Morgunblaðið - 10.12.1964, Blaðsíða 28

28
MORGUNBLAÐIÐ
Fimmtudagur 10. des. 1964
SVARTAR
RAFPERLUR
EFTIR PHYLLIS A. WHITNEY
hér undir dulnefni, þó að hún
notaði sitt rétta nafn. Það var
betra, að enginn fengi grun um
leyndarmál hennar. Henni
mundi ganga betur við njósnir
sínar, ef enginn hefði vakandi
auga með henni.
Hvað Tyrkland var langt frá
litla sveitaþorpinu þar sem hún
hafði alizt upp! Þó ekki eins
langt og London hafði fundizt
vera fyrir fáum árum, þegar hún
hafði ákvarðað sig og farið að
heiman, þvert ofan í óskir for-
eldra hennar.
Fyrir tveim árum hafði hún
farið að vinna hjá tímaritinu.
Hana hafði alltaf langað til að
taka þátt í samningu tímarita og
bóka. Enn sem komið var hafði
sá þáttur ekki verið sérlega mik
ilvægur, en gengi henni vel þessi
sendiferð til Miles Radburn, gat
hún gert sér góðar vonir um frek
ari árangur.
Fazilet Erim var ung — lík-
lega svo sem ári eldri en Tracy.
Hún hafði stór svört augu og
þessa fegurð, sem tilheyrir yfir
stéttinni í Tyrklandi. Hún var
vel búin á Lundúna- eða Parísar
vísu.
Þegar Tracy sá hinn skraut
lega fatnað henna.r, fannst henni
hún sjálf yera druslulega til fara
í gráa kjólnum sinum og káp-
unni.
Nú kom þessi fegurðaropin-
berun til hennar með útrétta
hönd.
— Ungfrú Tracy Hubbard? Eg
er Fazilet Erim. Viljið þér koma
með mér? Eins og vanalega hef-
ég skilið bílinn minn eftir ólög-
lega.
Tracy las milli línanna, að smá
lagabrot væri ungfrú Erim ekk
ert sérlegt áhyggjuefni.
Þegar út kom, flýttu þær sér
gegn um rigninguna, að litlum,
rennilegum bíl, sem stóð þvers
á brautinni og var þegar farinn
að tefja fyrir umferðinni. Dyra-
vörðurinn hristi höfuðið með ör
væntingarsvip, þegar ungfrú Er
im opnaði dyrnar. Hún hló um
leið og bún benti Tracy að koma
upp í framsætið, og settist síðan
við hliðina á henni.
Hún sagði: — Innst í hjarta
sínu trúir enginn Tyrki því, að
kona geti ekið bíl. Mústafa Kem
al losaði ökkur við blæjuna, en
mannlegt eðli þarf meira en
þrjátíu ár til að breytast.
Þær óku í rigningunni eftir
götunum, niður að ströndinni að
bílferjunni. Þegar þær voru
komnar um borð, skildu þær bíl
inn eftir og gengu inn í hlýja
káetuna, til að vera í skjóli þessa
stuttu leið milli Evrópu og Asíu.
Nú varð Fazilet Erim hinn kurt
eisi gestgjafi, og útskýrði það
litla sem sást af grámóskulegu
útsýninu En hversu mjög sem
hún reyndi að forðast það, var
eins og hún væri eitthvað ofur-
lítið þvinguð, rétt eins og hún
væri ekki alveg viss með sjálfri
Blaðburðafólk
óskast til blaðburðar í eítirtalin hverfi
Laugavegur frá 1—32
Grettisgata I
Hringbraut 92—121
Kjartansgata
Freyjugata
Skólavörðustígur
Sími 22-4-80
sér, hvernig Tracy myndi falla
inn í þetta nýja umhverfi.
— Hér er það, sem Bosporus
hefur rennsli sitt milli Marmana
hafsins og Svartahafsins, sagði
hún. — Ef þér horfið fast í þessa
átt, getið þér séð Soldánshallar
nesið og múrana á gömlu höll-
inni. Þarna upp frá var gamla
Byzanz. Það var einmitt fram af
þessum odda, sem konunrar úr
kvennabúrinu, sem féllu 1 ónáð,
voru settar í poka og þeim kastað
í Bosporus.
— Eigið þér heima langt frá
Istambul Tracy hafði enga löng
un til að tala um sjóinn í Bospor
us á þessari stundu.
— Ekki svo mjög langt. Húsið
okkar er í Anatólíu, svæðinu sem
tekur við í Asíu, þegar komið er
yfir sundið. Þekkið þér orðið
yali? Það þýðir hús, sem stend-
ur við sjóinn.
— Og þér búið þar með mág-
konu yðar? Tracy langaði til að
beina talinu að Miles Radburn.
— Nei, við bróðir minn, dr.
Murat Erim eigum heima í sjáv
arhúsinu. Sylvana — frú Erim
— kona eldra bróður okkar, sem
er dáinn — hefur byggt hús
handa sjálfri sér, uppi í brekk
unni. fyrir ofan. Þannig höfum
við hvor um sig sitt húshald,
enda þótt bróðir minn hafi ranp
sóknastofuna sína í kjallaranum
á Brekkuhúsinu.
— En hvar býr Miles Rad-
burn? <
— Herbergi hr. Radburns eru
líka í Sjávarhúsinu, svaraði Faz
ilet Erim. Það varð eins og ofur
lítil breyting á málhreimnum
þegar hún sagði nafnið. Það var
eins og hún væri einhvernveginn
á verði.
En nú var ferjan að lenda við
borgina Uskudar. Þær óku bíln
um í land af ferjunni og síðan
eftir veginum,* sem lá til norðurs
fram með lágu hæðunum upp frá
sjónum.
Eftir hálfa klukkustund stönz-
uðu þær við járngrindahlið á
múrvegg. Dyravörður opnaði fyr
ir þeim og þær óku inn á einka
veg, sem var brattur niður að
sjónum, en beygði síðan og end-
aði fyrir framan ferkantað,
þriggja hæða timburhús. Hú.sið
var orðið veðrað og silfurgrátt að
lit, og svalirnar á því voru
skreyttar tyrkneskum bogum.
Fazílet Erim leiddi Tracy^inn
í langan gang með marmaragólfi.
Lítilli þjónustustúlku skaut
snögglega upp og hún talaði við
hana á tyrknesku!
—Halide segir, að herbergið
yðar sé tilbúið, útskýrði Fazilet.
— Komið þér með mér. Ég skal
vísa yður þangað.
Stigaþi-epin lágu upp í falleg-
um boga. Þegar þær komu upp á
fyrstu hæðina, stóð allt í einu
karlmaður fyrir framan þær.
Hann var í svörtum, hálf-ræfils-
legum, evrópskum fötum. Ólívu-
grænt andlitið á honum var eft
irtektarvert fyrir mikið, svart
yfirskegg og augu, sem voru
svört og hnýsin. Tracy fann á
sér, að verið var að vega hana
og meta.
— Þetta er Ahmet Effendi, hús
- Nú varð ég hræddur. Ég hélt að þetta væri konan mín.
þjónninn okkar, sem ræður yfir
öllum smáatriðum í lífi okkar.
Ef þér þarfnist einhvers, útveg
ar Ahmet yður það.
Tónninn hjá Fazilet var eitt-
hvað svo vingjarnlegur, þegar
hún talaði um Ahmet.
Á leiðinni upp á næstu hæð,
hélt hún áfram: — Bróðir minn
og ég höfum okkar herbergi á
fyrstu hæð. Mín snúa út að sjón
um, en hans eru baka til. Ég
hef stungið upp á því við frú
Erim, að við látum yður hafa
herbergi á annarri hæð; það er
þægilegt og stendur autt, eins og
er.
Aftur varð Tracy vör þess, að
hún leit til hliðar, rétt eins og
tyrkneska stúlkan bíði eftir, að
hún segði eitthvað.
Stiginn endaði í stórum sal,
dimmum og óvistlegum og með
dragsúgi. Til beggja enda voru
lokaðar dyr, en til hliðanna voru
franskar hurðir, sem lágu út á
svalir úti fyrir.
— í gamla daga, útskýrði Fazi
let fyrir Tracy, — voru haremlik
eða kvennaherbergin hér uppi,
en selamlik voru í þægilegri her
bergjunum á hæðinni fyrir neð-
an.
Hún opnaði eina stóru tréhurð
ina og sneri sér síðan brosandi að
Tracy. — Gerið svo vel að ganga
inn, sagði hún.
Herbergið var geysistórt og
hátt undir loft, og Tracy varð
hissa á, að húsgögnin voru ný-
tízkuleg og úr ljósum viði.
Dyr voru á þremur veggjum,
einar lágu inn í salinn, aðrar inn
í annað herbergi og þær þriðju
með vængjahurðum, út á sval-
irnar, sem virtust ná allt í kring
um húsið.
Ungfrú Erim kinkaði kolli í
áttina að næsta herbergi. — Þetta
var einu sinni vinnustofan hans
hr. Radburns. Og þetta hafði
Annabel. Konan hans, skiljið
þér.
Tracy stóð kyrr. Tyrkneska
stúlkan beið og horfði á hana.
Eftir hverju hún væri að bíða,
vissi Tracy ekki fyrir víst. Ef
til vill eftir því, að hún segði
eitthvað um nýafstaðið og sorg-
legt andlát Annabel Radburn.
KALLI KUREKI
~Xr~

Teiknari: J. MORA
1. Eftir þriggja daga reið kemur
Kalli til bæjarins.
2. Ég hef hérna nokkur sýnishorn.
Hvað er langt þangað til ég get feng-
ið úrskurðinn.
Ég er ekki upptekinn.
byrja á þessu strax.
3. Yið bakvegg skrifstofunnar.
Ég vona að þessi fundur sé betri
en sá síðasti. Hann fann bara afbrigði
af jámi.
Þegiðu Tex. Þeir gætu heyrt í okk-
ur.
Hún vissi, að nú varð hún að
fara sér varlega.
— Þér þekktuð konuna hans
vel? spurði hún og vonaði, að
röddin væri nógu kæruleysisleg.
— Auðvitað. Ég þekikti hana
mjög vel, sagði Fazilet en þagn-
aði síðan og varð allt í einu eins
og eitthvað fjarræn.
f þessu sama vetfangi þaut
hvítur köttur gegn um opnu
svaladyrnar og stökk upp á rúm-
ið. Tracy gekk í áttina til hans,
en Fazilet hélt aftur af henni.
— Varið þér yður! Þessi kött-
ur er ekki meinlaus, sagði hún.
— Hann er það sem við köllum
hér Ankaraköttur — eða Angora
eins og þið segið. En ég er hrædd
um, að þessi sé ekki vingjarn-
legur við fólk.
— Hvað heitir hann? spurði
Tracy. Henni sýndist kötturinn
alveg meinlaus.
— Hann er kallaður Bolla. Faz
ilet Erim brosti ofurlítið.
— Skrítið nafn á kött, finnst
yður ekki? En þetta er nafnið,
sem frú Radburn valdi henni.
Hún hitti kisuna hérna, fyrst þeg
ar hún kom hingað í heimsókn og
fór strax að gæla við hana.
Tracy fór eitthvað að fitla við
hnappana á kápunni sinni og
horfði hvorki á köttinn né á
Fazilet Erim. Ef hún væri með
hendurnar á heryfingu, kynni
hún að losna við þessa hroll-
kenndu velgju. Hana hafði ekki
órað fyrir því, hve erfitt þetta
mundi verða, né heldur þeim
áföllum, sem tilfinningar hennar
áttu að verða fyrir í hverju
spori. 'Bolla! Ekki nema það þó!
Bolla, þurfti það endilega að
vera!
Reyðarfiörður
KRISTINN Magnússon,
kaupmaður á Reyðarfirði, er
umboðsmaður Morgunblaðs-
ins þar í kauptúninu. Að-
komumönnum skal á það
bent að hjá Kristni er blað-
ið einnig selt í lausasölu.
Eskifjörður
I BÓKSÖLUNNI á Eskifirði
er umboð Morgunblaðsins á
Eskifirði.
Seyðisfjörður
(JMBOt) Morgunblaðsins í
Seyðisfjarðarbæ er i Verzl.
Dvergasteinn. Blaðið er þar
cinnig í lausasölu fram til
kl. 11,30 á kvöldin. „Bar-
inn“, veitingastofa, hefur
blaðið í lausasölu.
Fáskrúðsfjörður
F R Ú Þórunn Fálsdóttir er
umboðsmaður Morgunblaðs-
ins á Fáskrúðsfirði og hefur
með höndum þjónustu við
kaupendur blaðsins í bæn-
um. í söluturni hjá Marteini
Þorsteinssyni er blaðið selt
í lausasölu.