Morgunblaðið - 21.07.2022, Qupperneq 43

MINNINGAR 43
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 21. JÚLÍ 2022
✝
Sigríður Bern-
höft (Siddý)
fæddist 30. ágúst
1949. Hún lést á
krabbameinsdeild
Landspítalans 7.
júlí 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Dómhild-
ur Guðmunds-
dóttir, f. 3. ágúst
1924, d. 8. nóv-
ember 2011, og
Árni Valdimarsson, f. 6. des-
ember 1923, d. 16. maí 2004.
Systkini Sigríðar eru Magnús
Árnason, f. 1953, og Marta
Árnadóttir, f. 1956.
Sigríður giftist eftirlifandi
eiginmanni sínum, Birgi Bern-
höft, f. 11. apríl 1948, hinn 8.
nóvember 1969. Foreldrar
hans voru Kristrún Bernhöft,
f. 5. nóvember 1908, d. 8. febr-
úar 1990, og Jóhann Gotfred,
f. 12. janúar 1905, d. 29. sept-
ember 1964.
Börn Sigríðar og Birgis eru:
1) Gotti, f. 26. febrúar 1970.
Börn hans og Valgerðar
Helgu Schopka eru Júlía
Helga, Júlí Mosi og Lilja Ljós.
2) Árni Valdi, f. 19. apríl 1976.
Börn hans og Ingibjargar Ás-
dísar Ragn-
arsdóttur eru
Andrea Örk og
Birgir Rafn. 3)
Kristrún Helga, f.
25. febrúar 1982.
Börn hennar og
Kristófers Þórs
Pálssonar eru
Árni Kristinn,
Brynjar Páll og
Elísabet Guðrún.
Eftir hefð-
bundna skólagöngu vann Sig-
ríður hjá Eimskip og síðar
Blossa allt þar til hún stofnaði
ásamt eiginmanni sínum og
foreldrum byggingavöruversl-
unina BB Byggingavörur.
Skólagöngu Sigríðar var ekki
lokið og hún fór í Öldunga-
deild Menntaskólans í Hamra-
hlíð þar sem hún kláraði stúd-
entsnámið. Eftir pásu frá námi
lá leið hennar í Kennarahá-
skólann þar sem hún tók
kennsluréttindi og fór svo til
Englands í framhaldsnám og
bætti við sig sérkennslurétt-
indum og vann við það bæði í
Hjallaskóla og Árbæjarskóla.
Útför Sigríðar fer fram frá
Kópavogskirkju, í dag, 21. júlí
2022, klukkan 13.
Í dag kveðjum við móður
mína, Sigríði Bernhöft (Siddý).
Mamma hafði glímt við krabba-
mein í tæp tvö ár og fór bæði í
uppskurð og lyfjameðferð
vegna þess. Hún hafði mikla
trú á meðferðinni og ætlaði að
sigra. Lokaorrustuna bar brátt
að, stóð stutt yfir og kom frá-
fallið okkur öllum á óvart. Eftir
sitja nánastu ættingjar og
syrgja og á tíma sem þessum
eru minningar og þakklæti efst
í huga.
Helstu áhugamál mömmu
voru lestur, ferðalög, skíði og
golf síðar meir og var henni
mikið í mun að iðka sín áhuga-
mál með fjölskyldunni. Á ég
góðar minningar úr barnæsku
frá skíðaferðum fjölskyldunnar
í Bláfjöllum, í Kerlingarfjöllum,
á Akureyri og einnig erlendis.
Minningar um útiveru, samveru
og heitt kakó með roða í kinn-
um eftir góðan dag ylja. Fjöl-
skylduferðirnar erlendis voru
ófáar og allar skjalfestar með
ljósmyndum sem gleðja svo
sannarlega í dag.
Mömmu var afar umhugað
um að afkomendur hennar
fengju tækifæri til að hafa un-
un af sömu áhugamálum og
hún. Svo mikið að oftar en ekki
leyndist skíða- eða golfbúnaður
í afmælis- eða jólapökkum okk-
ar systkinanna eða barna-
barnanna. Þá var sett upp golf-
grín og teigar á sumar-
bústaðalandið og hinsta ósk
hennar var að við fjölskyldan
færum saman erlendis í skíða-
ferð, með eða án hennar.
Mamma var kennari af lífi og
sál og lagði m.a. mikið upp úr
því að undirbúa barnabörnin
undir grunnskólagöngu. Nánast
öll okkar síðustu samskipti
snerust um það hvenær hún
gæti hitt Elísabetu (sex ára),
dóttur mína, til þess að kenna
henni að lesa. Síðasta hugmynd
sem hún fékk í þeim efnum var
að ég kæmi með hana austur í
bústað og færi í golf með pabba
á meðan hún læsi með Elísa-
betu. Þarna náði hún að slá
ansi margar flugur í einu höggi
(fá fjölskyldumeðlimi í bústað-
inn, senda mig og pabba í golf
og lesa með Elísabetu, tékk,
tékk, tékk!).
Það er ekki hægt að minnast
mömmu án þess að nefna sum-
arbústaðinn á Laugarvatni en
þar átti hún sitt annað heimili
með pabba. Þar leið henni vel,
naut samvista með pabba, spil-
aði golf á Dalbúa, eldaði góðan
mat og fékk oft á tíðum fjöl-
skyldumeðlimi eða vini í heim-
sókn. Það gladdi mömmu mikið
að sjá barnabörnin njóta sín í
bústaðnum og umbúnaðurinn
slíkur að yngri meðlimir geta
spriklað frjálsir um landareign-
ina, hoppað á trampólíni, farið í
pottinn, rólað eða rennt sér í
rennibraut, slegið golfkúlur inn
á grín eða spilað fótbolta. Ein-
hvern veginn held ég að andi
hennar verði alltaf með okkur
þar framvegis, sitjandi á pall-
inum með dagblað að fylgjast
með barnabörnunum, með hvít-
vínsglas fyrir matinn í gleði-
stund með fjölskyldunni, eða
segjandi kaldhæðna brandara
við matarborðið.
Mamma var afar raunsæ og
jarðbundin manneskja, laus við
sýndarmennsku og prjál. Hún
var kannski ekki hávær og fyr-
irferðarmikil en nærvera henn-
ar mikilvæg engu að síður.
Elsku mamma, ég þakka þér
fyrir samfylgdina öll þessi ár
og fyrir lífsspekina sem þú
gafst mér. Við höldum minn-
ingu þinni á lofti í bústaðnum, á
skíðum, í ferðalögum og í golfi.
Megir þú hvíla í friði.
Kristrún Bernhöft.
Nú hefur elskulega amma
mín kvatt þennan heim eftir
hetjulega baráttu við krabba-
mein. Ég mun svo innilega
sakna þess að borða kvöldmat á
kvöldin og hlusta á hana segja
mér sögur frá því að ég var lítil
eða þegar við fórum um ferða-
lög um Ísland og hún sagði
okkur alltaf hvar við værum á
landinu. Ég elska þig alltaf og
mun sakna þín að eilífu.
Andrea Örk Bernhöft.
Kæra Sigríður er látin eftir
erfið veikindi. Við kynntumst
fyrir 45 árum þegar við festum
kaup á húsum í nýju hverfi fyr-
ir norðan Nýbýlaveginn. Þar
voru enn smábýli, þar sem fólk-
ið drýgði tekjurnar með alls
kyns ræktun. Það var nóg pláss
í Fossvogsdalnum og eftir
Vestmannaeyjagosið var skipu-
lagt þarna nýtt hverfi, Snæ-
landshverfið. Svo mætti unga
barnafólkið og kom sér upp
þaki yfir höfuðið. Þarna hitt-
umst við Siddý fyrst, eigin-
menn okkar og börnin. Hún var
með soninn Gotta og ég með
Völu og Júlíus. Þarna kynntust
þau og léku sér saman í allri
ringulreiðinni á byggingar-
svæðinu. Niðri í dalnum var
yndislegt óbyggt svæði fyrir
okkur nýbúana og börnin. Árni
Valdi fæddist á þessum árum
og svo seinna Sissa systir
þeirra bræðra og Rúna bættist
í systkinahópinn hjá mér.
Börnin stækkuðu og varð vel til
vina. Komu í barnaafmæli og
við foreldrarnir fylgdumst með.
Birgir Bernhöft, eiginmaður
Siddýjar, átti það til að baka
gómsætar kökur eins og hann á
kyn til. Birgir er líka snillingur
að leggja gott til málanna, sem
kom sér vel í hverfi sem var í
byggingu. Á þessum árum voru
Siddý og Birgir að byggja upp
fyrirtæki sitt, BB byggingar-
vörur, sem var innarlega á Suð-
urlandsbraut. Ég man svo vel
eftir að á tímabili fór Siddý fót-
gangandi að heiman frá Birki-
grund og alla þessa leið á
vinnustað og það á tímum þeg-
ar ekki var svo algengt eins og
seinna varð að ganga svona
langar leiðir í vinnu. Ég dáðist
svo að henni og man hvað hún
var alltaf smekklega klædd.
Seinna settist Siddý aftur á
skólabekk og lauk stúdents-
prófi. Svo kom að því að hún
menntaði sig frekar og hélt til
Bretlands og lagði stund á
kennslufræði og stærðfræði.
Alltaf vann hún jafnframt við
fyrirtæki þeirra hjóna en eftir
námsdvölina sneri hún sér að
kennslu. Mikið fannst mér hún
dugleg, sannkölluð kjarnorku-
kona. Þau reistu sér sumarbú-
stað á Laugarvatni. Einhverju
sinni vorum við hjónin stödd
þar og rákumst á þau og það
kom ekki annað til greina en að
bjóða okkur heim í kvöldverð í
bústaðinn og fara í skoðunar-
ferð um svæðið. Þegar ég eign-
aðist mitt þriðja barn var
þriðja barnið hjá nágrönnunum
aðeins eldra og Siddý gaf mér
fötin sem dóttirin var vaxin
upp úr. Það kom sér vel fyrir
okkur í blankheitum á hús-
byggingarárunum. Mörgum ár-
um seinna endurnýjuðu Gotti
og Vala dóttir mín kynnin og
eignuðust saman þrjú börn. Þá
eignuðumst við nágrannarnir
fyrsta barnabarnið í báðum
fjölskyldum, Júlíu Helgu, sem
lauk stúdentsprófi 4. júní sl.
Þar hittumst við afarnir og
ömmurnar, glöddumst og átt-
um yndislega stund saman.
Siddý leit svo vel út og það var
ekki hægt að merkja að hún
væri alvarlega veik. Við von-
uðum að hún ætti lengri lífdaga
fyrir höndum en rúmum mán-
uði seinna andaðist elsku
Siddý. Við eigum minningar
um yndislega konu sem reynd-
ist barnabörnunum okkar svo
vel. Við kveðjum hana með
þökk í hjarta og vottum Birgi
og allri fjölskyldunni innilega
samúð.
Helga Skúladóttir.
Látin er góð vinkona, Sigríð-
ur Bernhöft, Siddý, ekki grun-
aði okkur að svona stutt væri
eftir, hélt að ég hefði nægan
tíma til að kalla á ykkur í kaffi,
sé eftir því.
Við Siddý kynntumst í Öld-
ungadeildinni í Hamrahlíð
1976, hún mikill námsmaður en
ég skrölti í gegn. Ég dáðist að
dugnaði hennar, Kennaraskól-
inn og svo sérmenntun í Eng-
landi þar sem hún fór ein.
Við kynntumst Birgi manni
hennar fljótt og börnunum, úr
varð einstakur vinskapur og
samgangur mikill. Stutt var að
milli heimila okkar, aðeins
Fossvogslækurinn á milli, þau í
Kópavogi og við í Fossvogi, var
oft rölt á milli. Siddý var góður
kokkur og óhrædd að prófa
nýja hluti, voru matarboðin
mörg og alltaf gaman að koma í
Birkigrundina. Ferðirnar voru
margar sem við fórum í og oft í
stórum hópi vina, skíði í Kerl-
ingarfjöllum fyrstu helgi í júlí í
mörg ár, skíðaferðirnar til Ak-
ureyrar í mörg ár, þá erum við
búin að fara á Vínartónleika í
yfir þrjátíu ár held ég og hefur
Birgir haldið utan um þann við-
burð. Ógleymanleg er ferð Vín-
arvina til Búdapest 2018. Sum-
arbústaðaferðirnar voru líka
allmargar. Síðasta ferð okkar
var golfferð til Orlando en loks
tókst Siddý að draga okkur
með þangað en það var korter í
Covid, ferð sem við geymum og
varðveitum í minningunni.
Siddý hafði mjög gaman af að
spila golf og var ótrúlegt hvað
hún náði góðum árangri þrátt
fyrir sína gigt.
Börnin okkar minnast
margra góðra stunda með fjöl-
skyldunni og þakka fyrir þær,
við Bjarni þökkum Siddý fyrir
áralanga vináttu, sorglegt að
árin hafi ekki verið fleiri. Elsku
Birgir og fjölskylda, við send-
um ykkur okkar innilegustu
samúðarkveðjur og biðjum al-
mættið að leiða ykkur.
Steingerður.
Elsku Siddý. Þú fórst allt of
fljótt frá okkur, en þegar
krabbamein tekur völdin þá
ráðum við engu. Við höfum átt
margar góðar stundir í sum-
arbústaðnum síðustu 20 árin en
næstu ár verða ekki eins án
þín.
Þegar Gotti og Mæja buðu
upp á hvílaukssnigla um daginn
í sumó fórum við að rifja upp
kvöldið þegar þú og Haddi feng-
uð ykkur hvítlaukssnigla á
Gulna hananum fyrir ca. 40 ár-
um. Eftir matinn fórum við á
Brodway í Breiðholti og ætl-
uðum við að fá okkur drykk á
barnum. Það var biðröð þegar
við komum en hann tæmdist
strax, þannig að við þurftum
ekkert að bíða. Barþjónninn
sem reyndar var vinur okkur
bað okkur vinsamlegast að færa
okkar þar sem við lyktuðum svo
mikið af hvítlauk að enginn gat
verið nálægt okkur. Áður en við
yfirgáfum barinn gaf hann okk-
ur sítrónu og steinselju til þess
að slá á hvítlaukslyktina en það
má segja að við vorum ekki hús-
um hæf þetta kvöld.
Það sem stendur upp úr síð-
ustu árin var ferðin okkar til
Chile í Suður-Ameríku.
Ógleymanleg ferð þar sem við
áttum mjög góðar stundir sam-
an með Grími og Binnu rétt
fyrir Covid. Þar eyddum við
saman 3 vikum og ég held að
við getum fullyrt að við höfum
aldrei gert eins mikið eins og
við gerðum þessar vikur. Við
byrjuðum á að skoða vínhéruð
norðarlega í Chile sem voru í
ótrúlega fallegu umhverfi, síð-
an var farið með flugi til
Buenos Aires í Argentínu þar
sem við borðuðum góðan mat
og drukkum góð vín og skoð-
uðum þessa fallegu borg. Við
skoðuðum mjög skemmtilega
skíðabæi í Argentínu og Chile
og enduðum svo sunnarlega í
Chile hjá Grími og Binnu.
Sumó er búinn að vera okkar
staður og þar fannst þér best
að vera eins og okkur. Við vit-
um að þú verður með okkur í
öllu því sem við erum að gera
og framkvæma og passar upp á
að golfflötin þín verði nú vel
slegin.
Birgir, Gotti, Árni, Sissa og
fjölskylda. Við sendum ykkur
okkar dýpstu samúðarkveðjur.
Marta og Hafsteinn.
Sigríður Bernhöft
✝
Guðbjörg Þór-
isdóttir fæddist
í Neskaupstað 28.
ágúst 1936. Hún
lést á Fjórðungs-
sjúkrahúsinu í Nes-
kaupstað 12. júlí
2022.
Guðbjörg var
dóttir hjónanna
Guðna Þóris Ein-
arssonar, f. 15.5.
1913, d. 29.9. 1978,
og Elísabetu Sigþrúðar Berg-
mundsdóttur, f. 21.3. 1916, d.
Klöru Jónasdóttur, Arndísi
Hjartardóttir, f. 27.9. 1961, gift
Vilhjálmi Skúlasyni, og Sigþór
Hjartarson, f. 14.2. 1968, giftur
Heiðlóu Ásvaldsdóttur. Hjörtur
og Guðbjörg áttu saman níu
barnabörn og fjórtán barna-
barnabörn.
Guðbjörg var fædd í Norð-
firði og bjó þar alla sína ævi.
Hún fór snemma að vinna í fiski
í frystihúsinu og vann þar alla
sína starfsævi ásamt því að
sinna störfum húsmóður.
Guðbjörg og Hjörtur voru
ung þegar þau kynntust og giftu
þau sig 24. maí 1958. Þau
bjuggu alla sína búskapartíð í
Neskaupstað.
Útför hennar fer fram frá
Norðfjarðarkirkju í dag, 21. júlí
2022, klukkan 14.
10.7. 1981. Guð-
björg átti tvö yngri
systkini, þau Guð-
nýju Þóru Þór-
isdóttur, f. 5.7.
1941, d. 26.2. 1981
og Jóhann Ævar
Þórisson, f. 19.2.
1946.
Guðbjörg var
gift Hirti Arnfinns-
syni, f. 5.11. 1936,
d. 29.10. 2019. Sam-
an áttu þau þrjú börn, Kristin
Hjartarson, f. 10.10. 1958, giftur
Elsku amma, þú varst mér
svo kær. Ég á svo margar góð-
ar minningar með þér, þú varst
mér alltaf svo innilega góð. Þú
nánast gekkst mér í móðurstað
þegar mamma veiktist og ég
einungis fimm ára gömul. Ég
man alltaf eftir þeim tíma, allt-
af nóg af poppi, ís, spilum og
knúsum. Ég fékk alltaf að kúra
á milli ykkar afa og þar fannst
mér langbest að vera, vildi ekki
sjá það að vera í gestaherberg-
inu og það skipti ykkur aldrei
neinu máli. Þú söngst fyrir mig
á hverju kvöldi úr söngbókinni
þinni það þótti mér alltaf ynd-
isleg gæðastund.
Kanaríferðirnar okkar eru
mér ofarlega í minni. Mér þótti
svo gaman að fara með ykkur
til útlanda og gat óspart platað
ykkur afa í að fara að kaupa
„bara einn ís“ í viðbót. Þið vild-
uð endalaust leika við mig og ef
ég stakk upp á einhverju þá var
svarið alltaf já.
Ég kom daglega til þín alla
mín barnæsku því hjá ykkur
afa var yndislegt að vera. Einn-
ig leitaði ég stíft til þín með
prjónaverkefnin mín úr skólan-
um þar sem ég bað þig um að-
stoð. Svo var prjónaverkefnið
fljótt búið og prjónakennarinn
hrósaði mér sífellt fyrir flott
prjón þó svo að hana grunaði
að einhver annar en ég hafi
verið að verki.
Sem barn og sem fullorðin
var svo gott að koma til ykkar
afa, ég var alltaf velkomin og
fann fyrir svo mikilli ást og um-
hyggju í hverri heimsókn. Allt-
af tilbúin með nýbakaðar kræs-
ingar og mjólk eða djús sem
varð svo kaffi á mínum eldri ár-
um. Okkar tími saman hefur
verið mér svo afar dýrmætur
og ég myndi ekki vilja breyta
neinu, þú ert langbesta amma
sem nokkur gæti hugsað sér.
Eins og þú sagðir svo oft við
mig „ég skil ekki fólk sem hef-
ur ekki gaman af því að eyða
tíma með barnabörnunum sín-
um, fjölskyldan er mér það
dýrmætasta og svo mikilvægt
að halda góðum tengslum“. Þið
afi stóðuð svo sannarlega við
þessi orð því það þótti öllum
alltaf svo gott að koma til ykk-
ar og vera.
Ég elska þig amma mín.
Elísa Krist-
insdóttir.
Langamma Guðbjörg var
mjög góð kona og ég sakna
hennar mjög. Alltaf þegar ég
kom til hennar beið opinn
faðmurinn eftir mér. Hjá henni
voru alltaf pönnsur og prjóna-
dót. Nú er hún alltaf hjá okkur
í hjartanu. Hvíldu í friði, elsku
langamma.
Rúna
Guðbjargardóttir
Petersen.
Elsku amma. Mikið er erfitt
að kveðja þig og heyra ekki
röddina og hláturinn þinn leng-
ur.
Amma átti sérstakan stað í
hjarta okkar allra. Við eigum
það öll sameiginlegt að hafa
varið miklum tíma hjá henni
og afa í gegnum tíðina. Það
vildu allir vera hjá ömmu og
afa en það var alltaf fyrsta val,
bæði þegar átti að fara í pöss-
un og seinna meir þegar farið
var í morgunkaffibollann. Þeg-
ar við vorum lítil spiluðum við
og sungum saman sem breytt-
ist svo í spjall eftir því sem við
eltumst. Þá var iðulega rætt
um gamla tíma og oft gat
amma stungið kvæðum inn í
spjallið.
Amma sýndi okkur öllum
áhuga, var dugleg að hringja,
fylgjast með okkar lífi og heim-
sækja okkur. Hún var mikill
þátttakandi í lífi okkar allra og
ef hún var ekki á staðnum
sagðist hún koma á kústinum.
Amma hafði endalausa þolin-
mæði fyrir okkur og okkar mis-
góðu hugmyndum í gegnum tíð-
ina, það var einhvern veginn
alveg sama hvað við gerðum,
hún klappaði okkur á bakið og
fann eitthvað jákvætt, stundum
þannig að tengdabörnunum
þótti nóg um.
Amma var sérlega flink í
handavinnu hvort sem það var
að hekla, prjóna, sauma eða
bródera. Hún passaði vel upp á
afkomendur sína og í dag get-
um við ekki aðeins yljað okkur
við fallegar minningar, heldur
einnig í prjónaafurðum hennar
og er af nógu að taka. Amma
var alltaf vel til höfð og hafði
gaman að því gera sig fína og
punta sig. Einkenndi hana glys
og litagleði þó að fjólublár hafi
alltaf verið í miklu uppáhaldi.
Amma hafði þann hæfileika að
kortleggja sögu þeirra afa í
gegnum heimilið og má segja
að það endurspeglaði þau,
þeirra líf og áhugamál.
Alltaf stóðu dyrnar hjá
ömmu og afa opnar og var mik-
ið um gestakomur enda þau
með eindæmum frændrækin og
höfðingjar heim að sækja. Allt-
af var til heimabakað bakkelsi
og munu minningarnar um all-
ar pönnukökurnar ylja okkur
um ókomna tíð.
Takk fyrir allt sem þú hefur
gert og fyrir það sem þú hefur
verið, elsku amma. Þú ert sú
allra besta. Það er örlítil hugg-
un að vita að þú sért komin til
afa en við vitum að þú hefur
saknað hans mikið.
Mikið eigum við eftir að
sakna þess að hafa þig hjá okk-
ur en minningin um dásamlega
konu lifir í hjörtum okkar að ei-
lífu. Amma, við elskum þig og
biðjum að heilsa afa.
Þín ömmubörn,
Hjörtur, Margrét,-
Guðbjörg, Eva, Skúli,
Ásvaldur, Freyja
og Arnfinnur.
Guðbjörg
Þórisdóttir