Sjómannablaðið Víkingur - 01.02.2011, Síða 25

Sjómannablaðið Víkingur – 25
Og kötturinn hélt áfram
að éta mýsnar
Maðurinn var nú orðinn skrækur af
hræðslu, þrýsti sér upp að veggnum frá
glugganum og æpti á mig: „Ertu orðinn
snarvitlaus maður! Rússarnir geta verið
að fylgjast með gluggunum sem snúa
beint að skipinu og skotið strax niður
þann sem er að miða leyniskytturiffli að
skipinu.“
Ég lét þetta eins og vind um eyrun
þjóta, hvernig sem maðurinn lét, og hélt
áfram að miða rifflinum til að finna besta
skotfærið. Það var ekki sökum að spyrja,
þegar maður er á annað borð kominn í
gírinn. Að vísu voru engin skot til í byss-
una, en maður hefði ekki látið slíka smá-
muni stöðva sig, slíkur var ákafinn og
einbeitingin.
Þar sem enginn vinnufriður var vegna
píkuskrækjanna í manninum, rétti ég úr
mér, skellti rifflinum í kassann, smellti
honum aftur og leit illilega á manninn
um leið og ég gekk út úr herberginu til
að fara með riffilinn aftur í geymsluna.
Maðurinn var þá orðinn náfölur, þar sem
hann stóð fast upp við hvítmálaðan
vegginn. Sá ég á samanburðinum að ég
þyrfti að fara að láta mála veggina.
Þegar ég kom til baka var maðurinn
horfinn. Gufaður upp. Er þetta ekki
týpiskt með marga. Fá einu sinni á æv-
inni snjalla hugmynd, en þegar til kast-
anna kemur og á reynir, þá geta þeir ekki
unnið úr henni, jafnvel þótt aðrir séu til-
búnir að taka að sér aðalhlutverkið við
framkvæmdina. Þora ekki neinu þegar á
reynir. Þetta minnir á ævintýrið um
mýsnar og köttinn, sem hafði þann vana
að éta mýsnar, sem fannst það eðlilega
ótækt með öllu. Allar voru þær sammála
um að brýna nauðsyn bæri til að hengja
bjöllu á köttinn, en engin þeirra fékkst
til að framkvæma verkið, þannig að kött-
urinn hélt bara áfram að éta mýsnar að
venju, unz hann dó væntanlega úr offitu.
Eingöngu þannig leystist vandamál
músanna, sem einhver hinna eftirlifandi
músa hefur vafalaust þakkað sér fyrir,
eins og við þekkjum mörg dæmi um úr
mannheimum.
Þetta atvik rifjaðist upp fyrir mér ekki
alls fyrir löngu, en þá hafði ég keypt
myndskreytta enska bók, sem heitir „Out
of nowhere“, sem er saga leyniskyttunn-
ar frá því riffillinn í sínu fyrsta formi er
fundinn upp um 1550 og til nútímans.
Ég vona bara að þetta sé tilviljun, en
ekki eitthvað í undirmeðvitundinni, sem
bankahrunið hefur kallað fram, að
minnsta kosti hef ég ekki enn þorað að
byrja á bókinni og því enginn beðið enn
skaða af.
Gorbatsjov gat valið á milli þess að dvelja á Hótel Sögu eða um borð í eistnesku ferjunni, M/S Georg Ots,
sem verið hafði í ferðum á milli Tallinn og Helsingfors síðan hún var sjósett 1980. Hann valdi síðari
kostinn. Ferjan dró nafn sitt af hinum fræga eistneska baritónsöngvara, Georg Ots, er um sína daga söng
öll helstu hlutverk óperunnar er hentuðu rödd hans. Morgunblaðið sagði Ots stundum kallaðan „hinn
sovéska Frank Sinatra“!
Bernharð Haraldsson skrifaði stórskemmtilega og fróðlega
grein í jólablað Víkings á seinasta ári þar sem sagði frá
danska skipstjóranum, Henrik Kurt Carlsen, og baráttu hans við
að bjarga skipi sínu Flying Enterprise. Það sem færri vita er að
Íslendingur sigldi eitt sinn með Carlsen. Sá hét Matthías Björns-
son, fæddur Akureyringur, en lærði síðar lofskeytafræði og til
vélstjórnar. Hann var lengi í siglingum, meðal annars á stríðs-
árunum. Í febrúar 1945 var Matthías staddur í New York á milli
skipa. Dettifoss var þá í höfninni en þar var hvert rúm skipað,
var Matthíasi sagt, þegar hann reyndi að fá sig munstraðan á
skipið. Í staðinn fékk hann skipspláss á leiguskipi Eimskipa-
félagsins, M/S Yemassee, og sigldi í sömu skipalest heim og
Dettifoss.
Allir vita hvernig fór um sjóferð þá, Dettifoss var skotinn
niður með hörmulegum afleiðingum. Löngu síðar rifjaði
Matthías upp í viðtali við Guðjón Guðmundsson, blaðamann
Morgunblaðsins, þennan örlagaríka atburð: „Við vorum tveir
aftur á þegar neyðarbjallan hringdi. Það var hrikalegt að horfa á
þetta og við tárfelldum. Okkur var bannað að stoppa til að
bjarga áhöfn og farþegum vegna þess að önnur skip voru til
staðar til björgunar. Þetta var þvílíkur sorgaratburður, að sjá
ýmsa af góðum félögum hverfa í hafið og geta ekkert aðhafst.“
Matti Björns Skipstjóri M/S Yemassee var áðurnefndur Henrik Kurt
Carlsen.
Matti, eins og hann var jafnan kallaður, lést í desember á
síðasta ári. Blessuð sé minning góðs drengs.
Hilmar okkar Snorrason tók þessa mynd af Matta í ágúst 2005. Svo ætlaði
ritstjórinn að hnýta við siglingasögu Matta frásögn af því þegar hann lenti í
sjóhrakningum í því veðravíti sem er að fi nna suður undan Hvarfi á Græn-
landi. Þar var hann á vélarvana vörufl utningaskipi í brjáluðu veðri og mátti
engu muna að skipið færist. Þessa sögu sagði Matti mér oftar en einu sinni
en allt hefur nú hripað úr minni mínu og eina vonin að lesendur Víkings geti
hlaupið undir bagga.