Morgunblaðið - 21.09.2022, Blaðsíða 16

16 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 21. SEPTEMBER 2022
✝
Hálfdán Daða-
son fæddist á
Fjórðungssjúkrahús-
inu á Akureyri 2.
maí 1975. Hann lést
4. september 2022.
Foreldrar hans
eru Ráðhildur Stef-
ánsdóttir leikskóla-
kennari, f. 1948, og
Daði Hálfdánsson
rafvirki, f. 1950.
Systkini hans eru
Klara Eiríka Finnbogadóttir, f.
1971, Stefán Andrésson Arn-
alds, f. 1972, Vilborg Daðadótt-
ir, f. 1974, Guðmundur Magnús
Daðason, f. 1977, Ólöf Kristjana
Daðadóttir, f. 1980, og Jóna
Rún Daðadóttir, f. 1982.
Hálfdán tók ungur upp sam-
band við Kristínu Guðmunds-
dóttur frá Ísafirði en leiðir
þeirra skildi árið 2021. Synir
þeirra eru Daði Snær, f. 7. jan-
úar 2000, og Eiður Sölvi, f. 25.
janúar 2006.
Hálfdán stundaði ýmsar
íþróttir frá unga aldri, m.a. golf
og skák þar sem hann þótti afar
efnilegur. Knattspyrnan varð
þó fljótt ríkjandi og spilaði
Hálfdán í meistaraflokki til
fjölda ára. Aðeins tvítugur að
aldri var hann valinn besti leik-
maður BÍ. Árið 2004 skoraði
hann þrennu sem lengi vel var
fljótasta þrennan sem skoruð
hafði verið á Íslandi. Eftir að
meistaraflokksferlinum lauk
spilaði Hálfdán knattspyrnu
reglulega sér til ánægju með
Vestfirðingum og öðrum vinum
sínum. Einnig var hann virkur
þátttakandi í Pollamóti Þórs.
Reynsla Hálfdáns nýttist vel við
knattspyrnuiðkun Daða Snæs
og Eiðs Sölva þar sem hann var
gjarnan liðsstjóri hjá Fjölni og
hvatti liðið til dáða.
Meðan á knattspyrnuferl-
inum stóð dró Hálfdán úr golf-
iðkun en síðustu árin sneri
hann sér æ meira að golfi með
góðum árangri. Útför Hálfdáns
fer fram frá Grafarvogskirkju í
dag, 21. september 2022, klukk-
an 13.
Hálfdán flutti
frá Akureyri til
Bolungarvíkur
haustið 1978 þar
sem hann lauk
grunn-
skólagöngu.
Hann stundaði
nám við Verk-
menntaskólann á
Akureyri í einn
vetur. Ung að ár-
um fluttu Hálf-
dán og Kristín til Reykjavíkur
þar sem Grafarvogurinn varð
fljótt þeirra heimasvæði.
Hálfdán var alla tíð duglegur
til vinnu og byrjaði sem ung-
lingur að starfa bæði í fisk- og
rækjuvinnslu í Bolungarvík.
Síðan tóku við störf í heildsöl-
unni Sandfelli og hjá Ölgerðinni
á Ísafirði. Eftir flutningana til
Reykjavíkur gerðist Hálfdán
sölufulltrúi, fyrst í Ölgerðinni,
svo Nóa-Síríusi og nú síðast hjá
Icepharma.
Elsku fallegi, góðhjartaði, ljúfi,
viðkvæmi, greiðvikni, hjartahlýi
og bjarti bróðir minn. Ég er enn
að bíða eftir að þú birtist. Ég er
enn að bíða eftir að þetta sé raun-
veruleikinn. Að þú sért farinn frá
okkur. Engin orð geta lýst sárs-
aukanum og sorginni.
Við erum sjö systkinin. Ég litla
systir og þú miðjubarn, stóri bróð-
ir minn. Ég var alltaf svo montin
að eiga þig sem stóra bróður.
Myndarlegur, góður í fótbolta,
alltaf smart til fara, bauðst af þér
góðan þokka og með góða nær-
veru. Við sögðum oft að þú værir
náttúrulegur töffari. Meðan aðrir
væru að rembast hafðir þú ekkert
fyrir því. Ég var þó líklegast aldr-
ei eins montin og þegar ég fékk að
keyra um með þér eða Stebba
bróður í hinum víðfræga bláa bíl
sem þið bræðurnir keyptuð sam-
an. Mér fannst ég svölust í þorp-
inu og eiga svölustu bræðurna.
Þú varst með eindæmum greið-
vikinn og hugulsamur. Þegar ég
flutti fyrst suður lánaðir þú mér
bílinn þinn án þess að ég bæði um
það og vildir að ég myndi hafa
hann þegar þú fórst úr bænum.
Einu sinni spurði ég hvort þú gæt-
ir reddað mér smá nammi til að
hafa í vinning fyrir fjáröflunar-
bingó. Þú mættir með fullt skott af
alls kyns góðgæti. Þetta var næst-
um of mikið því í lokin áttum við í
mestum vandræðum með að koma
öllu út.
Það var svo margt sem ég átti
eftir að segja þér. Núna þrái ég
ekkert frekar en að eiga við þig
góðar samræður. Það er erfitt að
sitja með allt það ósagða og allar
spurningarnar í fanginu og vita að
ég mun aldrei sjá þig aftur.
Þú áttir allan seinni hálfleikinn
eftir. Við syrgjum að þú sért far-
inn og við syrgjum allt sem ekki
verður. Það nístir jafnvel enn
meira. En við eigum góðar sögur
og fallegar minningar um þig.
Stebbi bróðir lýsir fallega hvernig
þið voruð sálufélagar á fótbolta-
vellinum og vissuð alltaf hvor af
öðrum og hvað hinn var að hugsa.
Systkinabörnin muna skemmti-
legan frænda sem var alltaf að
djóka í þeim. Ég man stemnings-
manninn og lífsglaða Hálfdán. Ég
man sposka svipinn með glottinu
þegar þú varst að íhuga eitthvað
sniðugt. Ég man hvernig þú hall-
aðir þér aftur í sófanum með
hendur á hnakka. Ég man
raddblæinn þegar þú sagðir hæ á
þinn einstaka máta. Raddblæ sem
sagði hæ, gaman að heyra í þér.
Við munum öll bláu augun þín
með gleðiglampanum. Þú ert svo
falleg sál, elsku Hálfdán, og svo
miklu meira en þú gafst sjálfum
þér kredit fyrir.
Þú elskaðir að vera pabbi og þú
elskaðir fallegu strákana þína, þá
Daða Snæ og Eið Sölva. Þú skilur
eftir þig fallega arfleifð fyrir þá;
að það eina sem virkilega skiptir
máli í þessu lífi er hvernig mann-
eskja maður er, hvernig maður
lætur öðrum líða og hvernig mað-
ur kemur fram við aðra.
Þig mun alltaf vanta í öllu sem
við munum gera. Reikningsdæm-
ið gengur ekki upp án þín. En þú
munt alltaf vera með okkur. Í sól-
arupprásinni, á fjallstindunum, í
tunglskininu, í morgundögginni, í
kvöldroðanum. Í hugum okkar og
hjörtum. Þú lifir áfram í Daða og
Eiði sem bera margt með sér sem
þú varst og ert.
Þeir gerast ekki betri en Hálf-
dán. Heimurinn er fátækari án
þín. Sjáumst hinum megin í góðu
glensi.
Þín systir,
Jóna Rún.
Lífið er merkileg gjöf. Það get-
ur verið svo yndislegt og gefandi
eina stundina en illviðráðanlegt og
miskunnarlaust þá næstu. Það er
allt svo rangt við það að vera elst
sjö systkina og vera í þeim spor-
um að kveðja yngra systkini.
Sorgin er nístandi, söknuðurinn
óendanlegur og ljóst að stórt
skarð er höggvið í systkinahópinn.
Hver á núna að vera í miðjunni?
Það var hlutverk Hálfdáns. Hann
var miðjubarnið og var því í miðj-
unni á öllum systkinamyndum
þegar raðað var eftir aldri. Hann
var reyndar svo fastur í þessu
hlutverki að á myndum með
vinnufélögum og vinum var hann
nánast alltaf fremstur og í miðj-
unni, hrókur alls fagnaðar.
Hálfdán var mikill íþróttamað-
ur og endurspeglaðist íþrótta-
áhugi hans í flestu sem hann tók
sér fyrir hendur. Hálfdán hreykti
sér aldrei af afrekum sínum þótt
af nógu væri að taka. Hann vann
til dæmis til fjölda verðlauna á
golfmótum en var ekkert að pósta
því á samfélagsmiðlum líkt og ég
hefði gert. Hálfdán kunni að sam-
gleðjast öðrum, hvort sem það
vorum við systkinin sem náðum
árangri, börnin okkar eða vinir
sona hans.
Hálfdán hefur alltaf verið ró-
legur og yfirvegaður, hvort heldur
sem er í leik eða starfi. Til dæmis
sagði einn áhorfandi á leik BÍ
forðum daga: „Hann er eitthvað
hálf dán hægri kanturinn ykkar“
og þá var svarað um hæl: „Já,
hann heitir líka Hálfdán.“ Hálfdán
hafði húmor fyrir nafninu sínu og
skrifaði það gjarnan með brotinu
hálfur og ör sem vísar niður.
Hálfdán var bóngóður, hjálp-
samur og gat reddað öllu. Það var
sama hvað beðið var um, ávallt
mætti hann með bros á vör og
tilbúinn að leggja hönd á plóg.
Skipti þá engu hvort hann þyrfti
að keyra borgina þvera og endi-
langa eða á milli landshluta.
Hálfdán var duglegur til vinnu
og nokkuð hagsýnn. Til dæmis
valdi hann sér vinnu þar sem hann
fékk bíl, síma, nóg af sætindum og
heilsunammi til að borða og
drekka. Það var eins og ævintýra-
heimur þegar hann opnaði skottið
á bílnum sínum, fullt af einhverju
góðu til að maula.
Hálfdán dýrkaði syni sína,
Daða Snæ og Eið Sölva, og bar
hag þeirra fyrir brjósti. Hann var
fótboltapabbi fram í fingurgóma
og hvatti strákana og lið þeirra til
dáða af hliðarlínunni. Liðsheildin
var honum mikilvæg. Oftar en
ekki var hann liðsstjóri hjá liðum
strákanna og jafnvel fararstjóri í
lengri ferðum.
Það sem einkenndi Hálfdán var
einstök útgeislun. Hann geislaði
af gleði, geislaði af hreysti, geisl-
aði af góðmennsku. Allir sem nutu
þeirra forréttinda að kynnast hon-
um, jafnvel bara hitta hann á förn-
um vegi, búa að því það sem eftir
er. Hann hafði gott lag á að láta
fólki líða vel í návist sinni með ein-
lægni og hlýju í allri framkomu.
Fallega brosið hans, glampinn í
augunum, dillandi hláturinn og
hlýleg nærvera hans situr fast í
minningum svo margra. Eftirsjá-
in er mikil, í hjarta mínu ríkir
óbærileg sorg.
Farðu í friði vinur minn kær
faðirinn mun þig geyma.
Um aldur og ævi þú verður mér nær
aldrei ég skal þér gleyma.
Svo vöknum við með sól að morgni.
(Bubbi Morthens)
Þín systir,
Klara.
Það er sem heimur hruninn sé
þar sem Hálfdán Daðason, mágur
minn og vinur, er fallinn frá alltof
snemma. Það er með mikilli sorg í
hjarta sem ég skrifa þér hina
hinstu kveðju. Man það eins og
það hafi verið í gær þegar okkar
leiðir lágu saman fyrst. Ég ætlaði
að koma við heima hjá þér og taka
einn pakka fyrir systur þína og
átti það að taka stutta stund en
endaði með spjalli og skemmtileg-
heitum allt kvöldið.
Það var bara eins og við hefðum
alltaf þekkst og verið vinir. Þú
varst nefnilega þeim kostum bú-
inn að vera með einstaklega góða
nærveru og hlýtt viðmót. Þarna
strax var hnúturinn að vináttu og
trausti kominn á milli okkar. Við
áttum eftir að brasa mikið saman
eftir þetta og það var sama hvað
maður gerði með þér; smíða sól-
pall, leggja parket, gleðskapur,
spila fótbolta eða gönguferðir,
alltaf var jafn gaman og gott að
vera í kringum þig. Heimili þitt
var eins og mitt annað heimili þeg-
ar ég þurfti að vinna í Reykjavík
og þú varst alltaf til í að leyfa mér
og mínum að gista hjá þér þegar
þurfti á því að halda og alltaf var
það eins og að gista á besta hóteli.
Þú varst einstaklega greiðasamur
drengur. Hilma Dís og Daðey
Sigga, stelpurnar mínar og Ólafar
systur þinnar, minnast þín með
mikilli góðsemd og prakkaraskap
með þeim þegar þið hittust. Þú
varst okkur öllum svo dýrmætur
og söknum við þín mikið.
Það voru algjör forréttindi að fá
að kynnast þér og eiga þig sem
mág og vin.
Hvar sem þú ert vona ég að þú
sért kominn í takkaskóna að spila
fótbolta eða í golfdressið að spila
golf.
Hvíldu í friði, elsku Hálfdán
minn.
Hilmar Bróa.
Eldri bræður mínir voru að
stofna fjölskyldur og eignast sín
fyrstu börn á 8. áratug síðustu ald-
ar. Flest fæddust 7́5, alls 4 börn,
og var Hálfdán næstelstur af
þeim. Ég var þá að komast á ung-
lingsaldur og sóttist í að passa
börnin. Það varð úr að ég passaði
þau flest, mismikið að vísu, og fyr-
ir vikið hef ég síðar meir sagt þeim
að ég sé aukaforeldrið þeirra.
Hálfdán er fjórði í röð 7 systk-
ina. Fjölskyldan bjó fyrst á Ak-
ureyri en 1978 fluttu þau til Bol-
ungavíkur þar sem rætur okkar
systkina eru. Þar ólst Hálfdán upp
ásamt systkinum sínum. Það er
stutt á milli systkinanna og hóp-
urinn samheldinn. Þau ólust upp
við að taka tillit hvert til annars og
virða að nei þýðir nei, „það má
alltaf spyrja en ekki suða“. Heim-
ilið var látlaust og glaðvært og
aðrir krakkar í plássinu sóttu
þangað því það var öruggt að
finna einhvern leikfélaga á svo
barnmörgu heimili. Systkinunum
fannst öllum spennandi að fá ætt-
ingja í heimsóknir sem þá gistu
hjá þeim mislengi.
Móðirin varð minn helsti men-
tor varðandi umönnun barna.
Smám saman lærði ég handtökin
við að hjálpa til við að sinna
grunnþörfum barnanna og hvern-
ig ég gæti haft ofan af fyrir þeim, í
takt við þeirra aldur og þroska.
Það var alveg sérstaklega gaman
að mata Hálfdán því hann tók svo
vel við, aldrei neitt vesen. Hann
hafði innilegan dillandi hlátur. Að
sama skapi tók hann það líka mjög
nærri sér ef honum fannst gengið
á sinn hlut. Sem smákrakki var
hann frekar þungur á handlegg og
var þá gjarna sagt að pundið í hon-
um væri þungt. Fyrstu árin í Bol-
ungavík hélt ég vestur á sumrin til
að vinna í fiski og kom þá mikið
inn á heimilið hjá bróður mínum
og mágkonu sem styrkti enn frek-
ar tengslin við barnahópinn.
Systkinin tóku öll þátt í fé-
lagsstarfi utan skóla, s.s. tónlist-
arnámi og íþróttum. Hjá Hálfdáni
var það fótboltinn. Hálfdán klár-
aði grunnskólanám í Bolungavík
og kaus að fara ekki í frekara nám.
Hann fann snemma ástina í sínu
lífi, Kristínu, og kornung keyptu
þau sína fyrstu íbúð við Efstasund
í Reykjavík og hófu búskap. Fljót-
lega fluttu þau í Grafarvog þar
sem þau festu rætur. Síðan fædd-
ust drengirnir, Daði Snær árið
2000 og Eiður Sölvi árið 2006. Þá
var loks kominn tími á brúðkaup.
Tengingin vestur var alltaf sterk
en foreldrar Kristínar bjuggu á
Ísafirði. Foreldrar Hálfdáns voru
komin aftur til Akureyrar. Árin
liðu við barnauppeldi og vinnu.
Þau voru bæði virk í foreldrastarfi
í kringum íþróttaiðkun drengj-
anna og fylgdu þeim eftir í keppn-
um.
Fyrir nokkrum árum fóru and-
leg mein að grafa um sig hjá Hálf-
dáni og eitt leiddi af öðru. Hjónin
uxu hvort í sína áttina sem endaði
með skilnaði og tók Hálfdán það
nærri sér. Þá létust foreldrar
Kristínar með stuttu millibili fyrr
á þessu ári en þau höfðu bæði ver-
ið sjúklingar í nokkur ár. Það er
mikill harmur að fjölskyldunni
allri kveðinn, þó einkum sonum
Hálfdáns og Kristínar sem missa
mest. Við vitum að lífið getur aldr-
ei aftur orðið eins, þetta er svo
endanlegt.
Megi Hálfdán finna frið í sínum
beinum á nýjum lendum og minn-
ingin um yndislegan dreng veita
okkur líkn sem lifum.
Ólafía
Jónatansdóttir.
Elsku hjartans Hálfdán okkar,
það er svo sárt að vera að rita
þessi orð og að þú skulir vera far-
inn.
Hálfdán hefur verið í lífi okkar
frá því að við munum eftir okkur.
Hann var alltaf partur af okkar
æsku og kenndi okkur svo margt.
Hann tók alltaf á móti manni bros-
andi og maður fann hlýjuna þegar
nær honum var komið. Hann hafði
einstaka skapgerð, hann var svo
rólegur, skemmtilegur og fynd-
inn. Hálfdán var án efa mesti púll-
ari sem við þekkjum. Hann kenndi
t.d. Sigurjóni að halda með Liver-
pool (ásamt Stebba og Gumma) og
fyrir það erum við afar þakklát
þó svo að aðrir séu það nú ekki.
Helena og Fríða tóku að sjálf-
sögðu svo síðar við þessum góða
sið að halda með Liverpool.
Fríða og Helena fluttu til Ráð-
hildar og Daða þegar mamma dó
en þá styrktust systkinaböndin
enn frekar. Okkur var alltaf tekið
sem hluta af fjölskyldunni en
Hálfdán og öll hans systkini hafa
alltaf verið okkur sem systkini
því okkar fjölskyldur voru alltaf
svo nánar og foreldrar okkar
allra héldu vel utan um okkur.
Fyrir það erum við endalaust
þakklát.
Hálfdán var mikill íþróttamað-
ur og það skipti engu hvaða
íþróttagrein hann tók sér fyrir
hendur, hann stóð sig vel í þeim
öllum. Það var alveg magnað að
sjá yfirvegun hans þegar hann
var að keppa, það var örugglega
eitt af því sem felldi andstæð-
ingana.
Hálfdán var líka alltaf svo
flottur, svo mikill töffari, fínn í
tauinu og vel tilhafður. Við mun-
um eftir honum og Stebba á bláu
Hondunni á rúntinum. Það sem
þeir voru flottir og við montin af
því að þekkja þessa töffara.
Við kveðjum í hinsta sinn okk-
ar ástkæra uppeldisbróður.
Elsku Hálfdán, takk fyrir að vera
okkur svona góður. Við munum
aldrei gleyma þeim góða manni
sem þú hafðir að geyma.
Er sárasta sorg okkur mætir
og söknuður huga vorn grætir
þá líður sem leiftur úr skýjum
ljósgeisli af minningum hlýjum.
(Hallgrímur J. Hallgrímsson)
Elsku hjartans Daði Snær,
Eiður Sölvi, Ráðhildur, Daði,
Klara, Stefán, Vilborg, Gummi,
Ólöf og Jóna og fjölskyldur. Ykk-
ar missir er mikill. Við sendum
ykkur okkar innilegustu samúð-
arkveðjur. Við biðjum guð og alla
hans engla að vaka yfir ykkur og
styrkja í sorginni.
Sigurjón, Hallfríður
(Fríða), Helena
og fjölskyldur.
Elsku Hálfdán. Ótal minning-
ar koma upp í hugann nú þegar
þú ert horfinn á braut.
Mig langar að rifja upp nokkr-
ar.
Ég man þegar ég var að passa
þig nokkurra mánaða, þú varst
byrjaður að skoða umhverfið og
fólkið í kringum þig. Þú lást í
vöggunni þinni og alltaf þegar ég
leit ofan í hana brostir þú þessu
fallega brosi. Þú varst svo róleg-
ur að ég þurfti að geta mér þess
til að nú væri kominn tími til að
fara að sofa því ekki varst þú að
vola þótt þú værir þreyttur.
Svo var það þegar þið Gummi
voruð í pössun hjá mér. Mamma
ykkar var með Vilborgu á sjúkra-
húsi og var hjá henni allan dag-
inn. Við lékum okkur allan dag-
inn í ýmsum leikjum, t.d. að fela
hlut, flöskustút og mörgum öðr-
um leikjum. Þá var gaman og þá
var hlegið. Svo í kaffitímanum
var ég að smyrja brauð með mys-
ingi þegar þú sagðir: „Gumma
þykir mysingur vondur.“ Ég held
kannski að þér hafi ekki þótt
hann neitt sérstaklega góður
heldur. Ætli þið hafið ekki verið
fjögurra og fimm ára. Og þegar
við vorum á ættarmótinu í Svarf-
aðardal var ég svo heppin að
lenda með þér í liði. Við skemmt-
um okkur svo vel í ratleik og að
kasta stígvélum. Við kannski
unnum ekki en við vorum lang-
flottasta liðið.
Elsku Daði, Ráðhildur, Daði
Snær, Eiður Sölvi og fjölskyldur.
Við fjölskyldan sendum ykkur
innilegar samúðarkveðjur.
Elsku ½ Dán (eins og þú skrif-
aðir á jólakortið til okkar), þú átt
alltaf stóran sess í hjarta mínu.
Hvíl þú í friði elsku drengurinn
minn.
Og nú vona ég að þú brosir fal-
lega eins og þú gerðir í vöggunni.
Þín frænka,
Sigrún
Stefánsdóttir.
Hálfdán Daðason
Þá er Kristleifur
föðurbróðir minn
búinn að fá sinn
samastað í Sumar-
landinu. Ég á marg-
ar minningar af Kidda frænda,
meðal annars frá þeim tíma þeg-
ar hann bjó á Grenivík hér á ár-
um áður. Það var alltaf tilhlökkun
að heimsækja Kidda á Grenivík,
oft fórum við fjölskyldan og
dvöldum hjá honum yfir helgi og
alltaf var tekið vel á móti okkur.
Kiddi bjó í stóru húsi í Melgöt-
unni, þegar hausta tók kveikti
hann upp í arninum og sem ungur
drengur gat ég setið fyrir framan
arininn og fylgst með eldinum og
logunum þangað til ég var orðinn
eldrauður í framan af hitanum.
Ég á líka aðra minningu frá
Kidda þegar var verið að sækja
þökur út á Látraströnd á lóðina
við stóra húsið og við litlu frænd-
urnir fengum að fara með, þá
gerði hann okkur skíthrædda
þegar hann hvarf sjónum okkar
og þóttist hafa fallið niður í sjó en
svo birtist andlitið á honum yfir
brekkubrúnina skælbrosandi.
Eftir að Kiddi flutti til Eng-
Kristleifur L.
Meldal
✝
Kristleifur L.
Meldal fæddist
17. ágúst 1946.
Hann lést 6. sept-
ember 2022. Útför
hans fór fram 17.
september 2022.
lands skrifuðumst
við á bréfleiðis og
geymi ég enn þau
samskipti okkar á
góðum stað. Seinna
meir heimsótti ég
hann til Hull, meðal
annars fórum við
hjónin til hans í
brúðkaupsferð eftir
brúðkaup okkar, gat
ekki beðið eftir að
kynna hann fyrir
konunni minni. Þar dvöldum við í
góðu yfirlæti, heimamenn skildu
hins vegar ekki af hverju í ósköp-
unum við vorum kominn til Hull í
brúðkaupsferð.
Eftir að hann flutti aftur til Ís-
lands heimsóttum við hann
nokkrum sinnum á Grundarfjörð
og heimsóknirnar urðu tíðari eft-
ir að hann flutti heim á Grenivík.
Þar tók ég að mér að aðstoða
hann við hinar ýmsu tæknilegu
áskoranir sem fylgja tímum
snjallvæðingar og snjalltækjum.
Alltaf var Kiddi búinn að dekka
upp borð af veitingum þegar við
mættum. Kristleifur frændi hafði
glímt við langvarandi veikindi hin
síðustu ár og dvaldi meira og
minna á sjúkrahúsi síðasta tím-
ann sinn. Hann fékk loks hvíld
frá þjáningum sínum hinn 6.
september síðastliðinn.
Ég kveð þig kæri frændi með
hlýjum hug.
Tryggvi Már Meldal.