Morgunblaðið - 03.10.2022, Blaðsíða 19

ríði í Ásgarði í Grímsnesi, sem
bæði eru fallin frá.
Þegar horft er til baka er ég
þakklátur fyrir það tækifæri að fá
að kynnast þeim verkefnum og
störfum sem fyrir okkur börnin
var lagt í sveitinni. Við fengum
ábyrgð og lærðum heilmikið í
þeirri vegferð að sjálfstæði okkar
sem fullorðið fólk.
Heimilið var mannmargt. Börn
þeirra hjóna voru fjölmörg eða
sjö talsins sem komust á legg.
Guðmundur Ásmundsson var eitt
þeirra barna, eða Mummi eins og
ég kallaði hann. Nú er þessi góði
æskuvinur minn fallinn frá, langt
fyrir aldur fram.
Það er sagt að við getum ekki
sagt á hvaða andartaki vinátta
verður til, en hvað Mumma varð-
aði var það við okkar fyrstu
kynni.
Þegar horft er til baka eru þær
minningar sem ég á um Mumma
bjartar og góðar. Saman stóðum
við að miklum búrekstri í leik
með leggi og kindahorn. Að lok-
um kom að því að sumardvölinni
lauk og héldum við tengslum til
margra ára.
Árin færðust yfir og heimsókn-
ir mínar urðu fátíðari í sveitina og
að lokum voru það minningarnar
einar sem stóðu eftir.
Við tengdumst síðan aftur í
gegnum veraldarvefinn en
Mummi fluttist vestur um haf og
bjó í Bandaríkjunum allt til dán-
ardægurs. Í gegnum facebook
gátum við fylgst hvor með öðrum
þegar við fluttum fregnir af því
sem á daga okkar dreif og sent
með einföldum hætti nótu að okk-
ur líkaði það sem fyrir augun bar.
Ég trúi því að þeir sem deyja
séu ekki horfnir. Þeir eru aðeins
komnir á undan. Jafnframt vil ég
trúa því að skilnaðarstundin sé
dagur samfunda í himnasal. Það
haustaði of snemma í lífi Mumma
og veturinn kom án fyrirvara.
Það er sagt að dauðann skiljum
við fyrst er hann leggur hönd sína
á þann sem við unnum.
Það er söknuður að góðum
dreng. Ég kveð hann með þakk-
læti fyrir samfylgdina frá fyrri
tíma.
Sorgin er mikil. Eiginkonu
hans, börnum og öðrum aðstand-
endum votta ég dýpstu samúð.
Mannsandinn líður ekki undir
lok, minning um góðan dreng lifir
í hjarta og minni. Líkt og sólin
sem virðist ganga til viðar en
heldur alltaf áfram að lýsa.
Sveinn
Guðmundsson.
Stórt skarð er höggvið í vina-
hópinn okkar. Haustið 1982
mættum við á skólasetningu í
Menntaskólanum að Laugarvatni
með spennu og kvíðahnút í mag-
anum yfir því hvað biði okkar í
nýjum aðstæðum. Ísinn var brot-
inn þegar stelpa í hvítu dressi
sagði:„Kærastinn minn skutlaði
mér.“ Kærastinn var Gummi og
hefur hann verið stór partur af
okkar nána vinkonu- og vinahópi
síðan. Hann kynntist okkar mök-
um hverjum af öðrum og var allt-
af traustur og góður vinur. Helga
og Gummi voru ætíð sem eitt og
þeirra hús var alltaf opið fyrir
vinum og fjölskyldu. Við höfum
átt ótal góðar stundir með þeim
síðastliðin 40 ár í Garðabænum,
sumarbústaðnum, New Jersey, í
ferðalögum, golfi, að borða góðan
mat, spjalla um tónlist eða njóta
lífsins. Alltaf var Gummi hrókur
alls fagnaðar og höfðingi heim að
sækja. „Já, Helga mín“, var yf-
irleitt svarið við öllu sem henni
datt í hug og hann studdi hana í
einu og öllu. Gummi var mikill
fjölskyldumaður og hefði notið
sín í afahlutverkinu en von er á
fyrsta barnabarninu á næstu dög-
um. Við sendum Helgu, Ásgrími,
Hildi og Bjarka okkar innilegustu
samúðarkveðjur. Minningin um
kæran vin mun lifa í hjörtum okk-
ar.
Fyrir hönd vinahópsins frá
ML,
Arnbjörg
Stefánsdóttir.
MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 3. OKTÓBER 2022
✝
Yngvi Örn Guð-
mundsson
fæddist í Reykjavík
19. desember 1938.
Hann lést 16. sept-
ember 2022.
Foreldrar hans
voru Guðmundur
Einarsson frá Mið-
dal, f. 1895, d. 1963,
og Lydía Páls-
dóttir, f. 1911, d.
2000.
Systkini Yngva eru Einar
Steinmóður, f. 1932, Auður
Valdís, f. 1943, Ari Trausti, f.
1948, og Egill Már, f. 1952, d.
2019. Hálfbróðir Yngva er
Guðmundur Guðmundsson
(Erró), f. 1932.
Yngvi kvæntist Sigridi Önnu
Jósefsdóttur Felzmann árið
1960. Foreldrar hennar voru
Jósef Felzmann, f. 1910, d.
1976, og Ingibjörg Júl-
íusdóttir, f. 1917, d. 1984. Sig-
Kristófer Rúnar, f. 2002.
Yngvi ólst upp á Skóla-
vörðustíg í Reykjavík en hélt
ungur að árum til náms í flug-
virkjun, fyrst í Noregi og síðar
í Kaliforníu. Fyrstu búskapar-
árin bjuggu Yngvi og Sigga í
Reykjavík en fluttu síðan í
Hafnarfjörð, fyrst á Álfaskeið
og svo á Jófríðarstaðaveg 7.
Starfsferill Yngva var fjöl-
breyttur. Lengi framan af
vann hann við prjónaiðnaðinn.
Hann var vélamaður og hönn-
uður hjá prjónastofunni Peys-
unni í 20 ár. Ráðgjafi hjá Iðn-
tæknistofnun í tengslum við
hönnun og nýsköpun í ullariðn-
aði. Um tíma rak hann sjálfur
prjónastofu og verslun ásamt
Siggu konu sinni. Yngvi var
umsjónarmaður í Hafnarborg
– menningar- og listamiðstöð
Hafnarfjarðar um tíu ára
skeið. Síðustu starfsárin fram
að eftirlaunaaldri starfaði
hann á bæjarskrifstofum Hafn-
arfjarðar. Yngvi fékkst alla tíð
við listsköpun meðfram öðrum
störfum.
Útför Yngva fer fram frá
Hafnarfjarðarkirkju í dag, 3.
október 2022, klukkan 14.
rid fæddist 8.
október 1942 og
lést hinn 1. júní sl.
Yngvi og Sigrid
eignuðust þrjú
börn. Þau eru: 1)
Ingibjörg Lydia,
f. 1960, maki Eyj-
ólfur Jóhannsson.
Þau skildu 2002,
hann lést 2009.
Synir þeirra eru:
Eyjólfur, f. 1979,
Daði, f. 1981, og Andri, f. 1985.
2) Aldís, f. 1961, maki Jón Þór
Þorgrímsson. Dætur þeirra
eru: Hugrún, f. 1989. Sambýlis-
maður hennar er Oddur Ingi
Nyborg Stefánsson. Gígja, f.
1991. Sambýlismaður hennar
er Eysteinn Ívarsson. Þau eiga
dóttur, f. 2022. Signý, f. 1996.
Sambýliskona hennar er Anna
Margrét Ólafsdóttir. 3) Yngvi
Jósef, f. 1976, maki Þórdís Ósk
Rúnarsdóttir. Sonur þeirra er
Elsku besti tengdafaðir minn
og vinur Yngvi Örn, er kominn í
Sumarlandið til Siggu sinnar, og
eru heiðurshjónin á Blómstur-
völlum sameinuð á ný eftir stutt-
an aðskilnað.
Ég er þakklát að hafa átt
Yngva sem tengdaföður og
hversu vel hann tók mér strax
frá fyrsta degi.
Ég naut þess þegar tengda-
foreldrar mínir komu norður, en
þá vildi Yngvi ávallt sjá um mat-
seldina, og var hann búinn að
ákveða matseðilinn áður en hann
kom. Það var ótrúlegt hvað hann
gat töfrað fram, nema í eitt
skipti þegar hann útbjó kakó,
sem okkur fannst ekki alveg
nógu gott. En hann bjargaði því
með því að gera súkkulaðibúðing
úr kakóinu, og viti menn, hann
bragðaðist bara ágætlega.
Yngvi var listamaður fram í
fingurgóma, og eru ófá verk sem
prýða heimili okkar og okkar
nánustu. Hann gat dundað sér
tímunum saman við að mála,
gera styttur o.fl. Síðustu verkin
hans af eldgosinu við Fagradals-
fjall eru einstaklega listræn,
þótt hann hafi ekki séð gosið
með eigin augum. Einnig tók
Yngvi að sér að gera við styttur
og muni eftir föður sinn, Guð-
mund frá Miðdal, og er með
ólíkindum hversu vel það var
gert.
Hann var stoltur af lífshlaupi
sínu, átti góða og glæsilega eig-
inkonu, þrjú yndisleg börn og
sjö barnabörn, og síðan eign-
aðist hann barnabarnabarn í
sumar sem var ljósið í myrkrinu
eftir andlát Siggu. Yngvi og
Kristófer Rúnar voru mjög sam-
rýndir, og eru til ófá bréf því til
vitnis.
Spánarferðin góða kemur allt-
af upp í hugann, en það er alveg
ótrúlegt að ég, „Covid-löggan“,
hafi fengið þá hugdettu að fara
til Spánar í sumarfrí í miðjum
heimsfaraldri. Við stungum upp
á við Yngva og Siggu hvort þau
vildu ekki bara koma með okk-
ur, og við þökkum fyrir enn
þann dag í dag að við fórum
þessa ferð saman, og áttum ynd-
islegan tíma með þeim. Ekki ór-
aði mann fyrir að ári seinna
yrðu þau bæði búin að kveðja
þetta líf, en það er eins og ein-
hver æðri öfl hafi pikkað í okkur
að fara þessa ferð.
Eftir jarðarför Siggu kom
Yngvi norður og dvaldi hjá okk-
ur í þrjár vikur. Feðgarnir áttu
góðan tíma saman, og nutu sam-
vista frá morgni til kvölds. Það
var farið í sund á hverjum
morgni, stundum í ræktina,
göngutúra, farið í veiðitúr og
horft á spennumyndir, allt sem
tengdaföður mínum fannst gam-
an að gera.
Við Yngvi áttum saman góðar
stundir við eldhúsborðið, þar
sem hann leiðbeindi mér í „list-
inni“. Ég var t.d. með hugmynd
að einu verki, þar sem hann
hjálpaði mér, og hangir það í
stofunni heima merkt Þórdís –
Yngvi.
Rúmum sólarhring áður en
hann kvaddi áttum við Yngvi
gott samtal. Mér fannst að þetta
væri allt að koma hjá honum,
hann að hressast og það styttist
í að hann kæmi aftur norður til
okkar.
En lífið getur tekið óvænta
stefnu, og ég veit að heiðurs-
hjónin á Blómsturvöllum brosa
og eru stolt af sínu fólki.
Guð blessi elsku tengdapabba
og gefi okkur styrk í þessari
miklu sorg.
Þín tengdadóttir,
Þórdís Ósk.
Uppspretta sköpunar er
nándin við það sem talar til
manns, samtal sem leiðir til
túlkunar og nýrrar frásagnar. Í
dag kveðjum við tengdaföður
minn Yngva Örn Guðmundsson
sem hafði þessa einstöku hæfi-
leika til sköpunar sem gerir lífið
og umhverfið gjöfulla fyrir okk-
ur hin.
Í fyrstu heimsókn til verðandi
tengdaforeldra minna, Yngva og
Siggu, fyrir um þrjátíu og fimm
árum skynjaði ég strax sterkan
listrænan blæ og sköpunarkraft
sem ríkti í litla nýkeypta húsinu
þeirra á Jófríðarstaðarvegi.
Segja má að Yngvi hafi verið
meðal frumkvöðla í stækkun og
endurnýjun gamalla húsa. Þeim
hjónum tókst það á listilegan
máta en Yngvi var mjög hand-
laginn og kunni til verka. Með
Siggu sér við hlið, sem var sér-
lega næm á fagurfræði, tókst
þeim að skapa einstaka perlu. Á
þessum árum vann Yngvi hjá
Iðntæknistofnum við ráðgjöf í
ullariðnaðinum. Yngvi var ef til
vill á undan sinni samtíð við
hönnun á mynstrum úr íslenska
lopanum, mynstrum sem áttu
sér ekki skírskotun í hið hefð-
bundna íslenska lopapeysu-
mynstur. Yngvi þurfti alla tíð að
hafa eitthvað fyrir stafni. Auð
stund var ekki til í hans huga,
sköpunarkrafturinn og sköpun-
argleðin var ávallt fyrir hendi. Í
fjöruborðinu í Hornvík er tré-
skúlptúr úr rekaviði sem Yngvi
reisti árið 1989 þegar þau Sigga
voru þar á ferð með gönguhópn-
um Ganglerum. Hópurinn fór í
eftirminnilegar ferðir ár hvert.
Félagsskapurinn og ferðirnar
veittu þeim hjónum mikla lífs-
fyllingu og ánægju. Skúlptúrinn
í Hornvíkinni minnir einna helst
á stærðarhund sem horfir út á
hafflötinn og fer ekki fram hjá
neinum sem er á leið í eða úr
Rekavík bak Höfn. Yngvi starf-
aði hjá Hafnarfjarðarbæ um
árabil, lengst sem starfsmaður í
Hafnarborg þar sem hann hafði
umsjón með fasteignum og kom
einnig að uppsetningum á sýn-
ingum. Samhliða sinni eigin list-
sköpun sinnti Yngvi viðgerðum
á listmunum úr keramiki eftir
foreldra sína, Guðmund frá Mið-
dal og Lydíu Pálsdóttur, sem
honum fórst mjög vel úr hendi.
Yngvi hélt nokkrar listsýningar.
Árið 2014 sýndi hann í Safna-
safninu við Eyjafjörð. Í verk-
unum sem hann sýndi þar krist-
allaðist áhugi og hæfileiki hans í
að nýta sér ýmislegt úr um-
hverfinu í listsköpun sína. Þar
varð efniviður úr sjónum og
fjörunni oft fyrir valinu. Skúlp-
túrarnir sem hann sýndi í Safna-
safninu tengdust andrúmsloftinu
og stemningunni í þjóðfélaginu í
kjölfar hrunsins. Í þeim leyndist
kaldhæðni og húmor og án efa
var þetta hans leið til að gera
upp þær tilfinningar sem hrunið
skildi eftir sig. Yngvi vann með
fjölbreytt efni í listsköpun sinni,
svo sem steinefni, málma og tré
en striginn og málverkið var
honum endalaus uppspretta
sköpunar.
Fyrir ári lék lífið við Yngva
og Siggu. En lífið er hverfult.
Þau voru nýkomin að utan þegar
þau greindust bæði með illvíga
sjúkdóma með stuttu millibili.
Yngvi missti eiginkonu sína í
upphafi sumars, sorg hans og
söknuður var mikill. Á meðan
eitt líf slokknar kviknar nýtt.
Það var eftirminnileg stund í lok
júlí að fara með Yngva í göngu-
ferð með fyrsta langafabarnið í
barnavagni, og fara á sömu slóð-
ir og þau Sigga gengu með sinn
frumburð.
Listsköpunin fylgdi Yngva
fram á síðasta dag. Viðfangs-
efnið í málverkum hans undir
lokin voru gosin tvö á Reykja-
nesskaga.
Ég þakka tengdaföður mínum
fyrir að skerpa sýn mína á upp-
sprettu sköpunar, fyrir samveru
og leiðsögn. Ég kveð hann með
söknuð í hjarta.
Jón Þór.
Elsku afi Yngvi okkar hefur
nú haldið á vit ævintýranna með
ömmu Siggu í Sumarlandinu. Afi
var einstaklega iðinn og sann-
kallaður listamaður, allt efni lék
í höndum hans og hann var sí-
fellt að skapa eitthvað. Hann
mótaði til dæmis sínar eigin
dansandi verur úr vír, málaði ol-
íu- og akrílmyndir, hjó í stein,
bjó til skeljaskúlptúra og lag-
færði muni eftir föður sinn Guð-
mund frá Miðdal sem fólk úr öll-
um áttum kom með til hans.
Okkur systrum þótti mikið til
færni hans og listfengis koma og
það var alltaf jafn gaman að
koma heim til ömmu og afa og
sjá nýjasta sköpunarverkið
hans. Að ganga inn á heimili
þeirra var eins og að koma inn í
aðra veröld – listmunir upp um
alla veggi, í hólf og gólf, inni
jafnt sem úti. Að sumarlagi dytt-
aði hann að hinu og þessu utan-
dyra, en alla tíð sinnti hann
sjálfur viðhaldi á sögufrægu húsi
þeirra ömmu á Jófríðarstaðavegi
í Hafnarfirði.
Afa leið vel úti undir berum
himni og fór daglega í sund.
Hann undi sér vel á ferðalögum
um landið, en sumarið 2021 fóru
þau amma norður á Melrakka-
sléttu með góðvinum sínum í
Ganglerunum. Afi sagði okkur
frá því að á heimleiðinni hefðu
þau margoft stoppað til að virða
fyrir sér náttúrufegurðina sem
umlukti þau. Þannig kunnu þau
sannarlega að njóta þess sjón-
arspils sem náttúra og umhverfi
skapa.
Hvern einasta dag stóð afi við
eldavélina að malla eitthvað gott
handa sér og ömmu. Hann var
óhræddur við að prófa sig
áfram. Sköpunarkrafturinn náði
líka í pottana. Afi var þar að
auki mikill veiðimaður, fór jafnt
á rjúpna-, gæsa- og silungsveið-
ar og elskaði að segja frá upplif-
unum sínum úr veiðiferðum fyrr
á árum.
Ástin milli ömmu og afa verð-
ur okkur systrum alla tíð inn-
blástur. Það var svo fallegt að
upplifa þessi órjúfanlegu tengsl
milli þeirra. Það er kannski ekki
skrítið að afi hafi farið svona
fljótt á eftir ömmu, þau voru svo
samrýnd, og hafa þurft að sam-
einast fljótt á ný. Afi sagði oft
söguna af því þegar hann sá
ömmu í fyrsta skiptið: „Hún
gekk skælbrosandi niður Banka-
strætið, nýkomin úr berjamó
þar sem ég ók framhjá á Pack-
ardinum.“ Amma naut þess
sérstaklega þegar afi spilaði á
píanóið sem og fjölskyldan öll.
Hann var afar músíkalskur og
spilaði eftir eyranu. Það var
skýrt að í þeirri iðju, líkt og í
öðru sem hann tók sér fyrir
hendur, fann hann frið og ró.
Afi fékk að upplifa það að
vera langafi, að eignast barna-
barnabarn var nokkuð sem hann
og amma biðu eftir með eft-
irvæntingu. Það var svo dýr-
mætt fyrir Gígju að dóttir henn-
ar fengi að hvíla í fangi langafa
síns. Síðsumars kom hann með í
fyrsta göngutúrinn í Silver
Cross-vagninum sem hann
keypti handa ömmu Siggu fyrir
Yngva árið 1976 sem síðar var
svo notaður fyrir öll barnabörn-
in.
Á meðan heldur veröldin áfram.
Á meðan halda sólargeislar og tærar
glerperlur regnsins áfram að líða yfir
landslagið,
yfir slétturnar og djúpa skóga,
fjöllin og árnar.
Á meðan eru villigæsirnar,
hátt á bláum og tærum himni,
á heimleið á ný.
(Úr ljóðinu Villigæsir eftir Mary Oliver
í þýðingu Gyrðis Elíassonar)
Með ást og söknuði,
Hugrún, Gígja
og Signý.
Fallinn er frá góður vinur og
göngufélagi. Margs er að minn-
ast eftir rúmlega 30 ára samleið,
þegar farin var okkar fyrsta ferð
á Hornstrandir. Við þekktumst
ekki öll, en þarna varð til ómet-
anlegur vinahópur sem hefur
fylgst að síðan. Á hverju sumri
höfum við farið víða um óbyggð-
ir Íslands, oft um fáfarnar slóðir
og einnig hafa verið farnar
gönguferðir til Mallorca, Spán-
ar, Ungverjalands og tvær skoð-
unarferðir til Frakklands. Í
ferðum okkar sköpuðust fast-
mótaðar venjur. Í lok hverrar
ferðar var ávallt valin ný nefnd
sem sá um að skipuleggja næstu
ferð. Yngvi og Sigga konan hans
voru traustir ferðafélagar, stóðu
vel að undirbúningi ferða sem
þau sáu um, voru ráðagóð og
mikluðu ekki fyrir sér hlutina.
Yngvi var oftast léttklæddur og
oft í fötum með listrænu yfir-
bragði. Hann var frár á fæti,
fljótur að bera sig yfir og gat
horfið úr augsýn og birst aftur á
ólíklegustu stöðum. Fyrir
nokkru fór hópurinn í gönguferð
um gamla miðbæinn í Reykjavík
og komum við þá að æskuheimili
Yngva efst á Skólavörðustígn-
um, þar sem hann rifjaði upp
æskuárin. Sonur Guðmundar frá
Miðdal hafði frá mörgu að segja.
Hann var alinn upp á menning-
arheimili þar sem var mikill
gestagangur og hann hafði ung-
ur kynnst ýmsum fyrirmönnum í
þjóðfélaginu. Við fengum innlit í
listasmiðjuna þar sem fram-
leiðsla listmuna Guðmundar fór
fram, gripa sem prýddu æði
mörg heimili um og eftir 1950 og
þykja eftirsóknarverðir í dag.
Það fór ekki fram hjá okkur
að Yngvi var gæddur listrænum
hæfileikum, þó að hann léti ekki
mikið yfir því. Mörg okkar eiga
málverk eftir hann. En lista-
verkin voru á fleiri sviðum.
Hann þurfti ekki að fá merkilegt
hráefni í hendurnar svo ekki
yrðu úr því haganlegir og fal-
legir gripir. Eftirminnilegur er
hesturinn sem hann skapaði úr
rekavið í ferðinni okkar í Horn-
vík, verk sem hefur staðið fram
að þessu. Í ferð okkar um Snæ-
fellsnes fyrir nokkrum árum
komum við í Sjómannagarðinn í
Ólafsvík, þar sem er stytta af
sjómanni eftir Guðmund frá
Miðdal. Yngvi lýsti fyrir okkur
tilurð styttunnar og hvaða þátt
hann átti í því að hjálpa til við
vinnu verksins og einnig þegar
hann kom síðar að lagfæringu á
henni. Fyrir nokkrum árum tók
hann þátt í listsýningu í Keflavík
þar sem hann sýndi litlar fígúr-
ur, 15-17 cm á hæð, sem standa
á fjörugrjóti, gerðar úr pípu-
hreinsurum, vafðar bandi og
með litla skel sem höfuðfat. Eft-
ir að gosið hófst í Fagradal mál-
aði hann nokkrar mjög fallegar
gosmyndir sem urðu eftirsóttar.
Við hjónin vorum alltaf í góðu
sambandi við þau Yngva og
Siggu og voru þau stundum
gestir okkar í Ólafsfirði, þar sem
Yngvi naut þess að veiða þorsk á
höfninni sem hann matreiddi
síðan á lystilegan hátt. Í tæpt ár
glímdu þau hjónin við mikil veik-
indi. Það var ekki þeirra háttur
að bera sig illa. Þau stóðu með-
an stætt var, enda alla tíð mjög
samstiga. Sigga kvaddi 1. júní
og Yngvi nú þremur og hálfum
mánuði seinna, hinn 16 septem-
ber. Við og Ganglerahópurinn
sendum börnum þeirra innilegar
samúðarkveðjur og þökkum fyr-
ir öll árin sem við áttum samleið
með þeim.
Sveinbjörn
Sigurðsson,
Véný Lúðvíksdóttir.
Yngvi Örn
Guðmundsson
Morgunblaðið birtir minningargreinar endurgjaldslaust alla
útgáfudaga.
Óheimilt er að taka efni úr minningargreinum til birtingar í
öðrum miðlum nema að fengnu samþykki.
Skil | Þeir sem vilja senda Morgunblaðinu greinar eru vinsamlega
beðnir að nota innsendikerfi blaðsins. Smellt á Morgunblaðslógóið í
hægra horninu efst og viðeigandi liður, „Senda inn minningargrein,“
valinn úr felliglugganum. Einnig er hægt að slá inn slóðina
www.mbl.is/sendagrein
Skilafrestur | Ef óskað er eftir birtingu á útfarardegi verður greinin
að hafa borist eigi síðar en á hádegi tveimur virkum dögum fyrr (á
föstudegi ef útför er á mánudegi eða þriðjudegi).
Minningargreinar