Morgunblaðið - 03.10.2022, Blaðsíða 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 3. OKTÓBER 2022
✝
Magnús Örn
Sölvason fædd-
ist 3. nóvember
1980 á Höfn í
Hornafirði. Hann
lést á Landspít-
alanum 23. sept-
ember 2022.
Foreldrar Magn-
úsar Arnar eru
Hrefna Magnús-
dóttir, f. 1. maí
1956, og Sölvi
Steinn Alfreðsson, f. 31. mars
1955, eiginkona hans er Cath-
leen Doran Alfreðsson, f. 21.
október 1960.
Bræður Magnúsar Arnar eru
Steinþór Benediktsson, f. 23.
september 1990, sammæðra,
sambýliskona Heiðdís Anna
d. 4. mars 2020. Eftir hefð-
bundna skólagöngu fór Magnús
Örn á Þórshöfn þar sem hann
starfaði á sjó um tíma. Eftir
dvölina á Langanesi lá leiðin
suður til Reykjavíkur þar sem
hann festi rætur í Árbænum
þar sem hann undi sér vel.
Magnús Örn stundaði nám í
Hótel- og veitingaskóla Íslands
þar sem hann lærði til þjóns.
Þjónsstarfið átti hug hans allan
en lengst af starfaði Magnús
Örn sem þjónn á Humarhúsinu
í Reykjavík og Galito á Akra-
nesi.
Magnús Örn á dótturina Vig-
dísi Hrefnu, f. 8. september
2013, með fyrrverandi eig-
inkonu sinni Lilju Þorsteins-
dóttur, f. 30. október 1982.
Dóttir Lilju úr fyrra sambandi
er Þórdís Erla Ólafsdóttir, f.
16. nóvember 2004.
Magnús Örn verður jarð-
sunginn frá Árbæjarkirkju í
dag, 3. október 2022, og hefst
athöfnin kl. 11.
Marteinsdóttir, f.
6. mars 1996. Sam-
feðra eru Maríus
Lawrence Sölva-
son, f. 11. nóv-
ember 1994, og
Guðbrandur Willi-
am Sölvason, f. 7.
febrúar 1996, unn-
usta Kamila Kinga,
f. 4. nóvember
1995.
Allra fyrstu ævi-
árin bjó Magnús Örn á Höfn í
Hornafirði ásamt foreldrum
sínum en síðan í Svínafelli í
Öræfum hjá móðurforeldrum
sínum Svöfu Jóhannsdóttur, f.
15. september 1924, d. 6. nóv-
ember 1994, og Magnúsi Ás-
geiri Lárussyni, f. 24. júní 1925,
Elsku Maggi. Síðustu ár voru
erfið, fyrir okkur öll, þig og mig,
Þórdísi Erlu og elsku Vigdísi
Hrefnu okkar. En erfiðust voru
þau þér. Þrátt fyrir allt þótti mér
alltaf mjög vænt um þig og þú
munt alltaf eiga sérstakan stað í
mínu hjarta.
Nú leggjum við allt til hliðar.
Við mæðgur skoðum gamlar
myndir, rifjum upp góðu stund-
irnar og brosum í gegnum tárin.
Eitt sinni áttum við dásamleg-
ar stundir saman, þú varst mér
þá svo góður og komst fram við
mig og stelpurnar af svo mikilli
hlýju. Þú eftirlést mér alltaf
besta sætið, hvort sem það var í
flugvél eða á veitingahúsi. Litlu
ástargjafirnar sem þú færðir mér
í miðju hversdagsamstrinu
glöddu mig alltaf jafn mikið. Þú
varst líka snillingur í að velja
gjafir og varst alltaf með miklu
betri hugmyndir en ég að gjöfum
handa stelpunum. Hugulsemin
og umhyggjan skein í gegnum
þær gjafir sem þú valdir handa
mér. Þú hafðir endalausa þolin-
mæði í hlutverkaleikjum með
Vigdísi Hrefnu, hún mun aldrei
gleyma þeim stundum.
Ég vil að þú vitir að ég hef allt-
af og mun ætíð tala fallega um
þig við Vigdísi Hrefnu og passa
að hún gleymi þér aldrei. Ég veit
að hún var það dýrmætasta sem
þú áttir og ég mun minna hana á
hversu mikið pabbi elskaði hana.
Ég mun hlúa vel að stelpunni
okkar og hjálpa henni í gegnum
sorgina. Núna á hún pabba sem
er engill og vakir yfir henni öllum
stundum.
Ég vona að þér líði betur núna
elsku Maggi minn, fáir frið og
öðlist ró.
Þín
Lilja.
Elsku pabbi. Ég sakna þín.
Það var svo gaman að leika með
þér, raða öllum Pez-köllunum og
leika í Playmo. Pabbi, ég er búin
að ákveða mig, núna held ég með
Manchester United eins og þú.
Ég elska þig.
Þú elskar mig líka.
Ég elska þig meira.
Þú elskar mig mest.
Ég elska þig langmest.
Þú elskar mig langlangmest.
Ég elska þig langlanglangmest.
Nú vinn ég.
Þín
Vigdís Hrefna.
Magnús frændi kvaddi þann
23. september síðastliðinn, allt of
fljótt. Hann ólst upp að stórum
hluta upp hjá afa okkar og ömmu
í Svínafelli og hugsaði oft þangað.
Þegar hann var í góðu formi hafði
hann mikinn áhuga á því að fá
fréttir af mönnum og málefnum
úr sveitinni. Starfsvettvangur
hans varð þjónastarfið og hann
menntaði sig í því. Það var hans
líf og yndi enda þjónustulundaðri
mann vart að finna. Man ég til
dæmis að eitt sinn, þegar hann
vann í sjoppunni í Freysnesi, bað
ég um eitthvað sem var ekki til,
krydd eða eitthvað og var það allt
í lagi, engin lífsnauðsyn. En hann
brá sér aðeins frá og innan
skamms þá birtist hann lafmóður
með það sem vantaði. Þá hafði
hann stokkið á bak við hús, skellt
sér á reiðhjólið sitt þar, hjólað
upp á hótel og náð í það sem vant-
aði, að sjálfsögðu óumbeðið.
Hann hafði gaman af matargerð
og dundaði sér við að rækta
kryddjurtir. Hann hafði mjög
gaman af músík og hefur alla
vega samið einn texta sem
frænka okkar komst töluvert
áfram með í trúbadorakeppni.
Hann eignaðist eina dóttur, Vig-
dísi Hrefnu, sem hann hafði
mikla ánægju af að fylgjast með
og styðja.
Við þökkum fyrir allar góðu
stundirnar og það er margs góðs
að minnast. Hugur okkar er hjá
bæði foreldrunum sem sjá á eftir
elskuðum syni og dótturinni Vig-
dísi Hrefnu og samhryggjumst
við þeim innilega.
… eitt sinn verða allir menn að deyja.
Eftir bjartan daginn kemur nótt.
Ég harma það, en samt ég verð að
segja,
að sumarið líður allt of fljótt.
(Vilhjálmur Vilhjálmsson)
Svavar M
Sigurjónsson
Maggi var höfðingi heim að
sækja. Á gamlárskvöld blandaði
hann drykki eftir eigin uppskrift
og eldaði dýrindis forrétt handa
okkur öllum. Það var alltaf gott
að koma til Lilju, Magga og
stelpnanna í Árbænum. Maggi
var gestgjafi fram í fingurgóma
og sá til þess að allir fengju eitt-
hvað við sitt hæfi, setti tónlist á
fóninn og fór inn í eldhús að töfra
fram kræsingar.
Á fallegum haustdegi giftu
Lilja og Maggi sig. Bindið hans
Magga var í stíl við haustlitina og
í veislunni var skálað í ekta
frönsku kampavíni, í stíl við
Magga.
Í sumarhúsi í Svíþjóð grillaði
hann á meðan við syntum í stöðu-
vatninu og passaði að Vigdís
Hrefna fengi sinn uppáhaldsmat.
Á kvöldin spiluðum við og töluð-
um um tónlist. Við minnumst
Magga sem góðs pabba, gest-
gjafa og góðs vinar.
Ari Gunnar Þor-
steinsson og Lára
Heimisdóttir.
Kæri vinur.
Eftir að ég fékk fréttirnar um
andlát þitt hef ég verið að rifja
upp samverustundirnar okkar.
Ég man eftir matarboðunum sem
ég fékk að njóta í kjallaranum
þegar þið vinirnir bjugguð sam-
an. Þótt þú hafir litið út eins og
sterkur björn, þá var stutt í róm-
antíkina og mjúka kallinn þegar
nær var komið. Alltaf jafn mikil
gleði að mæta á svæðið þar sem
kertaljósin fylltu herbergið. Dýr-
indis steik borin fram og ekkert
meðlæti vantaði, þetta var eins
og hinn fullkomni mömmumatur.
Alltaf stutt í glaum og gaman,
við tvö áttum sameiginlegan tón-
listaráhuga og margar voru
stundirnar með góða tónlist á
fóninum.
Ég er þakklát fyrir að hafa
upplifað alla þessa hlýju og vin-
áttu frá þér, Maggi minn. Svo er
það lagið sem þú samdir og deild-
ir með mér fyrir svolítið mörgum
árum. Man þetta fallega lag
ennþá og læt textann sem þú
samdir fylgja hér með:
Góða nótt
Komdu – komdu til baka
hver á að vaka
yfir mér
Þú fórst svo fljótt
án þess að kveðja
en ég verð að herða
sjálfan mig
Komdu til baka
lof mér að vaka
ég vil ekki kveðja
en komdu til baka
Ó – byrja að syfja
en ég verð að byrja
upp á nýtt
Komdu til baka…
Leggst nú á koddann
og ég verð að biðja
góða nótt
Þessi fallegi texti þinn á svo
sorglega vel við núna.
Góða nótt, kæri vinurinn minn
– þín vinkona
Jónína Guðbjörg
Aradóttir.
Elsku Magnús Örn, það er
komið að kveðjustund. Þetta er
alltof, alltof fljótt. Eftir sitja svo
ótal margar minningar.
Við höfum þekkt hvert annað
alla tíð, fastur punktur í tilver-
unni. Fyrst sem leikfélagar í
Svínafelli og í skólanum á Hofi.
Fylgdumst að í gegnum allan
grunnskólann – læra og leika,
spila handbolta, fótbolta og
bandí, setja upp leikrit og skrifa
skólablöð. Við jafnaldrarnir
fermdumst á eftirminnilegum
óveðursdegi í apríl 1994.
Við áttum líka saman ómetan-
legan tíma á heimavistinni í
Nesjaskóla. Tímabil sem kannski
fáir skilja eða fá að upplifa.
Heimavistin var okkar heimili í
nokkur ár og við sem komum frá
Öræfum vorum eins og systkina-
hópur, okkur kom yfirleitt vel
saman og við pössuðum hvert
annað. Ófáar voru stundirnar í
skólarútunni fram og til baka,
það var svo notalegt að hittast
snemma á mánudagsmorgni,
hálfsofandi, hlusta á tónlist og
spjalla um heima og geima. Húm-
orinn var aldrei langt undan.
Á vistinni var margt brallað;
hlusta á tónlist, glamra á gítar,
spjalla saman og fíflast, stundum
fram á nótt. Við stunduðum
körfubolta, diskótek og svo voru
skólaferðalög um landið. Við
skólafélagarnir settum saman
stuttmyndina „Morð á vettvangi“
(vá, hvað okkur fannst við vera
fyndin) og unnum líka töluvert
með leiklist í skólanum. Bekkur-
inn setti upp leikrit úr bókinni
um Gísla Súrsson í íslenskutíma
og einnig voru sett upp stór leik-
rit á sviðinu í Mánagarði með til-
heyrandi æfingum í margar vik-
ur. Þetta voru tímamótaverk sem
lifa áfram á VHS á bókasafninu.
Maggi hafði leiklistina í sér og
var oftast í aðalhlutverki – það
leysti hann eftirminnilega vel,
hafði góða söngrödd og átti auð-
velt með að setja sig inn í hlut-
verkin af mikilli innlifun.
Eftir grunnskólann hélt hver
sína leið og sambandið minnkaði
smátt og smátt en samt vissum
við alltaf hvert af öðru, hittumst
kannski á góuhófi eða á förnum
vegi. Það var gaman að sjá Magn-
ús blómstra í þjónastarfinu og
ógleymanlegt að upplifa dekur
hjá honum á veitingastað þar sem
hann var að þjóna – algjör fag-
maður. Við fylgdumst alltaf hvert
með öðru úr fjarlægð, eins og
hægt var.
Elsku Magnús – þú varst alltaf
góður vinur, svo ljúfur og hlýr.
Þú varst mikill spekingur, snið-
ugur í tilsvörum og mikið að pæla
í tónlist og kvikmyndum. Þú skil-
ur eftir þig stórt skarð í hjörtum
okkar, jafnvel þó að við höfum
ekki oft hist undanfarin ár. Við
sendum innilegar samúðarkveðj-
ur til fjölskyldunnar – minningin
um góðan dreng mun lifa!
Hve sárt ég sakna þín,
ég sit við legstein þinn
og hugsa um horfna tíð
hjartans vinur minn.
(Sverrir Stormsker)
Hvíldu í friði elsku vinur.
Þínar æskuvinkonur,
Sigrún Svafa Ólafs-
dóttir, Hrefna Arn-
ardóttir og Þuríður
Aradóttir Braun.
Magnús Örn
Sölvason
✝
Kristín Guð-
mundsdóttir
fæddist á Grund í
Dýrafirði, 7. júní,
1924, dóttir Guð-
mundar Há-
konarsonar, vél-
argæslumanns, f.
16. janúar 1872, á
Læk í Mýrarhreppi,
d. 1. júní 1928, og
Valgerðar Ein-
arsdóttur, hús-
freyju, f. 5. maí 1878, á Arn-
arstöðum í Hraungerðishreppi,
d. 29. maí 1951. Kristín ólst upp
á Grasi á Þingeyri, yngst í hópi
níu systkina: Guðlaug, f. 7. apríl
1904, d. 20. janúar 1996, Hákon,
f. 12. júní 1905, d. 25. júní 1927,
Guðni, f. 25. júní 1908, d. 15.
desember 1946, Jóhanna, f. 6.
ágúst 1911, d. 23. maí 2002, Ein-
ar Júlíus, f. 19. júlí 1914, d, 30.
júlí 1983, Árni Kristinn, f. 18.
september 1916, d. 26. nóv-
ember 1943, Níels, f. 1. janúar
1918, d. 30. maí 1941, og Laufey,
f. 14. júní 1922, d. 20. nóvember
2014. Guðmundur andaðist þeg-
ar Kristín var á fjórða ári en
systkinin og föðurfjölskyldan
f. 17. september 1952, maki Sig-
urður S. Tryggvason, f. 29. júlí
1949; Níels, f. 4. febrúar 1955,
maki Jo Clayton, f. 13. mars
1962; og Herdís, f. 10. maí 1956,
fv. maki Kristján Ármannsson,
f. 6. desember 1957.
Hermann vann öðru hvoru
sem vélstjóri á skipum og tog-
urum og var þá fjarverandi
lengi í einu. Þannig féll það mik-
ið í hlut Kristínar að koma
barnaskaranum á legg. Kristín
var einnig virk í ýmsum fé-
lagsstörfum í sveitinni, hún tók
þátt í starfi kvenfélagsins og var
í félagi soroptimista. Að auki
vann hún ýmis störf utan heim-
ilis, s.s. þjónustustörf í Hlégarði
og ræstingar í skólahúsnæði.
Um jólaleytið, 1973, varð Her-
mann bráðkvaddur á leið til
skips. Kristín starfaði þá við
umönnun á Reykjalundi og lauk
í kjölfarið við sjúkraliðanám.
Hún átti svo eftir að vinna á
Reykjalundi allt þar til hún fór á
eftirlaun. Löngunin til að læra
meira einkenndi Kristínu og
hún brýndi alltaf fyrir börnum
sínum og barnabörnum að
ganga menntaveginn.
Hafði hún mikla unun af lestri
bóka og ljóða og var í Kvæða-
mannafélagi Iðunnar.
Kristín verður jarðsungin frá
Lágafellskirkju í Mosfellsbæ í
dag, 3. október 2022, klukkan
13.
hjálpuðust að og
var samheldni fjöl-
skyldunnar mikil.
Í desember 1946
gekk Kristín að
eiga Hermann
Bjarna Friðfinns-
son frá Kjar-
anstöðum, f. 1. nóv-
ember 1918, d. 17.
desember 1973.
Hermann var þá við
nám í Vélskólanum
í Reykjavík og Kristín í vist hjá
frændfólki sínu á Nýlendugötu.
Að námi loknu bauðst Hermanni
starf í járnsmiðju á Álafossi í
Mosfellssveit. Fjölskyldan flutt-
ist þangað búferlum, fyrst í
Barnakot við Álafossveg en síð-
ar byggði Hermann hús skammt
þar frá, sem fékk nafnið Helga-
staðir.
Börnin urðu sex og lifa öll
móður sína: Guðni, f. 23. júlí
1946, maki Erla Hermannsdótt-
ir, f. 8. september 1945; Kristján
Kjaran, f. 13. ágúst 1947, maki
Sjöfn Thorarensen, f. 31. júlí
1954; Valgerður, f. 7. júní 1951,
maki Halldór Bárðarson, f. 23.
febrúar 1954; Jóhanna Sigríður,
Það er svolítið skrítið en ein-
hvern veginn verður matur svo
oft útgangspunktur þegar við
hugsum um ömmu – ekki ólíkt
því sem var þegar við mættum
í heimsókn til hennar. Upp á
Helgó, suður í Keflavík, út á
Seljaveg eða niður á Skúlagötu,
það gilti einu. Hún var alltaf
búin að leggja á borð fyrir okk-
ur áður en við vorum komin úr
skónum. Meira að segja síðustu
árin, í Mörkinni, var henni
mest í mun að við fengjum okk-
ur nú mola úr skálinni á borð-
inu. Kannski er þetta kynslóða-
tengt, kannski sáu ömmur sitt
hlutverk svona á þessum tíma.
En þannig hefjast svo margar
minningar, með lykt eða
bragði:
Ilmurinn af seyddu rúg-
brauði sem reyndi að sprengja
utan af sér blómaskreytta
mjólkurfernu eftir sólarhring í
ylvolgum ofninum á Helgastöð-
um. Mysingur er bara sætt
smjör sem er öðruvísi á litinn.
Litla eldhúsið undir risinu með
útsýni yfir Ullarnesbrekkuna
og Esjuna. Amma í horninu,
alltaf í óþægilegasta stólnum,
við hliðina á ísskápnum, þar
sem stutt var í allt, og lét lítið
fyrir sér fara. Gestirnir skiptu
öllu máli.
Í útvarpinu: kórsöngur eða
klassískir tónar að reyna að
brjóta sér leið í gegnum suð
sem brotið loftnet og illa átt-
aðar FM-bylgjur bjuggu til.
Annars þögn.
Við munum líka öll eftir
súkkulaðikökunni – brúnkunni
– kókosmjölinu sem hafði verið
sáldrað yfir hana og lá eins og
nýfallin snjódrífa ofan á dökk-
brúnu súkkulaðikreminu. Hún
bragðaðist eins og súkku-
laðitertur eiga að bragðast,
bráðnaði í munninum og
bræddi hjörtun. Amma brosti,
sagði okkur sögur úr Mosfells-
sveit, af fólkinu; frá æskuslóð-
unum fyrir vestan, fjölskyld-
unni. Á meðan bráðnuðu
hjörtun og hamingjan stakk
niður rótum.
Þegar amma hló dilluðu
myndirnar á veggjunum sér
með. Það var heldur ekki
sjaldan sem hún hló. Hún var
alltaf glöð að sjá okkur, hafði
alltaf pláss fyrir okkur – og
alla sem komu með okkur. Á
snjóþungum dögum grófum við
snjóhús og göng við Helgastaði
og svo fengu krakkarnir í
hverfinu kakóbolla hjá ömmu á
Helgó. Amma hafði nefnilega
svo gaman af öðrum og raun-
verulegan áhuga á fólkinu í
kringum sig.
Amma átti líka alltaf bækur,
var alltaf að gauka að okkur
lesefni. Við skyldum lesa og
lesa nóg. Menntun var henni
dauðans alvara og hún lagði
hart að okkur að sækja mennt-
un. Og læra nú eitthvað sem
færði okkur gleði, hamingju.
Ekki horfa alltaf bara í at-
vinnutækifærin sem fylgdu
námi, því eftirsjáin væri ótta-
leg tímasóun.
Það sem hún kenndi okkur
situr eftir. Við lifum öll eftir
því og búum að því. Þó hún sé
farin og við söknum hennar öll,
þá lifði hún í næstum heila öld.
Lengur en nóbelsskáldið, sem
bjó samt næstum í túninu
heima hjá henni, og lengur en
drottingin af Englandi – sem
var heimsmynd í sjálfri sér.
Því þannig var amma líka:
Hún var heimsmynd okkar
frændsystkinanna.
Hanna, Hallur,
Katrín og Kristín.
Kristín
Guðmundsdóttir
Morgunblaðið birtir minning-
argreinar endurgjaldslaust
alla útgáfudaga.
Óheimilt er að taka efni úr
minningargreinum til birt-
ingar í öðrum miðlum nema
að fengnu samþykki.
Lengd | Minningargreinar sem
birtast í Morgunblaðinu séu ekki
lengri en 3.000 slög. Ekki er unnt
að senda lengri grein. Lengri
greinar eru eingöngu birtar á
vefnum.
Formáli | Minningargreinum
fylgir formáli sem nánustu að-
standendur senda inn. Þar koma
fram upplýsingar um hvar og
hvenær sá sem fjallað er um
fæddist, hvar og hvenær hann
lést og loks hvaðan og klukkan
hvað útförin fer fram. Þar mega
einnig koma fram upplýsingar
um foreldra, systkini, maka og
börn. Ætlast er til að þetta komi
aðeins fram í formálanum, sem er
feitletraður, en ekki í minning-
argreinunum.
Undirskrift | Minningargreina-
höfundar eru beðnir að hafa
skírnarnöfn sín en ekki stuttnefni
undir greinunum.
Myndir | Hafi mynd birst í til-
kynningu er hún sjálfkrafa notuð
með minningargrein nema beðið
sé um annað. Ef nota á nýja mynd
skal senda hana með æviágripi í
innsendikerfinu. Hafi æviágrip
þegar verið sent er ráðlegt að
senda myndina á netfangið minn-
ing@mbl.is og láta umsjón-
armenn minningargreina vita.
Minningargreinar