Skógræktarritið - 15.10.2005, Blaðsíða 23

lands undir sig og fylli þær af
grósku. Læt ég því nægja að
rækta það upp sem staka runna,
sem eru vissulega mikil prýði f
landinu og munu væntanlega sá
sér út þar sem aðstæður leyfa.
Mikil gróska myndast kringum
þessa stöku runna þegar þeir
hafa búið um sig í nokkur ár,
annar gróður leggst í legu og
hinn gróskulegi köfnunarefnis-
blær hans segir meira en mörg
orð. En þvf miður lánast smitun
elriplantna aðeins stöku sinnum
og meðan svo er verður sitkaelri
ekki sá landgræðslugróður sem
efni standa til.
Lúpína er hins vegar hinn
ákjósanlegi kostur þegar hefja
skal sjálfbæra þróun á gróður-
snauðum vettvangi og breyta
auðn í yndisreit á fyrirsjáanlegum
tfma. Hér er sáning hinn sjálf-
sagði kostur, þótt ræktunarfólk
eigi einnig kost á að fá lúpínu í
fjölpottabökkum er sáir sér út á
nokkrum árum.
Ef hið gróðurlausa land er
víðáttumikið er einsætt að leita
til Landgræðslunnar og óska
aðstoðar hennar við vélsáningu.
Eg efa ekki að þeirri umleitun
verði vel tekið. Ef gróðurlaus
svæði eru lítil og strjál, til dæmis
stakir melar sem vfða sjást í
landinu, getur ræktunarmaður
bjargað sér af eigin rammleik.
Lúpfnusáning er létt verk og
löðurmannlegt en tekur sinn
tíma, tilvalið fgripaverk. Lúpínu-
fræ ásamt tilheyrandi smiti fæst f
Gunnarsholti og er afgreitt þaðan
begar fer að vora. Fræið spfrar og
skilar sér prýðilega með þeirri
aðferð sem áður var lýst, lúpínan
vex greiðlega upp og fer að
blómstra og bera fræ á þriðja
sumri.
Á erfiðu og þurru landi er
áberandi hve fyrsta sáning skilar
sér fljótt og vel miðað við sjálf-
sáningu lúpínunnar síðar. f
jörfavíðir þrífst vel í nánd við lúpínu eins og margur annar gróður. H/ms vegar er víðir ekki
tiltakanlega vænlegur á skaftfellskum söndum vegna hinnar þungu ríkjandi hafállar.
Sumar erlendar víðitegundir svigna um of undan vindi og munu að lokum leggjast flatar.
Par að auki verður víðirinn aldrei annað en runni. Ef plöntum er slungið í lúpínuland finnst
mér einsætt að þær myndi tré. Mið látum sjálfsáningu um runnaræktina.
Lúpínuræktun einyrkjans
Þaðsem til þarf: Ein arfaskafa, raflagnarör, ca. 1,5 m langt, lítil trekt,
límband, lúpínufræ, smit.
Það sem gert er: Smituðu lúpínufræi er hellt í úlpuvasa, landið rispað
með sköfu, nokkur fræ látin í trektina og stýrt niður í rispuna, fæti
strokið yfir rispuna til að hylja fræin, stigið eitt skref áfram og
aðgerð endurtekin uns sáningu er lokið.
Gljávíðir þrífst vel á skaftfeHskum sandi og mun að Ukindum mynda hér breiða og föngulega
runna, 3-4 metra háa, eins og annars staðar á þessu rýra landi.
SKÓGRÆKTARRITIÐ 2005
21