Sjómannadagsblað Snæfellsbæjar - 01.06.2000, Blaðsíða 38

Sjómannadagsblað Snæfellsbæjar 2000
36_______________________________
mánuði og allir fengu það sama“
segir Sumarliði. „Konurnar okkar
tóku að sjálfsögðu þátt í þessu
öllu með okkur og unnu kaup-
laust við útgerðina lengi. Þær voru
allar að vinna annarsstaðar og það
má segja að þeirra kaup hafi
bjargað okkur. Reyndar skömmt-
um við okkur ennþá kaup þó að
upphæðin hafi hækkað og við
erum ekki launahæstu mennirnir
á bátnum“ segja þeir.
Steinunn SH 167 er glæsilegt sl<ip.
Þar sem veiðiheimildirnar voru
naumar þá kom að því að það
varð að bæta við þær. Eins og áður
sagði voru á Steinunni 450 tonn
og þá kom skerðing á kvótanum
og þær komnar niður í 300 tonn
og það dugði ekki. „Þá kom það
upp að okkur var boðið að kaupa
Tungufellið SH ásamt Erlingi
Jónassyni og það lagaði kvótastöð-
una þó að það væri mikill pening-
ur í þessu“ segir Brynjar. Reynt
var að fá sem mest fyrir aflann og
á línunni var landað í gáma og
einnig á fiskmarkað þegar það var
betra.
Frekar að bjóða til tunglsins
Utgerðin hjá þeim bræðrum
gekk vel og þeir voru útsjónar-
samir og fóru vel með alla hluti.
Ekki spillti fyrir að þeir fengu
góðan stuðning frá foreldrum sín-
um og eiginkonum. Oft var fjöl-
mennt í Sandholtinu hjá pabba og
mömmu og vafalaust hefur lítið
verið talað um annað en útgerðar-
mál. Örugglega hafa ekki allir haft
trú á að þetta gæti gengið upp hjá
þeim bræðrum því miklar fjár-
hæðir voru í spilinu og vextir háir
á þessum tíma.
En þeir voru eklíi af baki dottn-
ir því nú bauðst þeim að kaupa
tvo báta á einu bretti þá Garðar 11
og Gunnar Bjarnason.
„Tildrögin að þeim kaupum
voru þau að við pabbi vorum á
leið í bæinn eitt sinn. Hann var
þá á leiðinni að tala við Tryggva
Agnarsson og Jón Atla Kristjáns-
son en þeir voru að vinna að mál-
um fyrir Ólafsvíkurbæ. Þá hafði
bærinn keypt báða bátana og
togarann Má SH af HÓ vegna
mikilla rekstrarörðugleika og voru
þeir að vinna að því að selja þá
báða“ segir Brynjar.
„Jón segir þá við mig hvers
vegna við bræðurnir kaupum ekki
báða bátana. Mér er þetta svo
minnisstætt því að ég segi við
hann að hann gæti alveg eins boð-
ið mér til tunglsins því mér fannst
þetta svo fráleit hugmynd.
„Niðurstaðan af þessu samtali
varð sú“ segir Brynjar „að farið var
af stað og unnið að því að fjár-
magna kaupin en kaupverðið var
305 milljónir. M.a. var farið í
Sverri bankastjóra Landsbankans.
Hjörvar Jensson var þá útibú-
stjóri Landsbankans hér í Ólafsvík
og bærinn samþykkti okkur sem
kaupendur þannig að þetta gekk
upp. Einnig kom aðstoð frá
Byggðastofnun“.
Útgerð á þremur bátum
Þetta er haustið 1992 og þá eru
þeir bræður komnir með þrjá báta
í útgerð. Brynjar er með Gunnar
Bjarnason og með honum eru
Sumarliði og Ægir, Þór er hættur
með Matthildi og er skipstjóri á
Garðari 11 en Óðinn er með Stein-
unni. Þar sem skuldirnar voru
orðnar miklar var þá enginn beyg-
ur íjjeim að reka þetta dæmi?
„Á þessum þremur bátum var
1100 tonna þorskkvóti og tveir
síldarkvótar ásamt öðrum tegund-
um og þetta átti að geta gengið“
segja þeir bræður, „Við þurftum
að fiska fyrir 275 millj. yfir árið
og aflaverðmætið á Steinunni var
yfir 100 millj. á ári þannig að
þetta átti að ganga upp. Næstu
áramót þ.e.. 92 og 1993 þá kemur
enn ein skerðingin á kvóta og
hann lækkar um 300 tonn hjá
okkur og það setti að sjálfsögðu
stórt strik í reikninginn"
Þeir bræður gera alla bátana út
fram á haustið 1993 en þá leggja
þeir Gunnari Bjarnasyni og færa
kvótann yfir á hina bátana. Staðan
var sú að þeir voru farnir að safna
skuldum og m.a. var komin stór
skuld við olíufélagið þeirra og það
var eitthvað sem þeim bræðrum
líkaði ekki og næstu skref voru
tekin.
Kristmundur Halldórsson og Laufey Eyvindsdóttir. Myndin er teltin um áramótin
1996- 1997.