Læknablaðið - 01.11.2023, Síða 42

526 L ÆKNABL AÐIÐ 2023/109
Ágústa Waage svæfingalæknir hefur nú gengið Kambaslóðina á enda frá Mexíkó til Kanada,
4265 kílómetra. Hún flosnaði upp úr framhaldsskóla á Íslandi, ók trukk fyrir Sameinuðu
þjóðirnar í Bosníustríðinu, en lauk svo við lækna- og sérnám í Svíþjóð. Þar starfar hún
og sér ekki fram á að koma heim
■ ■ ■ Gunnhildur Arna Gunnarsdóttir
Læknirinn sem gekk
eftir endilöngum
Bandaríkjunum
„Lífið er mitt,“ er mottó Ágústu Waage
fæðingasvæfingalæknis í Malmö í
Svíþjóð. Hún er ævintýramanneskja,
fædd á Raufarhöfn, sleit barnsskónum
í Neskaupstað, eyddi unglingsárunum
í Reykjavík en kláraði grunnskólann á
heimavist í Hrútafirði. Nú býr hún með
19 ára dóttur sinni í Svíþjóð og hyggst
ekki koma heim.
„Ég er búin að búa hér meira og
minna síðan 1996,“ segir Ágústa. Æskan
íslensk en fullorðinsárin sænsk. „Ég verð
hálfgerður unglingur þegar ég kem heim
til Íslands. Sleppi jakkanum á gólfið hjá
mömmu og pabba,“ segir hún og hlær.
Ágústa vann þrekvirki nú í september
þegar hún lauk 4265 kílómetra göngu
sinni um Kambaslóðina við Kyrrahafið,
Pacific Crest Trail. Hún gekk þetta í fjór­
um áföngum, fyrst með dóttur sinni en
svo ein. Sérfræðingar segja þessa göngu
eina þá erfiðustu sem hægt er að takast á
hendur – og fætur; þó ekki hvað síst hug­
ann. „Þetta hefst með einum fæti fram
fyrir hinn,“ segir Ágústa. „Og svo gerir
maður þetta með gleði.“
Þær mæðgur hófu gönguna 2021. „Við
vorum í þrjá mánuði saman og gengum
þá um 2500 kílómetra,“ segir hún. „Svo
hef ég mjatlað þessu inn, fór í mánuð í
fyrra, mánuð í vor og kláraði nú í byrjun
september.“
Kúvending í lífinu
Örlögin gripu í taumana í lífi Ágústu
þegar hún kynntist sænskum manni á
Balkanskaganum rétt fyrir þrítugt. Hún
flutti í kjölfarið á eftir honum til Sví­
þjóðar og var orðin 35 ára gömul þegar
hún lærði læknisfræði þar. Hún tók
kandídatsárið á Íslandi og fór svo aftur
út.
„Mér líður vel hér,“ segir hún, og
hvernig hún sérhæfði sig í svæfinga­
lækningum og svo fæðingasvæfingu.
„Ég vinn mest við það á háskólasjúkra­
húsinu í Malmö.“ Læknisfræðin stóð
henni ekki næst.
„Ég ætlaði alltaf að verða dýralæknir
þegar ég var krakki en fór ekki í gegnum
menntaskóla. Ég var eitt ár í Mennta­
skólanum við Sund á 9. áratugnum en
hætti og fór að vinna.“ Hún gat tekið
stöðupróf í Svíþjóð og í kjölfarið hafið
háskólagöngu.
„Ég tók prófið nokkrum sinnum og
var að lokum komin með svo góðar
einkunnir að ég gat farið í læknisfræði
hér úti. Ég var því fertug þegar ég út­
skrifaðist úr læknadeildinni í Lundi,“
segir hún og lýsir því hvernig lífið hafi
umturnast um þrítugt.
„Já, ég fór úr því að vera almennur
verkamaður í að verða læknir. Vann í
plastverksmiðju, kexverksmiðjunni Frón,
fór í meirapróf rétt um tvítugt og keyrði
í mörg ár hjá Reykjavíkurborg,“ segir
hún og lýsir því hvernig 30% atvinnu­
leysi hafi mætt henni í Malmö þegar hún
flutti til Svíþjóðar.
„Það var því ekki um annað að ræða
en fara í skóla. Svo fann ég að mér fannst
það gaman og ég gat gert það sem ég
vildi,“ segir Ágústa.
Hún segir frá því hvernig trukkabíl­
stjóraárin hafi verið samofin persónu
sinni í mörg ár. Hún hafi til að mynda
unnið við snjómokstur í borginni en
endað sem vörubílstjóri í Bosníu þegar
stríðið geisaði þar á tíunda áratugnum.
„Ég fór þangað og vann hjá Sam­
einuðu þjóðunum árin 1994­1996 við að
keyra vörubíl.“ Hún hafi hugsað að hún
hlyti að geta þetta eins og hver annar.
„Þar hitti ég svo sænska manninn minn
fyrrverandi.“
Ágústa segir þetta hafa verið mikla
reynslu fyrir sig 27 ára gamla. „Ég hafði
lítið verið erlendis, kunni lítið í pólitík
og var lítið peð í stórri stofnun en þó
mikilvæg í hjálparstarfi. Það var rosalega
gaman. Við fórum þó nokkur frá Íslandi
og þarna var fólk frá öllum heimshorn­
um,“ segir Ágústa.
„Við bjuggum í Split í Króatíu, spil­
uðum biljard um helgar við ströndina
en svo var keyrt til Bosníu með vistir
V I Ð T A L