Læknaneminn - 01.04.2010, Qupperneq 10

„Velkominn í hérað. Vaktin þín er búin
eftir 92 sólarhringa. Það jafngildir 2208
klukkustundum, 132.480 mínútum eða
7.948.800 sekúndum!“
Úff Og ég sem hélt að stærðfrœði væri
flókin.
Hérað. Hér-að. H-é-r-a-ð. Þetta orð hefur verið notað óspart í
náminu, oftast af sérfræðingum og unglæknum. Aðallega í sam-
hengi við „þetta var alveg hræðilegt, einn í héraði" eða „og hann
þurfti að leysa þetta einn í héraði“ eða „hvað ætlarðu að gera í
þessu, einn í héraði?". Því er ekki annað en eðlilegt að hárin risi á
hnakkanum á manni þegar maður heyrir minnst á orðið „hérað“.
Mig langar að komast aftur heim.
„Hvernig kom ég mér í þetta?“ er sennilega það sem flaug
oftast í gegnum huga mér fyrstu vikuna mína í Vík í Mýrdal,
sumarið 2009. „Hvernig endaði ég hérna, svona langt i burtu
frá næsta sjúkrahúsi, langt í burtu frá næsta lækni?“. Ætli
svarið við því sé ekki ævintýraþrá. Já, ævintýraþrá hljómar vel.
Þetta verður spennandi.
Fyrstu vikurnar eru lengi að líða. Mér líður eins og Fróða í
Hringadróttinssögu. Ekki bara af því hann bjó í Héraði, heldur
íþyngir vaktsíminn mér gríðarlega. Fyrsta lexían er sú að það
er enginn munur á degi eða nóttu í þessu starfi, maður verður
alltaf að hafa gönguskóna og flíspeysuna tilbúna við hurðina. í
fyrstu vikunni förum við um miðja nótt og náum í mann sem
slasast i hestaslysi. Hjartað í mér tekur kipp í hvert skipti sem
ég fæ skilaboð í símann; „Skyldi þetta vera F1 útkall, bílslys,
meðvitundarleysi?“. Sem betur fer gengur greiðlega að leysa úr
flestum málum. Það skiptir engu máli hversu vel maður lúsles
verkferlana, alltaf þarf maður að rifja þá upp aftur og aftur.
Hér skiptir máli að treysta á sjálfan sig, það er nefnilega enginn
annar á staðnum.
Fjölbreytnin er gríðarleg. A stofuna kemur alls konar fólk
með fjölbreytt vandamál. Á einum degi sér maður margar
blaðsíður í Crash course of Medicine. Oft á tíðum óska ég þess
að hafa fylgst betur með í húðfyrirlestri/augnfyrirlestri/inn-
kirtlafyrirlestri og svo framvegis. En með góðum samræðum,
einstaka simtali í bæinn og tíðu endurmati er hægt að láta hlutina
ganga smurt. Og það sem maður veit ekki, það bara veit maður
ekki og viðurkennir það.
Sumarið er hálfnað. Hlutirnir eru komnir í fastar skorður,
stofan er frá 9-16 á daginn, elliheimili einn dag í viku, útköll
hvenær sem er sólarhringsins og enda flest í sjúkrabíl til Rey-
kjavíkur. Þrátt fyrir mikla vinnu er ljúft að búa úti á landi, sólin
bakar mann og þó maður megi ekki fara í nema fimm mínútna
fjarlægð frá heilsugæslustöðinni, lærir maður bara að meta
næsta umhverfi þeim mun betur. Fólkið er yndislegt, bærinn
notalegur, kyrrðin ósvikin. Matarboð, heimboð, sundferðir og
göngutúrar. Hrifningin eykst með degi hverjum. Skyndilega
verða næturútköll einfalt mál, helgarskreppitúrar á sjúkrabíl
til Reykjavíkur bara hluti af daglegu lífi.
Fjúff, sumarið er búið. Ég keyri heim, heim í borgina, heim
i öryggið og áhyggjuleysið. Ég lifði af. Og það sem merkilegra
er... ég væri meira en til í að endurtaka leikinn!
Ómar Sigurvin
6. árs lceknanemi
<£>