Sjómannadagsblað Snæfellsbæjar - 01.06.2000, Blaðsíða 31

Sjómannadagsblað Snæfellsbæjar 2000
29
Leopold H. Sigurðsson
Leopold Helgi Sigurðsson var
borinn og barnfæddur á Hell-
issandi 15. desember 1908. For-
eldrar hans voru hjónin Sigurður
Magnússon, sjómaður frá Sandi,
og Guðrún Jónína Jónsdóttir -
sem ættuð var úr Grunnavíkur-
hreppi á Hornströndum. Hann
var eina barn þeirra saman.
Lífsbaráttan var hörð og oft
óvægin undir Jökli á vormorgni
þessarar aldar og kjörin kröpp.
Sjóslys voru tíð og oft mannskæð.
Brimalendingar voru hættulegar
og stundum fórust heilu skips-
hafnirnar fyrir augum ástvinanna.
Faðir Leopolds druleknaði einmitt
með slíkum hætti í Keflavíkurvör-
inni ásamt 8 skipsfélögum sínum
þegar sonurinn var aðeins nokk-
urra mánaða. Margar eiginkonur
urðu ekkjur þann dag og mörg
börn föðurlaus. Sorg ástvinanna
varð sorg allra í þessu litla sjávar-
þorpi.
En fólkið var duglegt. Þegar
ágjafirnar urðu hvað þyngstar þá
sótti það styrk í þá Guðstrú sem
var samofin lífsvitund þjóðarinnar
- og hjálpaði því að sjá til sólar á
nýjan leik og treysta á forsjón
þeirrar föðurhandar sem öllu ræð-
ur á himni og jörðu.
Ofan á missi Guðrúnar og sorg
hennar bættust síðan mikil og al-
varleg veikindi sonarins strax í
frumbernsku. Hann fékk bein-
kröm og var vart hugað líf. Móð-
irin, sem var annáluð dugnaðar-
kona, reyndi sem best hún gat að
styrkja hann, m.a. með því að láta
hann fara í sjóböð - og átti það
sinn stóra þátt í því að hann
komst á legg.
Nokkrum árum seinna felldu
þau Guðrún og Illugi Sigurðsson
hugi saman og eignuðust soninn
Sigurjón. En aftur skyggði yfir -
og öðru sinni tók sjórinn frá
henni ástríkan lífsförunaut og
byrgði sýn til framtíðar. Illugi
drukknaði 1915 en Sigurjón var
þá tæplega eins árs.
Það var þung raun fyrir Guð-
rúnu, eins og gefur að slcilja og
vart þarf að Týsa með orðum, að
Minningarorð flutt í Akraneskirkju
21. janúar 2000
Prestur: Sr. Eðvarð Ingólfsson
missa tvo menn með nokkurra ára
millibili - en henni var það þó
huggun harmi gegn að eiga eírir
synina tvo - og var hún harðá-
kveðin í því að spjara sig með þá
Sæll og glaður á ævikvöldi
með tóbakspontu í hendi.
og það gerði hún með mikilli
sæmd. Hún tók að vinna utan
heimilis og dvaldist m.a. í Reylcja-
vík í fáein sumur því þá var dauft
yfir atvinnulífmu í heimabyggð-
inni. Leopold var lcomið fyrir hjá
góðu vinafólki í Bárðarbúð á
Hellnum á meðan og frá þeim
tíma átti hann bjartar og lcærar
minningar.
Leopold gekk aldrei heill til
skógar en hann varð engu að síður
með elstu mönnum og náði 91 árs
aldri. Hann var miklu lélegri til
heilsunnar á yngri árum en á
seinni hluta ævinnar. Honum var
elcki gefið að þroskast til fullnustu
og hann gat t.d. aldrei stundað
vinnu eins og hver annar. En
hann hafði, þrátt fyrir þetta, rnilc-
ið að gefa sínu samferðafólki eins
og við öll, sem hér erum, getum
vitnað um. Frá minningu þessa
ljúfa drengs stafar mikilli birtu.
Þegar fram liðu stundir og Sig-
urjón stofnaði sitt eigið heimili
ásamt konu sinni, Gísllaugu Elías-
dóttur, sem hann giftist 1939, þá
fluttust þau mæðginin, Guðrún
og Leopold, til þeirra. Sex árum
síðar andaðist svo Guðrún og var
Leopold áfram til heimilis hjá
bróður sínum og mágkonu.
Reyndust þau honum ákaflega vel
svo að ekki sé meira sagt - og báru
hann alla tíð á kærleiksörmum.
Eitt mesta lífslán Leopolds var
að eiga þau hjónin að og var hann
þeim ævarandi þakklátur fyrir alla
þá miklu og góðu umhyggju sem
þau veittu honum - og það ástríki
sem hann bjó við. Eftir að þau
féllu frá stóðu þau Gunnar Jón,
bróðursonur Leopolds, og hans

Með ungum vinum sínum, þeim Þórarni Eggertssyni og Öldu Friðbjarnardóttur.
Myndin er tekin í Hraunprýði á Hellissandi, heimili Astu og Sveinbjarnar.