Helgarpósturinn - 06.06.1980, Síða 26

Helgarpósturinn - 06.06.1980, Síða 26
26 Föstudagur 6. júní 1980. he/garpásturinrL. Viðtal: Jóhanna Þórhallsdóttir Myndir: Einar Gunnar Guöni étti nokkrar rætt við liðsmenn Keltanna sem sérhæft hafa sig i fjutningi irskrar þjóðlagatónli Siöasta vlsnakvöld þessa vetrar var haldiö seinni hluta mai- mánaöar á Hótel Borg. Ég skellti mér aö sjálfsögðu þangað. Þegar ég kom inn, var andrúmsloftið likt og ég væri komin til trlands inn á írskan pöbb. Góður filingur. Keltarnir sungu og skarinn tók undir. Nokkrum dögum seinna var ég mætt á heimili bræðranna Eggerts og Vals Pálssona ásamt þeim Agii Jóhannssyni og Guðna Franssyni. Þeir fjórir skipa hljómsveitina Keltarnir sem fáir sennilega þekkja, enda voru fyrstu viðbrögðin þessi: ,,Hvað ertu eiginiega að hafa viðtal við okkur, við erum ekkert frægir, við erum bara að spila að gamni okkar, við komum óvart þarna fram á visnakvöidinu”. En menn- irnir fengu engan sjens og ég vatt mér i fyrstu spurninguna. Hvernig dettur ykkur i hug að fara að spila irska þjóðlagatón- list? — Þetta hófst þannig aö við lékum I Cellóbandinu i Sköllóttu söngkonunni, sem var sýnd i Menntaskólanum viö Hanirahliö. Þaö var að visu jassband en viö höfum alltaf haft mikinn áhuga á jassi. Guðni átti nokkrar tinflaut- ur sem hann var orðinn leikinn á. — Og Eggert er Keltafan. — Okkur datt þetta bara svona i hug. Það er kannski bjórleysið — Við komum siðan fram á IMF dögum og sfðan á lagninga- dögum i Hamrahllðinni. — Annars sæmir þessi tónlist sér best á pöbbum og að mörgu leyti er hún upprunnin þaðan. Hvernig stendur á þvi að ungir menn fara að spila einhverja hundgamla músik en ekki pönk eða nýbylgjutónlist? — Pönkararnir ætttu nú frekar að fara að spila þjóðlagatónlist, heldur en viö i pönkið. — Ég er nú ekki það hrifinn af pönki að maður fari að tileinka sér það sem sina eigin tónlistar- stefnu. — Pönkið á alveg rétt á sér sem tónlistarstefna, ég er að mörgu leyti mjög hlynntur pönki. Pönkið er byggt á allt öðrum grunni og hefur allt aðra stefnu. — Irska tónlistin er I eðli sinu baráttutónlist, upprunalega pönkið er jú baráttutónlist og I irsku baráttutónlistinni eru þeir að reyna að vekja upp sina Ira i breska veldinu. — Ég fór til Irlands s.l. haust, Irar eru að mörgu leyti likir Islendinum i hugsunarhætti þó Irarnir séu baráttuglaðari. Þaö er áberandi hversu miklir stemmningsmenn þeir eru. Þeir eiga það til að standa upp undir vissum kringumstæöum og leggja hönd á hjartað. Islendingar komast ekki i þessa stemmingu nema þeir séu i útlöndum. Það er kannski bjórleysið. Einfaldleikinn þaö fullkomnasta Hafið þið allir lært á hljóöfæri? — Við höfum allir verið i Tón- listarskólanum. Ýtir hann undir svona starf - semi? Alls ekki, i erlendum tón- listarskóium er t.d. ýmisskonar starfsemi. Það eru jassklúbbar innan skólanna og m.fl. — Ég veit ekki hvað það er með skólann, það er eins og hann geti ekki liðið samkeppni. — Það er alveg fráleitt að meta ekki allar tónlistarstefnur jafn- hliða og láta alla tónlist þróast jafnt — Nú er hluti af klassiskri tón- list, kirkjutónlistin, alþýðutónlist sins tima. Keltneska tónlistin er að sjálfsögðu alþýðutónlist sins tima, þannig að eftir 200-300 ár má kalla hana klassiska. — Maður hefur alist upp i Tón- listarskólanum, vafalaust vilja þeir gera eitthvað gott, en þetta er svo ung stofnun, hún getur ekki leyft sér nema ákveðið. Eru nemendur hafðir með i skipulagningu skólans? Nei, þetta er kannski ekki alveg eins og maður vildi hafa lista- skóla. Tónlistarskólinn er mjög bókstaflegur, það miðast alltviö það að útskrifa einleikara og það er mjög góður standard að vera einleikari þaðan. — Myndlistarkólinn virðist ekki taka þessa klassisku stefnu — Hjá frummanninum hefur þetta sjálfsagt afmarkast við trúarathafnir eöa liðandi stund, það er einhver tilfinning sem þeim fannst þeir verða að tjá. Það hlýtur að vera megininntakiö i tónlist að geta túlkað einhverjar tilfinningar eða losa sig viö þær. — Ég held að einfaldleikinn sé eitt af þvi fullkomnasta. — Já, einmitt. Þetta er nautn — Keltnesk tónlist er mjög ein- föld, þú ert ekki að drukkna i ein- hverju hljómarugli. Maður fær virkilega mikið útur þvi að spila slika tónlist. — En að sjálfsögðu setur ein- faldleikinn sér viss takmörk. — Já, en þetta er nautn. — Hvert er álit ykkar á þeirri þróun sem hefur orðið i tónlist- inni: nútimatónlist, og spuna? — 011 þróun hlýtur að vera rétt þróun. — Ég er mjög hrifinn af spuna- tónlist, sérstaklega var ég þó hrifinn af Evan Parker saxófón- leikara. — Nú erum við t.d. að vinna i verki eftir John Cage, hann fer svo sannarlega ótroðnar slóðir. Hann sækir einfaldleikann i annan grundvöll og virðist gefa sér eitthvað allt annað en þennan „eðlilega” samsöng. Hvað er það sem knýr ykkur til að spila irska baráttutónlist, þvi litiði ykkur ekki nær? — Samkennd meö trum. — Við litum held ég alltof nálægt okkur. Við erum orðin svo niðursokkin i okkur sjálf. Fidel Castro hristi heilmikið upp i mér um daginn, þegar ég las einhvers staðar ræðu eftir hann. Hugsaðu þér allan þann fjölda sem er að drepast úr næringar- skorti i heiminum. Svo erum við að pukrast I einhverjum hlutum sem skipta engu máli. — Að spila irska músik er bæði nautnin af að spila þeirra músik og samkenndin með þeirra baráttu. — Maður vaknar stöðugt við það að okkar vandamál eru ekki stærstu vandamálin i heimi. — Ég veit ekki hvort markmið ið með okkar tónlist hafi verið að berjast fyrir hönd ira, en þessi músik gefur manm mjög mikið. Aldrei tími til að æfa — Maður reynir að lita á sem flestar tónlistarstefnur til að fá eins mikla viðsýni og mögulegt er. Viö erum t.d. mikið i jass- inum, stofnum jafnvel einhvern- tima jassband. — Það viröist vera þannig, að um leið og einhverjir eru búnir að ná fram hljómi, eru þeir látnir troða upp. Við höfum nánast engan tima fengið til að æfa okkur og höfum haft meira en nóg að gera við að neita að koma fram. — Ef að einhver góður skemmtikraftur kemur fram, það er best aó nefna engin dæmi, þá er hann tekinn fyrir og spilaður út. Gjörsamlega spilaður út. Þetta gerir markaöinn ofsalega þreyttan. — Það eru alltaf sömu menn- irnir sem eru að spila. T.d. i jass- inum og hver maður hefur sinn karakter þannig að þetta er alltaf eins. Alltaf þetta sama. — Það hefur engin þróun veriö hér i jassi i fleiri, fleiri ár, frá þvi að hann byrjaði hérna á striðs- árunum. — En tónlistarmenn eru ákaflega vanmetnir. — Þeir þurfa nú að hafa i sig og á eins og aðrir og þar sem þeir eru ekki svo margir, þá verða at- vinnumennirnir allsráðandi. Vantar hljóðfæri Eruð þiö einhverjir istar? — Ég vil nú ekki flokka mig undir einn eða annan ista, það væri þá helst taoisti. — Þetta er oröið svo klofið, maður getur alveg eins búið til sjálf sins isma. Ætlið þiö að halda áfram að spila Keltatónlist? — Við ætlum að reyna það. — Jafnvel fara yfir i aðrar þjóð- ir. T.d. S-Ameriku. Eitthvað að lokum? — Já, við erum að safna hljóð- færum og okkur vantar fiðlur flautur, hörpur og ef einhver ættí sekkjapipu þá væri það vel þegið.

x

Helgarpósturinn

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Helgarpósturinn
https://timarit.is/publication/47

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.