Strandapósturinn - 01.06.2000, Side 130

dóttur Svanfríðar, Alexandrínu Benediktsdóttir, en hún hafði þá
slitið samvistum við mann sinn, Jónas Guðjónsson frá Þaraláturs-
firði. Ekki er nokkur vafi á því að brottför þeirra hefur verið
mikið áfall fyrir heimilið í Skjaldabjarnarvík, trúmennska þeirra
og iðjusemi var ómetanleg á barnmörgu heimili og erfiðri jörð.
Eftir að þau eru farinn jókst álagið á þá sem eftir voru og sér-
staklega mun Pétri hafa reynst einyrkjastarfið erfitt. Nokkuð víst
má telja að hann hafi aldrei náð sér fullkomlega eftir taugaveik-
ina í Hraundal, enda fór svo að hann veiktist, fékk svo slæma
gikt að hann gat ekki hreyft sig og ekki var um annað að ræða
en að leita lækninga. Pétur fór því suður og lá nokkra mánuði á
Landakotsspftala og fékk allgóðan bata.
Einyrkjabúskapur með stóran barnahóp á jörð eins og
Skjaldabjarnarvík mátti heita útilokaður. Börnin voru að komast
á skólaaldur. Það að senda ung börn til Finnbogastaða í Tré-
kyllisvík um hávetur gat haft hættur í för með sér. Erfitt var að
fá kennara til að kenna á þessum afskekktu heimilum, þó var
það reynt og gafst að mörgu leyti vel, en engin framtíð var í því.
Eins og aðrir foreldrar höfðu þau mikinn metnað fyrir börn sín.
Bæði hafði langað til að læra en ytri aðstæður gerðu þá drauma
að engu. En ákveðin voru Pétur og Sigríður í því að börnin
þeirra skyldu ekki fara þess á mis væri þess nokkur kostur.
Skjaldabjarnarvík bauð ekki upp á neina framtíð handa ungu
kynslóðinni. Það var því ekki um annað að ræða en hugsa sér til
hreyfings þótt efnahagurinn væri allt annar og betri. Þeim býðst
að kaupa Skjaldabjarnarvík, freistandi hlýtur það boð að hafa
verið fyrir Pétur sem alla tíð hafði dreymt um að verða sjálfseign-
arbóndi. En önnur sjónarmið vega þyngra.
Sumarið 1934 varð það ljóst að hluti úr jörðinni Reykjarfirði
í Arneshreppi er að losna tir ábúð. Þá stóðu yfir miklar fram-
kvæmdir við að byggja stærstu síldarverksmiðju í Evrópu á
Djúpavík, í nokkra kílómetra fjarlægð frá Reykjarfirði. A mæli-
kvarða þessa fámenna og fátæka byggðarlags er um byltingu að
ræða. I einu vettvangi er stokkið inn í tuttugustu öldina, enginn
tími til aðlögunar. Og það mega Strandamenn eiga, þeir stóðust
prófið.
Þau hjónin hafa gert sér grein fýrir því að þarna sköpuðust
128