Læknaneminn - 01.04.2010, Síða 21

Ég var á spítala í höfuðborginni Baku
sem er einkaspítali fyrir olíuverkamenn
og mest var ég á hjartagjörgæslu spítalans
og í hjartaskurðaðgerðum. Á spítalanum
var tekið mjög vel á móti mér. Ég hafði
það meira að segja stundum á tilfinn-
ingunni að þau héldu kannski að ég væri
Prinsessan afíslandi því mér stóðu gjör-
samlega allar dyr opnar á spítalanum.
Það var ekki til að draga úr þessari
tilfinningu þegar ég skransaði einn
morguninn inn tveimur klukkustundum
of seint vegna hypersomniu og sam-
gönguvandræða og beðið hafði verið
með að ganga stofugang þar til ég kom!
Það sem kom mér þó mest á óvart á
spítalanum var að meirihluti læknanna
voru konur, fyrirfram var ég undir
það búin að á spítalanum yrði algjört
karlaveldi en því fór fjarri.
Hvað svona nemendaskipti varðar
að þá mæli ég tvímælalaust með því að
læknanemar nýti sér þessi nemendaskipti
sem Alþjóðasamtök læknanema bjóða
upp á. Þetta er frábært tækifæri til
að víkka út sjóndeildarhringinn, sjá
aðra samsetningu af sjúkdómum,
kynnast annars konar heilbrigðiskerfi
og ögra eigin gildum og venjum.
Skemmtanagildið eitt og sér er líka
sjálfstæður hvatningarþáttur til að skella
sér á þessi mið. Ég get af heilindum mælt
með því að fólk skelli sér til Azerbaijan.
Þegar ég söngla með Eurovisionlaginu
þeirra frá því í fyrra meina ég það
virkilega þegar ég segi að Azerbaijan
verður “always on my mind, always in
my heart..”.
Þóra Elisabet Kristjánsdóttir