Morgunblaðið - 04.08.2022, Síða 40

40 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 4. ÁGÚST 2022
✝
Þorgrímur
Jónsson málm-
steypumeistari
fæddist 25. apríl
1924 í Vík í Mýr-
dal. Hann lést á
Hrafnistu, Laug-
arási, 21. júlí 2022.
Foreldrar hans
voru hjónin Þor-
gerður Þorgils-
dóttir, f.1900, d.
1994, húsfreyja og
fyrrverandi starfsmaður Al-
þingis, og Jón Jónsson, f. 1889,
d. 1957, silfursmiður. Systkini
Þorgríms eru Sigrún, f. 1921,
d. 2001, Hafsteinn, f. 1931, d.
1997, og Bryndís, f. 1936.
Þorgrímur kvæntist, Guð-
nýju Margréti Árnadóttur, f.
26.4. 1928, d. 28.9. 2018, frá
Hellnafelli í Grundarfirði,
þann 3.6. 1950. Foreldrar
hennar voru Herdís S. Gísla-
dóttir, f. 1899, d. 1996, hús-
freyja og Árni Sveinbjörnsson,
f. 1891, d. 1963, bóndi og vél-
stjóri.
Þorgrímur og Guðný eign-
uðust fjögur börn. 1. Bára Þor-
gerður, f. 2.10. 1950, hjúkr-
unarfræðingur, gift Ólafi
Jónssyni, f. 1935. Synir þeirra
eru Jón Árni, f. 1973, kvæntur
Sigríði R. Þrastardóttur, f.
1972. Þau eiga Guðmund Kára,
f. 2003, Bryndísi Báru, f. 2006,
og Laufeyju Birtu, f. 2009.
fræðingur, kvæntur Aldísi
Yngvadóttur, f. 1961. Dætur
þeirra eru Hugrún, f. 1989, í
sambúð með Oddi I. N. Stef-
ánssyni, Gígja, f. 1991, í sam-
búð með Eysteini Ívarssyni,
þau eiga dóttur, f. 2022,
Signý, f. 1996, í sambúð með
Önnu M. Ólafsdóttur. 4. Her-
dís, f. 29.6. 1961, viðskipta-
fræðingur, í sambúð með
Kristni G. Hjaltalín, f. 1962.
Dóttir þeirra er Soffía Umm-
arin, f. 1993, dóttir hennar er
Kristín Alda f. 2014.
Þorgrímur ólst upp í Vík í
Mýrdal fram til fermingarald-
urs er hann flutti ásamt for-
eldrum sínum og systkinum til
Reykjavíkur. Þorgrímur tók
sveinspróf í málmsteypu frá
Iðnskóla Reykjavíkur 1945 og
fékk síðar meistarabréf í sömu
iðngrein. Hann fór í fram-
haldsnám í málmsteypu hjá
Stockholms Tekniska Institut
og starfaði hjá Söderhamn
Mekaniska Verkstäder um
skeið. Þorgrímur stofnaði
Málmsteypu Þorgríms Jóns-
sonar ásamt föður sínum í
Laugarnesi í Reykjavík. Upp
úr 1950 tekur Þorgrímur við
rekstrinum og hóf frekari
uppbyggingu fyrirtækisins
ásamt eiginkonu sinni Guð-
nýju og síðar börnum þeirra.
Þorgrímur lét af daglegum
störfum hjá fyrirtækinu 2005
þá áttatíu og eins árs.
Útför Þorgríms er frá Há-
teigskirkju í dag 4. ágúst
2022, klukkan 11.
Bragi Þorgrímur,
f. 1976, kvæntur
Helgu Sigurð-
ardóttur, f. 1977.
Þau eiga Arngrím
Orra, f. 2003, og
Ólaf Bjarka, f.
2008. Eiríkur Orri,
f. 1980, kvæntur
Guðbjörgu H. Guð-
mundsdóttur, f.
1984. Þau eiga
Árúnu Birnu, f.
2014, og Karólínu Grímu, f.
2018. 2. Sigurður Trausti, f.
6.8.1952, vélfræðingur, kvænt-
ur Zhönnu Þorgrímsdóttur, f.
1963. Hann var áður kvæntur
Elsu Brynjólfsdóttur, f. 1957,
d. 1999, þau skildu. Synir
þeirra eru Sigurður Þór f.
1973, kvæntur Lotte Harmsen,
f. 1977, þau eiga Önnu Björk,
f. 2010. Hann á tvö börn úr
fyrra sambandi með Sig-
urveigu M. Stefánsdóttur,
Sverri Þór, f. 1995, og Stínu
Malen, f. 2000. Ari, f. 1978, d.
1978. Guðni Már, f. 1980,
kvæntur Tine D. Burmeister, f.
1982. Synir þeirra eru Bastian
Karl, f. 2006, Sigfús Falke, f.
2008, Ásbjörn Trausti, f. 2013.
Andri Freyr, f. 1982. Zhanna
átti fyrir soninn Pavlo Ro-
denko, f. 1982, kvæntan Önnu,
f. 1984. Synir þeirra eru Kiril,
f. 2011, og Makar, f. 2016. 3.
Jón Þór, f. 30.4. 1958, verk-
Látinn er í Reykjavík Þor-
grímur Jónsson málmsteyp-
umeistari, háaldraður. Hann var
heilsuhraustur alla ævi þar til
allra síðustu ár, þrátt fyrir lang-
an og erfiðan vinnudag en hann
var sterkur og hörkuduglegur.
Eftir fráfall Guðnýjar eiginkonu
hans hrakaði heilsu hans nokkuð
hratt. Síðustu rúm þrjú árin
dvaldist hann á Hrafnistu, Laug-
arási.
Hann fluttist til Reykjavíkur
með foreldrum sínum frá Vík
1938 og fór strax að vinna fyrir
sér, fyrst sendisveinn í verslun-
inni Vaðnesi og síðar húsvörður í
Iðnó. Sautján ára gamall hóf
hann nám í Járnsteypunni. Jafn-
framt stundaði hann bóklegt nám
í Iðnskólanum í Reykjavík. Hann
lauk námi í málmsteypu árið 1945
með sveinsprófi og varð síðar
meistari í greininni. Hann aflaði
sér frekari menntunar í Svíþjóð
með þátttöku í fræðilegu námi og
starfaði síðan á málmsmíðaverk-
stæði. Þegar leið að námslokum
hóf hann málmsteypu við Lauga-
mýrarblett í félagi við Jón föður
sinn sem var fjölhæfur dugnaðar-
forkur. Jón mun hafa dregið sig
að mestu frá þessum rekstri um
1950. Í fyrstu voru framleiðslu-
vörurnar pottar, pönnur og lamp-
ar. Síðar voru steyptar ristar fyr-
ir niðurföll, brunnkarmar og
brunnlok fyrir sveitarfélög og
verktaka. Þorgrímur hóf að
merkja vörur sínar með stöfun-
um MÞJ eða Málmsteypa Þor-
gríms. Má þessi verk hans sjá
víða um land, á götum og plönum,
mest þó í Reykjavík og munu
lengi halda á lofti minningu hans.
Umsvifin jukust og starfs-
menn bættust í hópinn. Ekki má
gleyma eiginkonu Þorgríms,
Guðnýju, sem starfaði við hlið
hans fyrstu árin af miklum dugn-
aði. Þáttaskil urðu þegar synir
hans Sigurður Trausti vélfræð-
ingur og Jón Þór vélaverkfræð-
ingur gengu til liðs við föður sinn
við reksturinn. Fyrirtækið var
vel rekið og fékk tilnefningar
sem framúrskarandi fyrirtæki.
Þorgrímur starfaði þar til um
áttrætt er hann missti sjónina og
gat ekki unnið lengur þótt viljinn
hafi verið fyrir hendi.
Árið 1950 gekk Þorgrímur að
eiga mannkosta- og dugnaðar-
konuna Guðnýju Margréti Árna-
dóttur frá Hellnafelli í Grundar-
firði (1928-2018). Þau eignuðust
fjögur myndarleg börn. Þorgrím-
ur var greindur, athugull og heil-
steyptur fjölskyldufaðir. Þegar
ég kom í fjölskylduna sem
tengdasonur var mér afar vel
tekið. Á yngri árum var hann
duglegur að ferðast um landið og
þá oftast gist í tjaldi. Oft var
rennt fyrir silung. Hann gat verið
kíminn og gamansamur og sagði
oft skemmtilegar sögur. Seinni
árin ferðuðust hjónin nokkuð er-
lendis.
Þorgrímur var afar fróður og
kunni skil á mörgu. Heimsstyrj-
öldin síðari geisaði þegar hann
starfaði í Járnsteypunni. Hann
rifjaði oft upp hinar miklu her-
skipaferðir um Faxaflóann sem
sáust svo vel frá vinnustað hans
vestur við sjóinn.
Þorgrími varð oft hugsað til
æskuáranna í Mýrdal, við hey-
vinnu, lunda- og fýlaveiðar og
ekki síst silungsveiðar með föður
sínum. Í minningunni voru sumr-
in blíð, sól skein í heiði, fugla-
söngur var í lofti og Heiðarvatn
fullt af silungi.
Að leiðarlokum er þökkuð
samfylgd sem aldrei bar skugga
á.
Ólafur Jónsson.
Afi ólst upp í Vík í Mýrdal en
flutti þaðan til Reykjavíkur ferm-
ingarár sitt, 1938. Æskuslóðirnar
voru honum ávallt hugleiknar og
ræddi hann iðulega um þær með
mikilli væntumþykju. Hann
minntist einnig oft á stríðsárin,
einkum hernámsdaginn 10. maí
1940 þegar hann fór niður að
höfn að morgni dags og sá her-
skip koma að landi í blankalogni
og beið í ofvæni eftir smá golu
svo hægt væri að sjá hvaða fáni
blakti þar við hún – sá breski eða
þýski. Reykjavík stríðsáranna
var honum ljóslifandi enda vann
hann um skeið í versluninni Vað-
nesi við Klapparstíg og síðar í
Iðnó áður en hann hóf nám við
Iðnskólann í Reykjavík og kynnt-
ist því bæjarlífinu vel. Hann
fylgdist ávallt vel með sögu og
samtíð og var víðlesinn eins og
bókakostur heimilisins bar síðar
vott um.
Afi var hörkuduglegur og
vann alla tíð ötullega að fjöl-
skyldufyrirtækinu, Málmsteypu
Þorgríms Jónssonar (MÞJ), sem
sett var á fót árið 1944. Það óx og
dafnaði í höndum hans með að-
stoð ömmu, Guðnýjar Margrétar
Árnadóttur, sem lést fyrir fjórum
árum, barna þeirra og fleiri
starfsmanna. Fyrir okkur sem
smástráka var það mikill undra-
heimur að heimsækja Málm-
steypuna og sjá bráðinn málm og
ýmis tæki og tól. Framleiðslu-
vörurnar er að finna víða um göt-
ur Reykjavíkur svo nafni afa
mun bregða fyrir þótt hann sé nú
fallinn frá.
Afi og amma voru dugleg að
ferðast, bæði innanlands og utan,
og dvöldu um nokkurra vikna
skeið á Kanaríeyjum á efri árum
í sól og hita.
Afi hafði létta lund og var
ávallt stutt í húmorinn hjá hon-
um. Það var gaman að heim-
sækja hann og ömmu, en þau
tóku vel á móti gestum og voru
mörg skemmtileg fjölskylduboð
haldin á heimili þeirra á Rauða-
læk í áranna rás. Eftir fráfall
ömmu árið 2018 bjó afi á Hrafn-
istu þar sem hann minntist lið-
inna ára. Við minnumst hans
einnig með hlýhug.
Jón Árni Ólafsson, Bragi
Þorgrímur Ólafsson og
Eiríkur Orri Ólafsson.
Það er með söknuði og hlýjum
minningum sem við kveðjum
elsku afa okkar Þorgrím. Afi var
einstaklega góður maður og
hjartahlýr. Hann kom fram við
alla af mikilli virðingu og hafði
það að sið að tala aldrei illa um
aðra. Afi hafði einstakt lag á því
að segja sögur. Frásagnir hans
af gamla tímanum og lífinu á
heimaslóðum hans í Víkinni hafa
vakið með okkur systrum hrifn-
ingu og forvitni. Okkur þótti allt-
af gaman að heyra söguna af því
hvernig hann og amma Guðný
kynntust og sögurnar af sjálfs-
þurftarlífinu á hans yngri árum.
Þá fannst okkur mikið til þess
koma hvernig hann veiddi fýl
sem ungur drengur, vann erfiðis-
vinnu til að safna fyrir ferming-
arfötunum og réri til sjávar með
föður sínum eldsnemma morg-
uns áður en hann hóf sinn hefð-
bundna vinnudag. Kraftaverka-
sagan af spítalavistinni í
Lundúnum var og er engri lík,
ekki síst vegna innlifunar hans
og undrunar yfir þeirri andlegu
heimsókn sem hann þar fékk.
Það má með sanni segja að líf
hans hafi einkennst af mikilli
eljusemi og þrautseigju. Lagði
hann mikinn metnað og alúð í
uppbyggingu fjölskyldufyrir-
tækisins þar sem hann vann
sleitulaust til áttræðs. Hann tal-
aði ósjaldan um hversu stoltur
Þorgrímur Jónsson
✝
Hlöðver Jó-
hannsson
fæddist á Reyð-
arfirði 29. nóv-
ember 1925. Hann
lést á Landspít-
alanum 19. júlí
2022.
Foreldrar hans
voru Guðný Björg
Einarsdóttir og Jó-
hann Nikulás
Bjarnason. Systkini
hans eru Ástríður (látin), Einþór
(látinn), Unnsteinn, Óli Sigurður
og Ólöf Guðbjörg fóstursystir
(látin).
Eftirlifandi eiginkona Hlöð-
vers er Ólöf Sigríður Björns-
dóttir. Börn þeirra eru: 1) Bald-
ur Arnar, maki Árnína Gréta
Magnúsdóttir, börn þeirra eru
þrjú, ein fósturdóttir, átta
barnabörn, fjögur
barnabarnabörn. 2)
Hallgerður Björk,
maki Ingvar Haf-
steinn Krist-
jánsson, börn
þeirra eru fjögur,
sex barnabörn. 3)
Jóhann Guðni,
maki Alda Guðrún
Jörundsdóttir, börn
þeirra eru þrjú,
fjögur barnabörn.
4) Steinþór, maki Dagný Thor-
arensen, börn hans eru þrjú,
tveir stjúpsynir.
Hlöðver starfaði mestan sinn
starfsaldur hjá Vegagerð rík-
isins, fyrst á Reyðarfirði, síðan í
Reykjavík.
Útför Hlöðvers fer fram frá
Kópavogskirkju í dag, 4. ágúst
2022, klukkan 13.
Hafðu þökk
Þín gullnu spor
yfir ævina alla
hafa markað
langa leið.
Skilið eftir
ótal brosin,
bjartar minningar
sem lýsa munu
um ókomna tíð.
(Hulda Ólafsdóttir)
Elsku pabbi minn. Ég þakka
þér fyrir allar góðu stundirnar
saman, þrátt fyrir búsetufjar-
lægð hittumst við reglulega, þá
var mikið spjallað.
Þú varst alltaf svo áhugasamur
um hvernig gengi hjá krökkun-
um; skóli, vinna, allt, og seinna
um barnabörnin, fylgdist vel með
þeim öllum. Krakkarnir voru allt-
af velkomnir til ykkar mömmu,
allt gert fyrir þau sem hægt var.
Við munum öll sakna þess að
hlusta á sögurnar þínar um barn-
æsku, vinnu og ferðalög. Við
Ingvar og krakkarnir þökkum
þér fyrir allt.
Við trúum og vitum að vel hef-
ur verið tekið á móti þér í sum-
arlandinu.
Kærleikskveðja frá dóttur
þinni og fjölskyldu,
Hallgerður Björk
Hlöðversdóttir.
Mig langar til að segja nokkur
orð um afa minn. Mér hefur alltaf
þótt ákaflega vænt um elsku afa
minn en hann sýndi mér alla tíð
mikla ást og hlýju. Afi var ein-
staklega góður maður og á ég
ógrynni af góðum og hlýjum
minningum af tíma mínum með
honum og ömmu. Hvort sem það
voru sumrin í bústaðnum hjá
þeim á Þingvöllum eða heimsókn-
ir til þeirra eru þetta allt stundir
sem mér þykir svo vænt um. Mér
finnst ég svo heppin að hafa feng-
ið að eiga allar þessar góðu stund-
ir með honum og ömmu og standa
þá upp úr sumrin á Þingvöllum og
allar góðu minningarnar þaðan.
Ég mun aldrei gleyma hvað afi
var alltaf til í að grallarast með
okkur Ollu frænku þegar við
komum á Þingvelli endalausar
sundferðir, göngutúrar og
skemmtilegar sögur sem hann
sagði okkur. Stendur þar ávallt
upp úr ferðin að peningagjánni
þar sem við frænkur ætluðum
heldur betur að veiða peninga þar
upp úr en það fór nú ekki alveg
eins og við höfðum ætlað okkur
og brá afi þá á það ráð að setja
bara sjálfur pening í föturnar
okkur svo við gætum svo sýnt
ömmu afraksturinn. Þetta mun
alltaf vera ein af mínum uppá-
halds minningum. Afi og amma
fóru samstíga í gegnum lífið og
áttu þau ákaflega fallegt og náið
samband alla tíð.
Elsku afi minn ég kveð þig nú
með söknuði og á sama tíma vill
ég votta ástkærri ömmu minni
alla mína samúð.
Þar sem englarnir syngja sefur þú
sefur í djúpinu væra.
Við hin sem lifum, lifum í trú
að ljósið bjarta skæra
veki þig með sól að morgni.
(Bubbi Morthens)
Þín
Sandra.
Afi minn… elsku hjartans af
minn…
Mér finnst þú vera með okkur
enn, og það er tómlegt að koma í
Núpalindina og þú ekki lengur í
stólnum þínum.
Ég er svo þakklát fyrir sam-
bandið sem ég átti við ykkur
ömmu alla tíð. Ég átti alltaf mitt
athvarf hjá ykkur sama hvað
gekk á í lífi mínu, hvort heldur
sem ég bjó erlendis eða hér heima
þá tókuð þið amma á móti mér
með ykkar einstöku hlýju og
veittuð mér það skjól sem ég
þurfti á að halda. Eftir að börnin
mín komu í heiminn voru þau
ávallt umvafin kærleika og um-
hyggju og sérstaklega talað við
þau og þeim veitt athygli, enda
voru þau einstaklega hænd að
ykkur báðum.
Ég gæti rifjað upp endalaust af
sögum, en sagan okkar byrjaði í
kjallaranum á Hlíðarveginum þar
sem ég, ljóshært stelpuskott, gat
farið upp til afa og ömmu eins og
mig lysti, seinna meir heima á
Egilsstöðum þar sem ég og bræð-
ur mínir fengum ykkur til okkar
og alltaf hlaðin gjöfum, enn síðar
til Noregs og nú í seinni tíð í
Reykjavík.
Það var alveg sama hvað mað-
ur var að sýsla við hverju sinni,
alltaf leið manni í þinni návist
eins og maður væri afreksmann-
eskja, þú hafðir einstakt lag á því
að gefa manni þá tilfinningu.
Kaupa íbúðir, eignast börn,
mennta sig eða bara vera til, allt-
af var maður að gera svo vel, og
það er ég svo þakklát fyrir, þessa
fullvissu um að maður stæði sig
vel, takk elsku afi minn.
Fyrir þér voru allir „góðir
drengir“ eða „góðar manneskj-
ur“, og þér var svo annt um alla í
kringum þig, fallegur eiginleiki
sem ég hef reynt að tileinka mér,
að sýna fólki áhuga og virðingu.
Strákarnir mínir fóru ekki var-
huga af þessu þar sem þú virtist
alltaf muna hvað þeir þeir væru
að sýsla í lífinu og spurðir þá
spjörunum úr, fullur áhuga um
þeirra líf.
Eftir að ég kynntist Jóni mín-
um var honum umhugað að heim-
sækja ykkur sem oftast og lagði
ríka áherslu á það að hitta á ykk-
ur og þiggja kaffisopa. Ég er svo
þakklát fyrir það að ég var dugleg
að kíkja á ykkur, ekki síst í seinni
tíð, það var partur af rúntinum að
koma við í Kópavoginn, enda átt-
uð þið svo margt inni hjá mér eft-
ir allt sem þið hafið veitt mér og
bræðrum mínum í gegnum tíðina.
Þú varst yndislegur afi og þú
varst yndislegur langafi og við
hefðum ekki geta verið heppnari í
lífinu að eiga þig að sem okkar
stuðning og bakhjarl.
Takk fyrir allt, takk fyrir allar
sögurnar, myndirnar sem þú
prentaðir út, takk fyrir öll heim-
boðin sem þú þáðir til mín og
minna og takk fyrst og fremst
fyrir að hafa verið þú eins og þú
varst.
Ég lofa þér því, afi minn, að
ömmu skal ég hugsa um eins vel
og ég get, halda áfram að halda
minningu þinni á lofti og lifa eftir
gildum þínum um að sjá það góða
í fólki.
Megir þú hvíla í friði eins og þú
þráðir heitast. Ég finn ennþá fyr-
ir höndinni þinni í minni daginn
sem ég kvaddi þig í síðasta sinn,
þétt, traust og hlýtt.
Hvíldu í friði afi minn, ég og
mínir elskum þig og munum
ávallt gera.
Þín
Kristjana Jenný.
Ég kynntist Hlöðver fyrst þeg-
ar ég var að vinna hjá Vegagerð-
inni sem unglingur og ekki óraði
mig fyrir því þá að hann ætti eftir
að verða tengdafaðir minn um
tíma, eða rúmlega tuttugu ár.
Hlöðver var einstaklega góð-
hjartaður og hjálpsamur maður.
Alltaf var hann tilbúin að hjálpa
til við allar þær framkvæmdir
sem við gerðum á íbúðarhúsnæð-
inu okkar og staðalbúnaðurinn
hjá honum á þessum tíma var
vinnusamfestingur í skottinu því
oft var það þannig að það sem átti
að vera venjuleg heimsókn endaði
í vinnudegi þar sem hann taldi
það aldrei eftir sér að taka til
hendinni þegar við vorum eitt-
hvað að brasa.
Hlöðver þreyttist aldrei á að
sitja með börnum okkar og segja
þeim sögur sem þau trúðu skil-
yrðislaust, jafnvel þó ég hafi hann
nú grunaðan um að spinna þær
upp jafnóðum og þær voru sagð-
ar. Börnin áttu kisu sem hét
Simbi en það kom að því að hann
þurfti að flytja að heiman til að
stofna fjölskyldu. Um jólin barst
svo jólakort frá Simba með kærri
kveðju og það vantaði ekki einu
sinni frímerki á umslagið því afi
hugsaði fyrir öllu. Þetta gladdi
auðvitað börnin og lengi vel vissu
þau ekki hver hefði raunverulega
sent þeim kortið, en svona var
hugulsemin í afa.
Við áttum oft góðar stundir í
sumarbústaðnum hjá þeim hjón-
um á Þingvöllum og það var aðdá-
unarvert hvað þeim hafði tekist
að byggja þarna upp notalegan
og fallegan samverustað með
þrautseigu og nægjusemi og aldr-
ei fórum við svöng þaðan, Ólöf sá
fyrir því. Það hófst vinskapur
með foreldrum mínum og þeim
hjónum, Hlöðver og Ólöfu, fljót-
lega eftir að ég tengdist þeim fjöl-
skylduböndum og var samgangur
á milli þeirra alla tíð. Þegar fór að
líða að lokum hjá föður mínum þá
heimsóttu Hlöðver og Ólöf þau
reglulega. Það stytti föður mínum
stundirnar þegar Hlöðver sat við
rúmstokkinn hjá honum og
spjallaði um málefni líðandi
stundar. Ég er þeim ævinlega
þakklát fyrir þann hlýhug og góð-
vild sem þau sýndu foreldrum
mínum.
Ég þakka allar þær góðu sam-
verustundir sem við áttum og
þann kærleik sem Hlöðver sýndi
mér og börnunum mínum.
Elsku Ólöf og fjölskylda ég
sendi ykkur innilegar samúðar-
kveðjur.
Ragnheiður Steinsen.
Hlöðver
Jóhannsson
Minningarkort
fæst á nyra.is eða
í síma 561 9244