Upp í vindinn - 01.05.2011, Side 20

við Háskóla íslands

Edvarð Júlíus Sólnes
Stúdentspróf frá MA 1955
Fyrrihlutapróf í verkfræði frá H.f. 1958
MS próf í byggingarverkfræði frá DTU 1961
Nám í jarðskjálftaverkfræði við International Institute of Seismology and Earthquake Engineering, Tokyo, Japan 1963-64.
PhD í byggingarverkfræöi frá DTU 1966.
Lektor við DTU 1970-1973
Prófessor við verfræðideild H.í. 1972-2007
Gistiprófessor við fjölmarga erlenda háskóla svo sem CALTECH, MIT og fleiri.
(UNAM í Mexíkó, Universidad de Chile í Santiago, Universidad de Sevilla í Sevilla á Spáni, Technische Universitaet Karlsruhe,
DTU, Fredricks Technical University i Nikósia á Kýpur.)
Ráðgjafarverkfræðingur ( Reykjavík frá 1965 til nú. Verkefni viða um heim, m.a. í Mexikó, Florida, Puerto Rico og Jamaika.
í bæjarstjórn Seltjarnarness 1978-82 og alþingismaður 1987-91. Fyrsti umhverfisráöherra landsins 1990-1991.
Formlegt verkfræðinám við
Háskóla fslands hófst haustið 1940.
Leiðir námsmanna til Danmerkur
og Þýzkalands höfðu lokazt vegna
heimstyrjaldarinnar, en þangað
höfðu íslenzkir stúdentar aðallega leitað
tæknimenntunar fyrir stríð. Reyndar höfðu ekki
ýkja margir íslendingar lokið verkfræðinámi
fram að stríði. Fyrstur íslenzkra verkfræðinga
var Sigurður Thoroddsen, en hann lauk prófi
frá danska fjöllistaháskólanum (Polyteknisk
læreanstalt, nú Danmarks tekniske universitet
(DTU)) í Kaupmannahöfn 1891. Tuttugasta
öldin með lagningu símans, rafvæðingu landsins
og viðamiklum samgöngubótum kallaði á fleiri
verkfræðinga. Allmargir stúdentar lögðu því
leið sína til Þýzkalands á þessum árum og sóttu
menntun í hina stóru tækniháskóla þar, en flestir
fóru til Danmerkur. Aðeins fjórir verkfræðingar
höfðu sótt nám til enskumælandi landa, þegar
hér var komið sögu. A árunum fyrir stríð var
enskukunnátta okkar fslendinga ekl<i mikil og
áhugi á námi í Englandi og Bandaríkjunum því
lítill. Tækniþekking okkar jókst hægt og rólega
fram að seinni heimstyrjöldinni, og íslenzkir
verkfræðingar náðu öruggri fótfestu í landinu.
Verkfræðideild Háskóla fslands
verður til
Milli 1930 og 1940 var oft fjallað um
verkfræðinám á fslandi og talið skynsamlegt,
að undirstöðunám í verkfræði færi hér fram en
framhaldsnám við erlenda háskóla. Voru margar
ályktanir þessa eðlis samþykktar á félagsfundum
Verkfræðingafélags Islands og sendar yfirvöldum
og Háskóla fslands til athugunar. Undirtektir
voru frekar dræmar og áhugi háskólans nær
enginn. Þar voru hugvísindamenn í fararbroddi
og skólanum fyrst og fremst ætlað að mennta
verðandi embættismenn, presta, lögfræðinga og
lækna. Verkfræði var talin óæðra nám sem ekki
ætti heima í háskóla. Þegar til stóð að byggja
svokallað atvinnudeildarhús á háskólalóðinni
(gamla húsið fyrir ofan Gamla garð), var mikil
andstaða gegn því í háskólaráði. Menn vildu eltki
fá „illa þefjandi“ starfsemi inn á háskólalóðina.
Alexander Jóhannesson rektor háskólans
mætti á fund Verkfræðingafélagsins haustið
1940, þar sem verkfræðinám á íslandi var til
umræðu. Hann var maður víðsýnn og mjög
framfarasinnaður. Fór svo að háskólinn tók málið
að sér og efndi til kennslu í fyrrihluta verkfræði
strax um haustið. Var námið sniðið eftir
námsskrá verkfræðiháskólans í Kaupmannahöfn,
DTU, og Finnbogi Rútur Þorvaldsson
byggingarverkfræðingur skipaður forstöðumaður
20 ...upp í vindinn