Morgunblaðið - 11.10.2022, Blaðsíða 17

MINNINGAR 17
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 11. OKTÓBER 2022
✝
Unnur Ein-
arsdóttir,
hjúkrunar-
fræðingur og ljós-
móðir, fæddist 12.
júní 1934 á Stóra-
Fjalli, Mýrarsýslu.
Hún lést á deild
11G, Landspítala
við Hringbraut, 29.
september 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Einar Sig-
urðsson, f. 30. mars 1890 á Ket-
ilstöðum, Hörðudalshreppi,
Dalasýslu, d. 31. mars 1966, og
Hólmfríður Jónsdóttir, f. 26.
september 1896 á Jarðlangs-
stöðum, Borgarhreppi, Mýra-
sýslu, d. 31. janúar 1988.
Systkin Unnar: Guðrún Ein-
arsdóttir, f. 4. sept. 1921, d. 12.
feb. 2002, Jón Ragnar Einarsson,
f. 15. feb. 1923, d. 28. júní 1936,
Sigurður Einarsson, f. 13. júlí
1924, d. 25. mars 2012, Tómas
Einarsson, f.10. nóv. 1929, d. 12.
feb. 2006, og Ragnhildur Ein-
arsdóttir, f. 2. sept. 1931.
Hinn 30. okt. 1955 giftist Unn-
ur Guðmundi Lárussyni húsa-
smíðameistara, f. 14. apríl 1931,
d. 20. mars 2022 í Vinaminni,
V-Barðastrandasýslu. Foreldrar
hans voru Lárus Jón Guðmunds-
barnsfaðir Guðmundur Mey-
vantsson, f. 1955. Sonur þeirra
er Guðmundur Arnar, f. 1979.
Börn Guðmundar Arnars eru
Friðrik Már, f. 2005, Hólmfríður
Bríet, f. 2009, og Hugrún Arna, f.
2014.
5) Einar Bjarki, f. 13 júní 1971,
maki Amanda Jean Guðmunds-
son, f. 1972. Börn þeirra: 5a) Sig-
urður John, f. 1996, maki Megan
Elizabeth Wiegmann, f. 1995. 5b)
Anja Björk, f. 2000.
Unnur ólst upp á Stóra-Fjalli í
Borgarhreppi. Hún og Guð-
mundur bjuggu á Hringbraut 19
í Hafnarf. frá árinu 1954 til árs-
ins 1972. Það ár flutti Unnur
ásamt fjölskyldu sinni í einbýlis-
hús að Smárahvammi 11 í Hafn-
arf. og áttu þau hjónin þar heim-
ili síðan. Árið 1996 stofnuðu
Unnur og Guðmundur skógrækt-
arbýli á æskustöðvum Unnar að
Stóra-Fjalli II í Borgarbyggð.
Þar byggði þau heilsárshús auk
gestahúss, vélageymslu, reyk-
húss, smiðju og gróðurhúss fyrir
plöntuuppeldi og allt fram á síð-
ustu ár ræktuðu þau landið og
gróðursettu yfir tuttugu þúsund
plöntur. Unnur vann sem ljós-
móðir á Sólvangi Hafnarf. og
sem hjúkrunarfræðingur m.a. á
St. Jósefsspítala Hafnarf.,
Heilsuhælinu í Hveragerði,
Kvennadeild Landsp. og Hrafn-
istu Hafnarf.
Útför Unnar fer fram frá Frí-
kirkjunni í Hafnarfirði í dag, 11.
október 2022, og hefst athöfnin
kl. 13.
son f. 12. sept. 1904,
d. 8. feb.1992 og El-
ín Kristjánsdóttir f.
15. júní 1899, d. 10.
feb. 1987.
Börn Unnar og
Guðmundar: 1) Jón
Ragnar, f. 13. apríl
1956, barnsmóðir
Hulda Ólafsdóttir, f.
1956. Sonur þeirra
er Ólafur Fannar, f.
1986. Börn Ólafs
eru Andri Jón, f. 2008, Nikolaj, f.
2019, og Konstantín, f. 2021.
2) Elín, f. 7. apríl 1959, maki
Kristinn Frímann Kristinsson, f.
1957. Börn þeirra: 2a) Unnur
Véný, f. 1992, maki Tómas Aron
Viggósson, f. 1992, og þeirra
sonur Dagur Ari, f. 2022. 2b) El-
ín Dagný, f. 1997, 2c) Guð-
mundur Frímann, f. 1997. Upp-
eldisdóttir Vigdís Björt
Ómarsdóttir, f. 1984.
3) Lárus Jón, f. 23. febrúar
1961, maki Aðalheiður Ólöf
Skarphéðinsdóttir, f. 1950. Dótt-
ir þeirra er Aðalheiður Elín, f.
1992, maki Brynjar Örnuson og
Guðnason, f. 1989. Börn Að-
alheiðar frá fyrra hjónabandi
eru Sólveig, f. 1970, Sölvi, f.
1975, og Hjálmar Karl, f. 1985.
4) Hólmfríður, f. 2. maí 1962,
Móðir. Ljósmóðir. Fallegustu
orð íslenskrar tungu og innileg-
ustu hlutverk sem nokkur mann-
eskja getur sinnt. Unnur Einars-
dóttir var hvort tveggja og gegndi
þeim af ástúð og hlýju.
Hún hafði metnað til frekari
mennta og bætti við sig hjúkrun-
arfræðiprófi og námi í heilsu-
gæsluhjúkrun um fertugt og alla
tíð hafði hún löngun til að læra
meira. Hún var forvitin og ræðin,
félagslynd og hláturmild og fylgd-
ist af áhuga með lífi og högum sí-
stækkandi hóps afkomenda sinna.
Allir sem gengið hafa um ber-
angur lífsins jafn lengi og móðir
mín verða óhjákvæmilega úti-
teknir og veðraðir en lífsþorsti og
þrautseigja skila þeim í var. For-
eldrar okkar systkinanna bjuggu
okkur skjól fyrir verstu vindun-
um og ef líkja má föður okkar við
gegnheilt veggjagrjótið, þá var
móðir okkar steinlímið sem hélt
því á sínum stað. Við komumst öll
á legg og héldum að heiman til að
skrifa okkar eigin sögu en nafla-
strengurinn slitnaði aldrei til
fulls. Við áttum alltaf athvarf í
faðmi þeirra allt til loka, hvert
með sínum hætti. Faðir okkar féll
frá í mars og nú hálfu ári síðar
kveður móðir okkar.
Það er undarlegt að vakna for-
eldralaus, kominn á sjötugsaldur.
Tilfinningin er blendin, annars
vegar djúp sorg yfir sárum missi
en um leið þakklæti og trega-
blandin gleði yfir langri og giftu-
ríkri ævi mömmu og pabba.
Ég á þeim allt að þakka, líf mitt
og uppeldi, og veganesti þeirra
hefur reynst mér drjúgt í svipti-
vindum eigin ævi. Nú erum við
systkinin komin fremst í röð kyn-
slóðanna, eins og vera ber, og
undir okkur komið að rata þann
æviveg sem við höfum valið okk-
ur, allt til enda.
„Til sængur er mál að ganga,“
var pabbi vanur að segja þegar
kominn var háttatími fyrir lítinn
dreng, „og sæt verður hvíldin eft-
ir vegferð stranga.“ Þessar línur
úr kvæði Arnar Arnarsonar eru
ljúfsárar og pabbi hefði getað
haldið áfram því síðar í kvæðinu
stendur „hvarf ég til þín, móðir
mín, og mildin þín svæfði soninn
unga“.
Minningin um þína hlýju móð-
urhönd sem strauk litlum dreng
um enni og kinn hefur fylgt mér í
svefni og vöku og vonandi hefur
mín sonarhönd á öldnu enni fært
þér værð og frið inn í svefninn
langa.
Elsku mamma, nú ert þú geng-
in til þinnar hinstu sængur. Ég
beygi höfuð mitt í virðingu og
þakklæti og óska þér góðrar
hvíldar.
Lárus Jón.
Hvíldin er fengin, himins öldur rugga
hjartkærri móður inn í djúpan frið.
Nú ber ei lengur yfirskin né skugga,
skínandi ljómi Drottins blasir við.
Líður hún nú um áður ókunn svið.
Englanna bros mun þreytta sálu hugga.
Hvíldin er fengin, himins öldur rugga
hjartkærri móður inn í djúpan frið.
Þökk sé þér fyrir alla ástúð þína,
allt sem þú gafst af þinni heitu sál.
Lengi skal kær þín milda minning skína,
merlar hún geislum dauðans varpa á.
Fagurt um eilífð blossar andans bál.
Burt er nú kvöl og þreyta sorg og pína.
Þökk sé þér fyrir alla ástúð þína,
allt sem þú gafst af þinni heitu sál.
(Matthías Jochumsson)
Elsku mamma mín, eftir erfið
veikindi ert þú nú loks laus við
verkina sem krabbameinið olli og
ég veit að þú ert hvíldinni fegin.
Nú ertu aftur komin í fang pabba.
Í nær 70 ár voru þið samsíða í líf-
inu og þú vissir að stutt yrði á
milli andláts ykkar en einungis
sex mánuðir eru liðnir frá fráfalli
hans.
Ég á þér svo margt að þakka,
elsku mamma mín, eins og þegar
eitthvað bjátaði á í mínu lífi þá
varst þú ávallt til staðar með op-
inn faðminn og sýndir mér alla þá
umhyggju, ástúð og skilning sem
móðir getur gefið. Og ég er þakk-
lát fyrir að hafa getað hlúð að þér
þegar þú þurftir þess og sérstak-
lega hin síðari ár þegar heilsu
þinni fór að hraka. Þú varst haf-
sjór af fróðleik, mjög hæfileikarík
og góð fyrirmynd. Ég er þakklát
fyrir alla kennsluna og góðu ráðin
sem þú gafst mér og fallegu, ljúfu
minningarnar okkar saman í
gegnum tíðina. Þú varst mér góð
móðir, þolinmóð og hlý. Minning-
in um hlýja faðm þinn mun ylja
mér um ókomin ár.
Guð veri ávallt með þér, elsku
mamma mín, og við sjáumst síðar.
Hólmfríður.
Unnur amma mín var sterkur
persónuleiki eins og allir vita sem
voru svo lánsamir að kynnast
henni en ákveðni, nægjusemi,
umhyggja og góðvild voru að ég
tel hennar aðalsmerki. Minning-
arnar streyma upp í hugann þeg-
ar ég hugsa um elsku ömmu, hver
einasta svo dýrmæt. Það sem
kemur fyrst upp í hugann er
sveitin hjá afa og ömmu en það
jafnaðist ekkert á við sumardaga í
þeirri paradís. Vakna við lyktina
af nýbökuðum lummum sem
slógu alltaf í gegn en lykilhráefnið
í þeim var afgangs grjónagrautur.
Já, amma var sko nægjusöm og
alltaf fann hún leiðir til að nýta
hluti sem færu í ruslið hjá flestum
og gerði það oft á mjög skemmti-
legan og skapandi hátt. En af
hennar fjölmörgu endurnýtingar-
leiðum er jólapappírsendurnýt-
ingin í miklu uppáhaldi þar sem
hún veggfóðurslímdi jólapappír
sem henni hafði verið gefinn utan
á alla pappakassana í geymslunni,
já ég held að það sé óhætt að
segja að geymslan hennar ömmu
sé sú skrautlegasta.
Amma geymdi jú allt og að fá
að kíkja í nokkra fata- og efnis-
bútakassa niðri í geymslu var eins
og að opna gullkistu. Amma var
mikil prjóna- og saumakona og í
geymslunni mátti finna alls konar
föt sem hún hafði saumað á sig í
fyrri tíð og hafði hún gott fata-
hönnunarauga þar sem ég hef
verið að klæðast þessum fötum í
samkvæmum og hafa þau vakið
mikla athygli.
Amma var mikill spjallari og
það var ekkert betra en að kíkja í
kakó og jólaköku og spjalla og
hlusta á sögur frá tímum þegar
amma vann sem ljósmóðir og
hjúkrunarfræðingur sem varð
svo til að ég ákvað að fjalla um
hjúkrunarstarfið og –stéttina í
lokaverkefni mínu í listaháskólan-
um nú í vor. Í því námsferli áttum
við amma ótal margar stundir
sem mér þykir vænt um þar sem
við spjölluðum um hjúkrunar-
starfið og grófum upp gömul
vinnuföt, verkfæri og gjafir frá
sjúklingum.
Minningin um elskulega ömmu
mína mun ávallt búa í hjarta
mínu. Ég sakna hennar sárt og
um leið og ég þakka henni fyrir
allt óska ég henni góðrar ferðar til
afa.
Elín Dagný.
Elskuleg tengdamóðir mín,
Unnur Einarsdóttir, lést á Land-
spítalanum 29. september síðast-
liðinn 88 ára að aldri. Unnur var
menntuð ljósmóðir og hjúkrunar-
fræðingur og starfaði við hjúkrun
þar til hún komst á efri ár.
Unnur var besta tengda-
mamma sem hægt var að hugsa
sér. Hlý, umhyggjusöm og frá-
bær vinur. Ég kem til með að
sakna okkar heimspekilegu sam-
ræðna þar sem farið var um víðan
völl. Enda hafði Unnur áhuga á
mörgu. Hún var svo víðlesin og
áhugasöm um bæði samtíma okk-
ar og gamla tímann sem var henni
svo hugleikinn.
Minning þín er mér ei gleymd,
mína sál þú gladdir.
Innst í hjarta hún er geymd,
þú heilsaðir mér og kvaddir.
(KN)
Unnur var fædd á Stóra-Fjalli í
Borgarfirði og þar höfðu hún og
Guðmundur heitinn, maðurinn
hennar, byggt heilsárshús á
æskustöðvunum sem hún unni
svo mikið. Hún naut þess að sýsla
þar, helst utandyra við gróður-
setningu og slátt, en hún var mik-
ill náttúruunnandi.
Vinnusemi var henni í blóð bor-
in og ég sá hana aldrei iðjulausa.
Unnur var sífellt prjónandi, að
vinna í tölvunni við að skrá mynd-
ir og bækur eða að sýsla við
bakstur svo eitthvað sé nefnt.
Nú er komið að kveðjustund og
ég verð ævinlega þakklát fyrir að
hafa kynnst þessari sterku, ljúfu
og góðu konu sem gaf svo mikið
og verður sárt saknað.
Þakkir fyrir allt og öll árin sem
eru að baki.
Þín tengdadóttir,
Alla (Aðalheiður).
Elsku amma.
Það er þungt að kveðja þig og
þín verður sárt saknað.
Þú minntist oft á að vera
spennt fyrir næsta ævintýri, lífið
væri svo stórkostlegt að það hlyti
að vera annað eins sem biði. Ég
veit að þið afi sitjið á fallegum
stað í íslenskri náttúru með uppá-
hellingu dagsins í hitabrúsa,
heimabakað brauð og jólaköku og
njótið þess að hlusta á þögnina.
Ég veit að þú varst spennt að fá
að hitta dóttur mína sem ég vona
svo sannarlega að komi til með að
líkjast þér. Þú munt af og til líta
við og fylgjast með okkur og læt-
ur þig vonandi ekki vanta í fæð-
inguna.
Þú varst mikill kvenskörungur
og mér fyrirmynd, bæði þegar
kemur að lífi og starfi. Þú hafðir
alltaf tíma til að spjalla, hvort sem
það var í sveitinni á Stóra-Fjalli,
yfir bakstrinum, umhirðu plantn-
anna eða þá í símann. Þú hafðir
alltaf svo mikinn áhuga á náms-
efninu hjá mér í læknisfræðinni.
Sú saga sem þú sagðir mér og
hafði mest áhrif á mig er þegar þú
stóðst í anddyri gamla Landspít-
alans og yfirljósmóðirin rak þig
úr námi fyrir það eitt að vera trú-
lofuð afa. Þú hefur margoft bent
mér á hvar þú stóðst nákvæmlega
þau skipti sem ég fylgdi þér í
lyfjameðferð síðastliðið ár. Þú
lést það auðvitað ekki stoppa þig,
fórst og fékkst meðmæli úr þínu
heimahéraði og knúðir það í gegn
að ljúka námi. Og eins laukstu
hjúkrunarnáminu „háöldruð“ eft-
ir að hafa átt fimm börn.
Þér og afa tókst að búa ykkur
heimili fullt af hlýju, þar sem allir
voru boðnir velkomnir. Þú sagðir
mér oft að krakkar þyrftu bara
meira pláss sem þið aldeilis gáfuð
okkur, bæði á Stóra-Fjalli og í
Smárahvammi. Þú varst praktísk,
hagsýn og nýtin. Í raun fyrsti al-
vöru umhverfisverndarsinninn
sem ég fékk að kynnast. Enda
grínaðistu oft með að þið afi vær-
uð búin að kolefnisjafna alla ætt-
ina með trjábúskapnum.
Það eru forréttindi að hafa
fengið að kynnast þér og að hafa
þig í lífi mínu nánast fram á fer-
tugsaldurinn. Ég kynntist hlýju
og þolinmæði þinni þegar ég fékk
að sniglast í kringum þig öll sum-
ur á Stóra-Fjalli (nema kannski ef
það átti að skúra, þá voru allir
reknir út!). Ég á margar góðar
minningar úr eldhúsinu þar sem
þú eldaðir hádegismat ofan í
mannskapinn, bakaðir lummur,
jólakökur eða vínabrauð – eða
tókst slátur. Þó þú hefðir aldrei
neinn sérstakan áhuga á matseld.
Ég á eftir að sakna rökkurstund-
anna í Smárahvamminum þar
sem fylgst var með Alþingi, frétt-
um og prjónað eða farið í gegnum
gamla pappíra (það var alltaf eitt-
hvað verið að sýsla). Ég mun samt
fyrst og fremst muna eftir þér í
útiverkunum á bólakafi að reyta
frá plöntum, hugsa um matjurtir,
slá með bensínorfinu og spígspor-
andi á landinu í kringum Stóra-
Fjall, þar sem þú tekur hlé, horfir
til himins og dæsir og segir við
mig hvað það sé „gott að hlusta á
þögnina“.
Aðalheiður Elín
Lárusdóttir
Nú er erfiðum veikindum Unn-
ar móðursystur minnar lokið.
Unnur var yngst systkinanna sex
frá Stóra-Fjalli í Borgarhreppi,
er Ragnhildur ein eftirlifandi og
dvelur hún á dvalarheimilinu
Brákarhlíð í Borgarnesi.
Frá því að ég man eftir mér var
Unnur alltaf í lífi mínu og kom að
lífi mínu með ýmsum hætti. Ég
fékk skjól hjá henni og Guðmundi
manni hennar þegar ég fór á
sundnámskeið ung að árum í
Sundhöll Hafnarfjarðar og var
það mikil hörmunga- og þrauta-
ganga vegna vatnshræðslu minn-
ar, en enginn afsláttur gefinn á
því. Svo voru ótal helgarferðir í
æsku á Hringbrautina þegar ég
átti heima í Grindavík, og voru
þetta algjörar skemmtiferðir og
mikil upplyfting.
Einnig eftir að ég varð fullorð-
in var gott að eiga skjól hjá þeim
hjónum á mínum oft erfiðu tím-
um, sem verður aldrei fullþakkað.
Mér fannst gott og gaman að
tala við Unni, hvort sem það var í
heimsóknum til hennar og eða í
maraþonsímtölum. Var þá farið
yfir víðan völl og ýmis mál reifuð
enda hafði Unnur sterkar skoð-
anir á öllum málum sem komu til
tals.
En skemmtilegast þótti mér að
heyra sögur frá hennar uppvexti
og sagnir af verklagi þess tíma,
ættingjum sem voru farnir, og
kom ég ekki að tómum kofunum
hjá henni þar. Mörgu mundi ég
eftir frá minni barnæsku og voru
þetta bæði fróðlegar, góðar og
skemmtilegar stundir.
Unnur var ákaflega vinnusöm
og voru þau Guðmundur samtaka
með það. Ber uppbyggingin á
Gamla bæ á Stóra-Fjalli þess
merki, bæði í byggingu sumarbú-
staðar og gróðursetningu trjáa.
Þetta er einstakur sælureitur fyr-
ir afkomendurna. Guðmundur
lést í mars á þessu ári og var
missir frænku minnar mikill.
Ég heimsótti Unni tveimur
vikum áður en hún dó og var mjög
líkamlega af henni dregið, þessari
sterku og duglegu konu. En hug-
urinn var enn til verkefna sem
þyrfti endilega að klára.
Mínar innilegustu samúðar-
kveðjur til barna og fjölskyldna
þeirra.
Minningin lifir um góða konu.
Fríður
Garðarsdóttir.
Unnur
Einarsdóttir
✝
Ásrún Helga
Kristinsdóttir
fæddist 6. ágúst
1939 í Hafnarfirði,
en fluttist nokkurra
daga gömul til
Reykjavíkur. Hún
andaðist 30. sept-
ember 2022 í Skóg-
arbæ.
Foreldrar henn-
ar voru Kristinn
Sigurðsson, f. 27.
febrúar 1912, d. 16. ágúst 1967,
og Sigurbjörg Þórunn Þorláks-
dóttir, f. 3. ágúst 1905 á Hvoli í
Vesturhópi V-Hún., d. 5. maí
1990. Systur Helgu voru Sigríð-
og Jón Haukur. 2) Sigmundur
Jónsson, f. 14. júlí 1962, maki
Nanna Guðrún Yngvadóttir,
dóttir þeirra er Ragna Dögg. 3)
Reynir Jónsson, f. 14. september,
maki Bentína Þórðardóttir,
þeirra börn Stella, Sigurvin og
Unnur Elva.
Helga lauk námi úr Miðbæjar-
skólanum og tóku ýmis störf við
ma. í fiski, skrifstofustörf o.fl.
Um1966 fluttist fjölskyldan í Ár-
bæjarhverfið sem þá var að
byggjast. Þar stafaði Helga á
gæsluvöllurinn Reykjavíkur-
borgar þangað til henni bauðst
starf hjá Lánasjóði íslenskra
námsmanna (LÍN) þar sem hún
starfaði þar til vinnuskyldu lauk.
Hún bjó að Skógarbæ síðustu
árin.
Útför Ásrúnar Helgu fer fram
í dag, 11. október 2022, frá Guð-
ríðarkirkju og hefst athöfnin kl.
13.
ur Kristinsdóttir, f.
14. júní 1932, d. 25.
september 1995.
Hálfsystir samferða
Salóme Benedikta
Kristinsdóttir, f. 4.
desember 1949, d.
27. ágúst 1993.
Hinn 29. mars
1959 giftist hún
Jóni Sigurvini Sig-
mundsson, f. 24.
september 1934, d.
22. júlí 2013.
Börn þeirra eru 1) Sigurbjörg
Jónsdóttir, f. 7. febrúar 1960,
maki Hilmar Þór Hauksson,
þeirra börn eru Helga, Fannar
Harmi lostið hugi vora hefur dauði
þinn.
Sárt var oss að sjá þig hverfa,
seytla tár um kinn.
Ást og gleði, lífs á leiðum,
léði samfylgd þína.
Um þína mildi og hjartahlýju
hugþekk minning skín.
Þökk og virðing okkar allra,
ætíð fylgja þér.
Hjörtum bæði og hugum vorum
helg þín minning er.
Enginn hreinni ástum skreytti
ævi sinnar braut.
Blessun varstu okkur öllum,
uns þér lífið þraut.
Þakklát við, í þungum harmi,
þig nú kveðjum hér.
Drottins hendi hlífiskildi
haldi yfir þér,
leiði þig og lýsi veg um
leiðir eilífðar.
Óskum við þér, alla tíma
alvalds blessunar.
(D. Ben.)
Kveðja frá börnum, tengda-
börnum, barnabörnum og lang-
ömmubörnum.
Sigmundur.
Elsku mamma mín. Nú ertu
komin í sumarlandið góða og ég
veit að pabbi tekur vel á móti þér.
Margar góðar minningar ylja
okkur fjölskyldunni um ókomin
ár. Guð geymi þig elsku mamma,
amma og langamma.
Í dagsins önnum dreymdi mig
þinn djúpa frið, og svo varð nótt.
Ég sagði í hljóði: Sofðu rótt,
þeim svefni enginn rænir þig.
En samt var nafn þitt nálægt mér
og nóttin full af söngvaklið
svo oft, og þetta auða svið
bar ætíð svip af þér.
Og þungur gnýr sem hrynji höf
mitt hjarta lýstur enn eitt sinn:
Mín hljóða sorg og hlátur þinn,
sem hlutu sömu gröf.
(Steinn Steinarr)
Sigurbjörg og fjölskylda.
Ásrún Helga
Kristinsdóttir