Skógræktarritið - 15.10.2005, Qupperneq 53

Skógarþröstur hámar í sig reyniber. Mynd: Daníel Bergmann.
Á haustin eru flest tré og runnar
að þroska fræ og aldin. Þá verður
mikil veisla hjá garðfuglunum.
Samfara því fer að heyrast sú
klisja að þrestir éti gerjuð ber og
verði ölvaðir og skrýtnir. Líkast til
þekkja fuglar muninn á skemmd-
um og óskemmdum ávöxtum.
Ölvun þrasta er því væntanlega
fátfð; jafnvel óþekkt. Lfklega eru
þrestirnir furðulegir í hugum
manna vegna kæti yfir allri berja-
uppskerunni, syngja mikið og
bregða á leik.
Þegar reyniber þroskast
bætast f hóp bæjarþrasta þeir
þrestir sem hafa verið úti um
móa og lifað á krækiberjum og
bláberjum. Snemmþroska aldin
eins og beryllisins eru bæjar-
fuglarnir þá löngu búnir að klára
og reyniberin sem þroskast í
september verða aðalfæðan.
Berjaátið nýtist vel til orku-
söfnunar fyrir fugia sem eru að
undirbúa strembið farflug til
suðlægra landa, en langflug
skógarþrasta yfir opið haf til
Vestur-Evrópu krefst mikillar
orku. Þeir fuglar sem kjósa að
SKÓGRÆKTARRITIÐ 2005
51