aldan sogaðist út og vera nógu
fljótur að hlaupa til baka, þegar hún kom aftur. I miklu brimi
var þetta stórhættulegur leikur. Einhveiju sinni æfðu eldri
krakkarnir sig í þessum hlaupum, en sá næstyngsti vildi ekki
verða síðri, tók til fótanna og fýlgdi öldunni, en datt á bakaleið-
inni þannig að aldan tók hann. Snarræði elsta bróðursins bjarg-
aði honum, hann hljóp út í sjóinn og sótti drenginn. Þetta hefði
getað kostað báða lífið.
Síðustu árin þeirra í Skjaldabjarnarvík fór að bera á einkenni-
f26