Læknablaðið - 01.11.2023, Side 44

528 L ÆKNABL AÐIÐ 2023/109
segir hún. „Hausinn er eins og líkaminn,
ef hann er ekki notaður getur hann ekki
mikið þegar á reynir.“
Ágústa segir að það sem hafi komið
henni mest á óvart í göngunni sé að hafa
komist að kjarna samferðamannanna.
„Ég hélt ég væri að fara í göngutúraúti­
legu, en svo hittir maður fyrsta fólkið.
Það er mjög sérstakt þegar maður geng­
ur á eftir eða undan einhverjum, horfir
ekki í augun á fólki, enginn sími truflar
eða annað og þá verður maður óheftur í
því sem maður segir. Maður kynnist því
fólki hratt og vel á stuttum tíma,“ segir
Ágústa. „Fólkið sem ég hitti á þessari
leið eru nú meðal betri vina minna.“
Að 2000 kílómetrum liðnum fór Katla
Waage dóttir Ágústu heim í skólann en
hún gekk áfram. „Það var ekki voða­
lega gaman að ganga ein. Ég gerði það
í mánuð og hugsaði að það myndi ég
aldrei gera aftur,“ segir hún. „Ég er of
mikil félagsvera.“ Dóttirin hafi orðið
átján ein í Svíþjóð og hún alein á göngu.
„Þá láku tár,“ segir Ágústa. Tilgangs­
leysið hafi gripið hana. „Mér var allt of
heitt, það var mikill vindur og mér illt
í fótunum. Alein.“ Hún segir líkamlega
hlutann í upphafi hafa verið mest krefj­
andi – að halda áfram. „Maður setur
spurningamerki við tilganginn. Maður
sefur ekki vel fyrstu næturnar. Allir fá
blöðrur á fæturna,“ segir hún.
„Eftir fyrstu tvær vikurnar hættir
það og maður fer að sofa betur.“ Hún
hafi alltaf haft í huga að allt við gönguna
myndi líða hjá, það slæma og það góða.
Ekkert eigi eftir að endast endalaust.
Gullfallegu svæðin verði að fallegum
svæðum, jafnvel í þrjár vikur samfleytt.
Flugurnar trufli í tvær vikur.
„Þá er að halda hugsuninni við það að
þetta sé það sem ég ætla að gera. Halda
áfram. Eftir að hafa lært á þetta líkam­
lega kemur það andlega: Á ég virkilega
að halda þessu áfram? Þetta er ekkert
skemmtilegt. En svo verður aftur gam­
an.“
Lítið jei að innan
En gengur maður á sig líkamlega? „Mað­
ur fær agalega stórar lappir, stækkar um
tvö númer. Byrjaði í 39 og endaði 41. Ég
léttist um þyngdina á bakpokanum mín­
um. Það er alveg sama hvað maður borð­
ar.“ Mataræðið sé ekki beysið. „Maður
borðar fimm snickers á dag og svo bara
hamborgara, franskar og sjeik í bæjun­
um.“ Erfitt sé að láta af sykrinum þegar
heim sé komið.
En er þess virði að koma svo á leiðar­
enda eftir 4250 kílómetra göngu? Ágústa
vísar í teikningu Hugleiks Dagssonar af
manni sem gengur á fjallstopp og segir
lítið jei.
„Mér leið þannig. Ég kom að þessu
stóra minnismerki við landamæri
Bandaríkjanna og Kanada. Það var rign­
ingarsúld og ég var með einhverjum
fimm öðrum. Ég sagði hátt: Vei, æðislegt,
þetta er rosalega gaman. Inni í mér var
lítið jei, hvað á ég að gera núna?“
Kannski hjóla, segir hún. „En leiðin er
markmiðið, ekki endamarkið,“ segir hún.
„Gangan var það sem skipti máli en ekki
Kanada. Þangað hefði ég getað keyrt.“
Tómarúmið þegar markmiðinu var náð
hafi verið hrópandi.
„Þá var gott að koma í vinnuna. Sjá
að þar var ég með markmið, að vinna
í hóp sem hefur það að markmiði að
koma sjúklingum betri út en þegar þeir
komu inn,“ segir hún. „Allir voru að róa
í sömu átt og gera sama hlutinn eins og í
göngunni. Það var því gott að koma aft­
ur í vinnuna.“
Ágústa lýsir göngunni enn betur í
hlaðvarpi Læknablaðsins sem hægt er að
finna á Soundcloud og Spotify.
Fjallaeyðimörk Suður-Kaliforníu í apríl á þessu ári.
Á Kambaslóðinni. Blómstrandi akur í Suður-Kaliforníu í vor.
Ágústa á leiðarenda eftir á fimmta þúsund kílómetra
sem hún gekk í fjórum lotum. Fyrst 2021, svo aftur
2022 og svo bæði í vor og haust nú 2023. Eitt stórt jei.