Morgunblaðið - 03.10.2022, Blaðsíða 18

18 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 3. OKTÓBER 2022
✝
Guðmundur
Ásmundsson
fæddist 9. mars
1960 í Ásgarði,
Grímsnesi. Hann
lést á heimili sínu í
Basking Ridge,
New Jersey 11.
september 2022.
Foreldrar hans
voru Ásmundur Ei-
ríksson oddviti og
bóndi, f. 1921, d.
1984, og Sigríður Eiríksdóttir
bóndi, f. 1930, d. 2016.
Eftirlifandi eiginkona Guð-
mundar er Helga Guðlaugs-
dóttir alþjóðaviðskiptafræð-
ingur, f. 1966. Foreldrar hennar
voru Guðlaugur Óskarsson út-
gerðarmaður, f. 1935, d. 2021,
og Sigrún Ágústsdóttir, f. 1936,
leið sína til Reykjavíkur og lauk
námi í bifreiða- og málmsmíði í
Iðnskólanum í Reykjavík 1981.
Guðmundur útskrifaðist sem
iðnrekstrarfræðingur frá
Tækniskóla Íslands 1988, lauk
BSc-gráðu í iðnaðar- og kerf-
isverkfræði frá Ohio University
1993 og meistaragráðu í verk-
efnastjórnun frá Háskóla Ís-
lands 2011.
Guðmundur starfaði hjá
Landleiðum, Málmtækni og
sjálfstætt frá 1978-1986 eða
þangað til hann hóf há-
skólanám. Hann starfaði sem
forstöðumaður hjá Samtökum
iðnaðarins 1993-2008 og svo
sem verkefnastjóri í þróun hjá
Actavis til ársins 2016. Guð-
mundur og fjölskylda fluttust til
Zug í Sviss árið 2011 og svo til
Basking Ridge, New Jersey í
Bandaríkjunum árið 2013 þar
sem hann bjó til dauðadags.
Útför Guðmundar fer fram
frá Vídalínskirkju í Garðabæ í
dag, 3. október 2022, og hefst
athöfnin klukkan 15.
d. 2021. Börn Guð-
mundar og Helgu
eru Hildur iðn-
aðarverkfræð-
ingur, f. 1992, í
sambúð með Bjarka
Þór Friðleifssyni
fjármálaverkfræð-
ingi, f. 1994, og Ás-
grímur mennta-
skólanemi, f. 2005.
Systkini Guð-
mundar eru: Eygló
Lilja, f. 1952, Gunnar, f. 1954,
Eiríkur, f. 1955, Margrét, f.
1962, Áslaug, f. 1968, og Kjart-
an Már, f. 1969.
Guðmundur ólst upp í Ás-
garði í Grímsnesi og gekk í
Ljósafossskóla og lauk gagn-
fræðaprófi frá Gagnfræðaskól-
anum á Selfossi. Þá lagði hann
Ástin mín, það er svo sárt að
þú sért farinn frá mér. Það er
ótrúlegt til þess að hugsa að það
sé bara rétt rúmt ár frá því að ég
keyrði úr Haffjarðaránni upp á
bráðavakt, þar sem ég varð að
skilja þig einan eftir, og þú
hringdir svo í mig um nóttina og
sagðir að það hefði fundist æxli í
heila þínum. Það voru mikið erf-
iðar fréttir og daginn eftir hittum
við lækninn á spítalanum og þá
var okkur strax ljóst í hvað
stefndi. Þrátt fyrir aðgerð og
meðferðir gaf krabbameinið þér
engin grið. Þú sem barðist svo
hetjulega en allt kom fyrir ekki
og þar kom að við Hildur og
Bjarki sátum hjá þér hér heima
og fylgdum þér alla leið. Við sem
höfðum beðið og vonað að þú
fengir tækifæri til að sjá litla
drenginn sem Hildur og Bjarki
eru að fara að eignast og að þú
gætir fylgst með Ásgrími okkar
blómstra í ameríska fótboltanum
í skólanum sínum hér í Basking
Ridge.
Þú varst minn lífsförunautur í
nær 38 ár og við vorum gift í 28
ár. Við gerðum svo margt saman;
fórum í háskóla í Bandaríkjunum,
byggðum okkur hús í Garða-
bænum, fluttum til Sviss og
Bandaríkjanna vegna vinnu, ferð-
uðumst mikið og spiluðum golf.
Þú varst svo hugrakkur en að
sama skapi skynsamur líka. Ég
var nú ekki alveg sannfærð um að
það væri rétt að fara til Banda-
ríkjanna í skóla en þú varst harð-
ur á því að við ættum að gera
þetta. Við myndum ekki bara ná
okkur í góða menntun heldur líka
kynnast því að búa í öðru landi og
standa á eigin fótum. Er ekki í
vafa um það að þetta var ein besta
ákvörðunin sem við tókum og við
komum til baka enn sterkari.
Þegar það kom upp að við ættum
kost á að kaupa lóðina í Garða-
bænum fannst mér það alveg gal-
in hugmynd. Enn og aftur náðir
þú að sannfæra mig og þú lagðir
nótt við dag til að koma upp fal-
lega húsinu okkar. Það tók sinn
tíma enda höfðum við ákveðið að
vera skynsöm í fjármálum og með
þinni útsjónarsemi, seiglu og
dugnaði hafðist þetta allt saman.
Við áttum tvö yndisleg börn
saman, Hildi og Ásgrím, og þú
varst frábær pabbi. Alltaf svo þol-
inmóður og áttir gott með að
setja þig í spor þeirra og ávallt
tilbúinn að aðstoða þau við nám
eða hvað annað sem kom upp á.
Það er erfitt til þess að hugsa að
þau þurfi að sjá á eftir þér svona
ung en ég veit líka að þau eiga
margar góðar minningar sem þau
munu geta yljað sér við í framtíð-
inni.
Það besta við þig var þó að þú
varst alltaf til staðar, ekki bara
fyrir mig og börnin okkar, heldur
alla stórfjölskylduna, mömmu
þína, mömmu mína og pabba,
Elviru og Mörthu og báðar fjöl-
skyldurnar okkar. Alltaf svo ljúf-
ur, greiðvikinn og lausnamiðaður
og ég veit að öllum þótti gott að
leita til þín.
Ástin mín, þetta verður erfitt
án þín og í augnablikinu er það
eiginlega alveg óhugsandi að ég
eigi aldrei eftir að vakna við hlið-
ina á þér aftur. En ég veit líka að
ég mun geta yljað mér við ljúfar
minningar þegar fram í sækir.
Enn fremur vil ég lofa þér að ég
mun lifa samkvæmt lífsgildum
okkar og það mikilvægasta er að
ég lofa þér að passa vel upp á
börnin okkar Hildi og Ásgrím.
Elska þig að eilífu.
Þín
Helga.
Það eru þung sporin í dag að
fylgja honum Guðmundi bróður
síðasta spölinn. Kallið kom alltof
snemma. Við Guðmundur ólumst
upp saman í stórum systkinahópi
í Grímsnesinu. Við vorum næst
hvort öðru í aldri og lékum okkur
því mikið saman í bernsku. Eins
og oft til sveita var auk okkar
systkina alltaf hópur barna í sum-
ardvöl. Það var því glatt á hjalla
og mörg voru uppátækin. Við átt-
um okkar kindabú, þar var byggt
stórt, hús byggð og vegir lagðir.
Þegar ég hugsa til baka er sem
alltaf hafi verið sumar og sól.
Sumarkvöldin björtu koma upp í
hugann og hamingjan ein ríkti.
Ævintýrin á hverju horni, svo
kom kvöld og þá var safnast sam-
an við eldhúsborðið þar sem við
drukkum mjólk nú eða Valsdjús
og sporðrenndum heilu kössun-
um af Frónkexi áður en við fórum
í rúmið. Svo kom nýr dagur, ný
ævintýr.
Sjálfsagt hefur verið súld, rok,
bylur og allt þar á milli eins og
gengur og gerist á Fróni en þær
stundir eru bara ekki eins eftir-
minnilegar. Guðmundur var vin-
ur minn og félagi. Svo komu ung-
lingsárin og við fórum að rífast
eins og gengur á milli systkina.
Ekki af því að það hafi endilega
verið mikill ágreiningur, frekar af
því að við höfum bara haldið að
þetta væri aldursviðeigandi hegð-
un. Væntumþykjan skein samt
alltaf i gegn.
Ég naut þess að eiga þrjá eldri
bræður, þurfti sjálfsagt stundum
að leggja minna af mörkum en
þeir til bústarfa. Guðmundur gat
nú alveg strítt mér á því. Því hann
bróðir minn var svo sannarlega
stríðinn. Stríðni sem gat farið svo
óendanlega í taugarnar á mér en
ég mun sakna svo mikið núna.
Bara að hann gæti strítt mér eilít-
ið meir.
Svo komu fullorðinsárin og
skærur unglingsáranna gleymd-
ust, við áttum því láni að fagna að
verða vinir sem fullorðið fólk.
Guðmundur hefur alltaf verið
hluti af minni heimsmynd og fasti
í mínu lífi. Hann hefur oftar en
ekki gegnt rödd skynseminnar
fyrir mig og hefur margoft rétt
mér hjálparhönd og dregið mig
að landi þegar ég, í einhverju
hvatvísiskasti, hef farið í ein-
hverjar framkvæmdir sem ég
hafði engar forsendur til að klára.
Hann var mjög greiðvikinn og
sérlega góður verkmaður. Það
skipti eiginlega ekki máli hvað
var, allt lék í höndunum á honum.
Magga mín, sagði hann, ég skal
klára þetta, reyndu bara að taka
svolítið til og fór að flissa. Stríðni
já, en ég átti nú allavega inni fyrir
þessu skoti.
Ég held að ég hafi t.d. aldrei
keypt mér bíl án aðstoðar Guð-
mundar. Vonandi dugar sá sem
ég á núna mér sem lengst. Á erf-
itt með að sjá fyrir mér bílakaup
án hans. Það var alltaf tilhlökkun
að hittast, sérstaklega eftir að
hann og fjölskyldan settust að er-
lendis. Áramótaveislur þeirra
hjóna í Garðabænum munu lifa i
minningunni.
Guðmundur var mikill gæfu-
maður í einkalífi. Hann giftist
henni Helgu sinni og þau fóru
samhent í gegnum lífið. Börnin
þeirra, Hildur og Ásgrímur, bera
þeim glæsilegt vitni. Ég sendi
þeim öllum mínar kærustu sam-
úðarkveðjur. Mikill er þeirra
missir.
Góða ferð elsku bróðir. Þín
verður sárt saknað.
Þín systir, Magga.
Margrét
Ásmundsdóttir.
Baráttu Guðmundar bróður
við miskunnarlaust krabbamein
er lokið og hann lést í faðmi fjöl-
skyldu sinnar á heimili sínu í
Bandaríkjunum. Heima á Íslandi
kvöldið áður skartaði himinninn
blóðrauðum skýjum og ég ímynd-
aði mér að sú fegurð væri kveðja
til Guðmundar frá föðurlandinu
sem hann unni svo mjög. Þá var
tíminn á þrotum og góði, elsku-
legi, duglegi, sterki og alltof ungi
bróðir minn laut í lægra haldi fyr-
ir ólæknandi sjúkdómi sem hel-
tók hann nánast frá fyrstu
stundu.
Mummi, eins og hann var áður
kallaður, gat allt og vissi allt. Að
minnsta kosti í huga okkar
yngstu systkinanna, þegar við ól-
umst upp í Ásgarði. Kannski dá-
lítið eins og sögupersónan í Bróð-
ir minn Ljónshjarta með ljóst
liðað hár, bráðger og hláturmild-
ur. Áhugasamur um bíla og
vinnuvélar, alltaf að bíða eftir því
að verða 17 ára og fá ökuréttindi.
Á meðan þeyttist hann um mal-
arvegina á Suzuki-skellinöðru og
oft fengum við yngri systkinin að
sitja fyrir aftan hann. Ég veit
ekki hvort öryggið hafi verið í fyr-
irrúmi en við skemmtum okkur
vel. Þegar hann fór að vinna fyrir
sér man ég að hann notaði fyrstu
launagreiðslurnar til að kaupa
fallegar jólagjafir handa okkur
yngri systkinunum. Alltaf gjaf-
mildur og góður.
Tíminn leið og hann fór til
náms og starfa í Reykjavík. Hey-
skapur var áfram stór hluti af
verkefnum sumarsins í sveitinni
og það var ósjaldan sem Guð-
mundur vann allan daginn í
Reykjavík en keyrði svo austur
um kvöldið til að hjálpa foreldr-
um okkar að bjarga heyinu inn í
hlöðu. Hversu ljúft var að sjá
svörtu Mazda-bifreiðina hans
beygja heim afleggjarann og feg-
insbros foreldra okkar þegar
hann stökk beint upp á næsta
traktor. Það munaði alltaf svo
mikið um Mumma.
Helga kom til sögunnar og
Guðmundur varð ástríkur fjöl-
skyldufaðir. Stórfjölskyldan var
líka alltaf í fyrirrúmi og þrátt fyr-
ir búsetu erlendis héldu þau
Helga ár hvert heljarinnar ára-
mótaveislu. Þá var oft þröngt set-
ið, þrjár kynslóðir saman, mikið
hlegið og þétt faðmað þegar ný ár
gengu í garð. Ógleymanlegar
gleðistundir.
Oft spjölluðum við saman á
messenger, hann var enn stóri
bróðir sem sendi hvatningarorð
og gaf góð ráð. Fréttir af fjöl-
skyldunni, Hildur hóf masters-
nám, Ásgrímur byrjaði í High
School og varð „kicker“ í amer-
ískum fótbolta eða bara þegar
þau Helga áttu góðan dag í golfi.
Hann var svo stoltur af þeim
þremur og hamingjusamur. Það
síðasta sem hann skrifaði var að
það besta í lífinu væri að eiga
góða fjölskyldu og trausta vini.
Hann hefði orðið dásamlegur afi.
Þegar hið þunga reiðarslag
reið yfir og Perla lést í janúar síð-
astliðnum reyndi Guðmundur, þá
orðinn fárveikur, að senda hugg-
unarorð í gegnum myndsímtal frá
Bandaríkjunum. Sjúkdómurinn
tók strax svo mikið frá honum en
samt var hann enn og aftur til
staðar fyrir okkur yngri systkinin
sem sátum saman í sorg, þó hann
ætti orðið erfitt með að tjá sig.
Mummi stóri bróðir Ljónshjarta.
Minning Guðmundar er full af
innilegu þakklæti fyrir yndisleg-
an bróður og ástríkan fjölskyldu-
föður. Það er svo sárt að hafa
misst hann en kærleikur hans lif-
ir með okkur.
Áslaug Ásmundsdóttir
systir.
Í dag verður til moldar borinn
eiginmaður Helgu systur, Guð-
mundur Ásmundsson, eftir hetju-
lega baráttu við illvígan sjúkdóm.
Hann dó í faðmi fjölskyldunnar
að heimili sínu þar sem hann naut
einstakrar umönnunar fólksins
síns.
Við höfðum átt samleið í tæp
40 ár. Við fráfall hans koma upp
margar góðar minningar, sér-
staklega samvera í sumarbú-
staðnum með gítarspili og söng,
Þorláksmessuskata, gamlárs-
kvöld í Höfða, góðar stundir á
Spáni og fleira.
Einstaklega góðar minningar
frá heimsóknum til fjölskyldunn-
ar í Zug í Sviss og Basking Ridge
í Bandaríkjunum. Það var aldrei
neitt mál að taka á móti okkur,
börnum og barnabörnum og
hýsa. Við erum afar þakklát fyrir
það.
Fjölskyldan var ávallt í for-
gangi hjá Gumma.
Það sýndi sig svo sannarlega í
erfiðum veikindum Helgu hversu
traustur og góður hann var.
Hann reyndist einnig tengdafor-
eldrum sínum mjög vel og var
þeim einstakur vinur.
Fjölskyldan var mjög heppin
að hafa hann ætíð á hliðarlínunni.
Þau eru á góðum stað fyrir vikið.
Helga, Ásgrímur, Hildur,
Bjarki, Elvira og Marta, þið eigið
alla okkar samúð en við biðjum
ykkur að ylja ykkur við allar góðu
minningarnar.
Eftirvænting eftir litla
drengnum sem væntanlegur er
eftir nokkra daga er ljósið í
myrkrinu og afi Gummi mun vaka
yfir honum.
Sendum einnig systkinum
Gumma okkar dýpstu samúðar-
kveðjur.
Hafðu þökk fyrir allt og allt.
Eyjólfur, Sigrún
og fjölskylda.
Þegar maður hefur búið er-
lendis lengi þá verða vinatengsl í
nýju landi enn mikilvægari. Það
er ekki sami fjöldi af æskuvinum
og fjölskyldu í næsta nágrenni.
Gummi var gamall samstarfs-
félagi, nágranni hér í New Jersey
og ekki síst vinur. Þau voru ófá
skiptin sem vinahópurinn hittist
og við nutum þess að skemmta
okkur og spjalla saman á ástkæra
ylhýra. Jólaboð voru haldin þegar
tókst að krækja í hangikjöt, djúp-
steiktur kalkúni að hætti Amerík-
ana var framreiddur á þakkar-
gjörðardaginn og sushi þegar
ekkert sérstakt stóð til.
Gummi varð sextugur meðan
Covid geisaði og þá var ákveðið
að haldið yrði upp á afmælið í
sumarbústað þeirra Helgu við
fyrsta tækifæri. Vegna veikind-
anna náðist ekki að fagna þeim
áfanga.
Gummi var sjaldnast nefndur í
eintölu. Helga og Gummi hafa
verið einstaklega samtaka í starfi
og leik, stolt af börnunum sínum
og sameinuð í áhuga sínum á
íþróttum og golfi.
Undanfarið ár frá því að
Gummi greindist með heilaæxli
hefur verið erfitt. Það hafa skipst
á skin og skúrir. Allt var reynt,
bæði á Íslandi og í Bandaríkjun-
um, en allt kom fyrir ekki. Það er
mikill missir að þessum ljúfa
manni.
Elsku Helga, Hildur, Ásgrím-
ur og fjölskylda, við samhryggj-
umst ykkur innilega.
Sigurður og Björg.
Að eiga góðan vin er dýrmætt
og ekki sjálfgefið. Þegar við
kynntumst Guðmundi Ásmunds-
syni vorum við bara unglingar og
vissum ekki þá það sem átti eftir
að koma á daginn. Við vissum
ekki að megnið af ævi okkar
myndum við eiga samleið með
þessum ljúfa og góða manni. Það
er okkur þungbært að kveðja
hann núna, svo allt of snemma.
Guðmundur var stór maður og
mikill á velli, en hann var einnig
stór persóna sem gaman var að
kynnast. Ási í Ásgarði pabbi hans
hafði stundum verið á ferðinni í
Úthlíð og þótti með skemmtilegri
mönnum, glaðvær húmoristi. Því
kom það ekki á óvart að það var
gaman að vera með Gumma.
Blíðlegt og brosmilt andlitið
hlýjaði og hnyttin tilsvör skruppu
fram með skemmtilegum og
djúpum hlátri.
Við ferðuðumst mikið saman
og það var ekki síst mikill áhugi
Gumma á golfi sem hélt okkur öll-
um við efnið. Nokkrar skemmti-
legar golfferðir koma upp í hug-
ann þar sem tekist var á á
golfvellinum. Gummi var mjög
metnaðargjarn á vellinum og ekki
ánægður nema hann gerði betur í
dag en í gær. Við fórum til Skot-
lands, Englands, Tenerife og svo
fórum við í nokkrar golfferðir til
Basking Ridge í NJ. Þau voru
ótrúleg heim að sækja; sama
hvernig stóð á hjá þeim var húsið
þeirra alltaf opið fyrir vini og ætt-
ingja. Gummi stóð í ströngu í eld-
húsinu og var hvattur áfram með
hrósinu frá Helgu. „Hann Gummi
er orðinn algjör snillingur í að
búa til bernes,“ og nautakjötið af
grillinu hjá þeim var náttúrulega
stærra og betra en annað nauta-
kjöt.
Golfferðir innanlands voru oft-
ast í sumarbústaðina okkar á
Suður- og Vesturlandi með til-
heyrandi golfi, mikilli keppni og
verðlaunaafhendingu. Núna
verður þriggja valla mótið haldið
til minningar um þennan góða
dreng og farandstyttan fær nýtt
hlutverk og nýja merkingu í
hjarta okkar.
Gummi var mikill hamingju-
maður í sínu einkalífi og átti sinn
dásamlega lífsförunaut, hana
Helgu, og börnin tvö, Hildi og Ás-
grím. Hann var kletturinn í lífi
þeirra, Hildur svo kröftug og
dugleg, var í handbolta og svo í
verkfræði eins og pabbi. Ásgrím-
ur enn ungur að árum, stefnir
langt á sínum íþróttaferli og mun
eflaust halda áfram að vekja stolt
föður síns hvar sem hann fer.
Auðvitað verðum við að halda
áfram að gleðjast yfir öllu því
góða sem við eigum eftir að njóta
með minningu Gumma um ókom-
in ár. En við eigum eftir að sakna
hans og hugsa til þess hvernig
Gummi hefði gert þetta eða hvað
hann hefði sagt. Hann var stór,
sterkur, traustur og frábær fyr-
irmynd fyrir alla sem honum
kynntust.
Elsku Helga, Hildur, Ásgrím-
ur, Bjarki, systkini og tengdafólk.
Missir ykkar er mikill og sökn-
uðurinn takmarkalaus, en minn-
ingin um góðan mann lifir.
Hjördís og
Þorsteinn, Úthlíð.
Ég naut þeirra forréttinda að
vera í sveit í á sumrin hjá þeim
mektarhjónum Ásmundi og Sig-
Guðmundur
Ásmundsson
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar, afi,
sonur, bróðir, tengdafaðir og tengdasonur,
SÓFUS PÁLL HELGASON
fiskeldisfræðingur,
Stórhóli 37, Húsavík,
lést mánudaginn 12. september á Tenerife.
Útförin fer fram frá Húsavíkurkirkju miðvikudaginn 5. október
klukkan 14. Þeim sem vilja minnast hans er bent á styrktarsjóð
HSN í Þingeyjarsýslum.
Jónína Hermannsdóttir
Svanlaug Pálsdóttir
Helgi Sigurður Pálsson Hafrún Sigurðardóttir
Hermann Ragnar Pálsson Sólveig Svava Gísladóttir
Halldóra Hólmgrímsdóttir
Hermann Ragnarsson
barnabörn og systkini hins látna
Ástkær eiginkona mín, móðir okkar,
tengdamóðir og amma,
SR. JÓHANNA INGIBJÖRG
SIGMARSDÓTTIR,
prófastur og sóknarprestur,
lést á Akureyri mánudaginn 26. september í
faðmi fjölskyldunnar.
Útförin fer fram í Egilsstaðakirkju 8. október klukkan 13.
Streymt verður frá athöfninni á vef Egilsstaðaprestakalls.
Þeim sem vilja minnast hennar er bent á Minningarsjóð
heimahlynningar á Akureyri.
Kristmundur Magnús Skarphéðinsson
Sigmar Ingi Kristmundsson María Ósk Kristmundsdóttir
og fjölskyldur