Morgunblaðið - 10.11.1974, Blaðsíða 15

MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 10. NÓVEMBER 1974
15
STOLIÐ
OG
SKEMMT
hjá skátunum í Golfskálanum
trommum sveitarinnar, og leika á
þær þegar svo bar undir. Sfðan
bað hann mig um að taka við
merkishorninu, en í hreinskilni
sagt hataði ég það hljóðfæri. Ég
var vanur að standa í öftustu röð
með þetta hræðilega hljóðfæri í
munninum, og venjulega blés ég
ekkert, — ég náði ekki tóni úr
þvi. Þetta gekk f nokkrar vikur
unz upp um mig komst og ég var
aftur færður yfir á trommurnar.
Kvöld eitt komu meðlimir
hljómsveitarinnar „Johnny Tra-
vall and the Vendor“ f klúbbinn
okkar og báðu mig að spila á
trommur með þeim, þar sem
trommarinn var veikur. Ég var
fús til þess og nokkrum vikum
seinna keypti ég mitt fyrsta
trommusett. Þar með var ég orð-
inn skuldugur svo að ég varð að
finna mér einhverja vinnu. Ég
fékk vinnu f Iftilli málmsteypu,
sem entist f rúmt ár eða þar til ég
gerðist atvinnumaður með The
Vendor. Skömmu seinna
breyttum við nafninu f „The N
Betweens“. Við urðum vinsælir
og fórum m.a. til Þýzkalands þar
sem við spiluðum í mánuð. Éftir
heimkomuna frá Þýzkalandi
ákvað bassaieikarinn að hætta og
við auglýstum eftir nýjum. Þá
mætti Jim til leiks, magnaralaus
og allslaus en við réðum hann nú
samt. Þá vantaði okkur ekkert
nema söngvara og gítarleikara og
þar sem Mavericks voru hættir
báðum við Noddy að slást í hóp-
inn sem hann gerði. . .
DAVID JOHN HILL,
SÓLÓGÍTAR:
„Ég hef alltaf elskað tónlist, og
má ef til vill rekja það til þess, að
afi minn var mikill tónlistar-
maður, — var með doktorsgráðu í
tónfræðum. Ekki svo að skilja, að
ég sé jafningi hans en ég heid, að
ég hafi erft eitthvað frá honum.
Skólaganga mfn var brösótt og ég
gat aldrei einbeitt mér almenni-
lega við námið. Heimilislífið var
gott og pabbi reyndi alltaf að
hjálpa mér við það sem mig lang-
aði til að gera. Um tfma langaði
mig til að læra á pfanó en það
varð ekki neitt úr þvf. Vinur
minn, sem bjó í sömu götu og ég,
átti gítar og ég bað pabba um að
kaupa einn handa mér, sem hann
gerði. Við byrjuðum að spila
saman inn á segulband, þessi
vinur minn og ég, og hafði ég
mikla ánægju af því. Seinna
ákváðum við, ásamt tveimur öðr-
um strákum í æskulýðsklúbbn-
um, að stofna hljómsveit. Ég
hætti í skólanum og mamma út-
vegaði mér vinnu á skrifstofu.
Seinna gekk ég f hljómsveit, sem
kölluð var „Vendor", og þar hitti
ég Ðon fyrst. Um þetta leyti var
ég orðinn leiður á skrifstofustarf-
inu og gerðist atvinnumaður í
tónlistinni. Þá breyttum við nafni
hljómsveitarinnar f „The N
Betweens". Seinna komu svo Jim
og Nod í spiiið. Velgengnin var
svona upp og niður f fyrstu, eða
þar til við vorum kynntir fyrir
Chas Chandler en þá byrjaði hjól-
ið að snúast fyrir alvöru . . .
„EG var búin að taka saman
lista yfir það helzta, sem stolið
hefur verið," segir Kristrún og
réttir fréttamanni SLAGSÍÐ-
UNNARblað:
Ryksuga, keypt af yngri deild
pilta á 17 þús. kr.
Kaf fikönnur.
Gestabók.
Gosdrykkjakassar.
Ruslafötur.
Hátalarakassar (ófullgerðir)
að verðmæti 15—20 þús. kr.
Peningar, andvirði seldra
gosdrykkja á skemmtikvöldum.
„Þegar ruslafötunum var
stolið, var ruslinu dreift um
svalirnar," segir Sigurbjörg.
„Maður getur ekki skilið hvers
vegna ruslafötum er stolið.“
„Sárast var þó kannski að sjá
á eftir ryksuginni," segir
Heiða. „Hún var búin að vera
hér i mánuð. Strákarnir i yngri
deildinni höfðu haldið hluta-
veltu og safnað fyrir ryksug-
unni og félagið síðan keypt af
þeim. Svo var henni stolið."
Þær voru að vonum óhressar,
skátastúlkurnar í Hamrabúum,
þegar þær sögðu Slagsíðunni
frá þessum þjófnuóum. Þau
fimm ár, sem skátafélagið hef-
ur haft gamla Golfskálann á
Öskjuhlíð til afnota fyrir starf-
semi sina, hefur ekki linnt inn-
brotunum, þjófnuðunum og
skemmdarverkunum á skál-
anum og svo til allir sjóðir, sem
félagið hefur getað safnað, hafa
farið í viðgerðir og kaup á
nýjum hlutum í stað þeirra
skemmdu eða stolnu.
Þegar Slagsíðumenn bar að
garði um síðustu helgi voru
nokkrir piltar að gera við og
endurnýja, setja nýjar rúður í
stað brotinna o.fl. Nánast hver
einasta rúða í húsinu hefur ver-
ið endurnýjuð oftar en einu
sinni á undanförnum fimm
árum. Meira að segja var keypt
sérstakt plast, sem sagt var
nánast óbrjótandi, til að nota í
SP,AtiSPUAH
kynlegt nafn á hryssu, en visinda-
legur grunnur er þar undir eins og í
flestu hjá Austfirðingum Áður en
við höldum lengra er rétt að geta
þess, að eigandi Hreytu er Halldór
Sigurðsson kennari, bóndi, lista- og
hagleiksmaður í Miðhúsum.
Þannig var, að engin sjáanleg nýt-
ing varð út úr ,,hinu" hjá Brúnku
mömmu Hreytu þrátt fyrir ítrekaðar
tilraunir. Þeir i hestamannafélaginu
þarna á Egilsstöðum höfðu fengið
það hlutverk að fylja Brúnku og tóku
þeir það að sér með virktum eins og
Við tókum þessa mynd af
mæðgunum í úðarign-
ingu seint í haust.
Hreyta er til hægri og
mamma hennar, Brúnka,
til vinstri. Ljósmynd
Mbl. árni j.
vera bar. En það var sama þótt reynt
væri ár eftir ár Ekkert gekk Þeir
voru þó ekki af verra taginu, sem
reyndu, flnustu graðhestar ættaðir
frá Hornafirði, Borgarfirði, Eyjafirði
og víðar, svo göfugir, að ættir þeirra
vissu allir hugsandi bændur allt
aftur á söguöld. Ekki er þó getið
móðurættar þeirt'a, enda aldrei spurt
undan hvaða hryssu alið er, heldur
eingöngu hvaða fola „Det skal sko
to til." sagði þó kellingin siglda.
Þannig leið tíminn hjá Brúnku
Unz Halldór í Miðhúsum keypti
kornungan fola undan bannfærðum
graðhesti, sem þó var af góðu kyni
Vísindalegir sérfræðingar kynbótatil-
raunanna höfðu bannfært graðhest-
inn i suðaustan 10 vindstigum, en
þá er erfitt að meta graðfola til góða,
að sögn vísindamanna.
Nú. Folinn varð hestur og það
brást ekki, að þegar hann varð
graður, gætti Halldór þess að hann
kæmist ekki nærri neinni hryssu
vorið, sem hann var tvævetur, því
vegna litillar ættgöfgi átti að gelda
gripinn, en nú er kominn timi til að
geta nafns hans: Möðrudals-Blesi
hét hann i stil við Burstafells-Blesa
frá Vopnafirði, sem Jón i Möðrudal
átti og var frægur vítt og breitt
Svo leið að þeim tima að dýra-
læknirinn var tilbúinn til þess að
gelda Blesa og var það gert 1 6 júní
1 972 kl 14,40 Þá kom dýralækn-
irinn ásamt einum aðstoðarmanni
og Halldór var einnig til staðar
ásamt aðstoðarmanni, sem hann
hafði útvegað. Nóg var þvi um vitn-
in og nú fer sagan að verða merkileg
og slagkraftur i henni eins og vera
ber i pússi Slagsiðunnar
Verkið var framkvæmt laust fyrir
kaffi umræddan 16 júni, en er
hesturinn vaknaði af deyfingunni
var honum sleppt í vel afgirt hólf
þarna I túni Mrðhúsa. en i öðru hólfi
á túninu, rammgirtu einnig, voru
hryssur Miðhúsabóndans
Leið nú dagur og fram eftir nóttu
Eftir miðnætti vaknaði Halldór og
gestur, sem hjá honum var, við hark
mikið úti fyrir og gættu þeir að
Hafði Möðrudals-Blesi þá stokkið yf-
ir hina rammgerðu girðingu til
Brúnku, sem var þá i feikna látum.
Samkvæmt þvi, sem á undan var
gengið, átti Blesi ekki að geta gert
neitt að gagni, en dugði þó til að
fylja Brúnku og hafa þvi hreyturnar
dugað til Að eðlilegum tíma liðnum
fæddi Brúnka siðan afkværhið, sem
að sjálfsögðu var skýrt Hreyta
Slagsíðan vill að lokum benda á
þau gömlu sannindi. að varast ber
að dæma um of menn og skepnur.
þvi staðreyndin er sú, að á meðan
aðrir fá fina og fræga fola til að fylja
merar sinar, notar Halldór i Mið-
húsum gelding á sinar með góðum
árangri eins og sjá má á hnátunni
Hreytu. -á.j.
staðinn fyrir rúðuglerið, en
skemmdarvörgununi tókst að
vinna á plastinu lika. Útidyrnar
eru orðnar ósjálegar eftir ótal
innbrotstilraunir. Margoft er
búið að skipta um lása og lokur
og þegar það dugði ekki til, var
hurðin hreinlega negld aftur
með gildum nöglum. En slík
var löngun hinna óboðnu gesta
í að komast inn, að þeir brutu
dyrnar upp þrátt fyrir alla nagl-
ana.
„Það virðist sennilegt, að
krakkar eða unglingar i hverf-
inu eigi einhverja sök á þjófn-
uðunum og sk'emmdarverk-
unum,“ sögðu stúlkurnar, „en
það þarf sterka menn til að
brjóta upp útihurðina, eins og
gert hefur verið, og varla hafa
unglingar farið að stela ryksug-
unni, eða hvað?“
„Við vorum orðin svo þreytt á
þessu,“ sagði Kristrún, „að við
ákváðum að leita til Slagsið-
unnar um aðstoð, að biðja hana
að vekja athygli á þessum
þjófnuðum og skemmdarverk-
um, ef það mætti verða til að
stuðla að lausn vandans."
„Það virðist enginn hafa vit-
að af þessu,“ segir Sigurbjörg,
„og þótt við höfum kært þetta
til lögreglunnar, þá hefur lög-
reglan svarað því til, að húp
gæti litið gert okkur til að-
stoðar og skálinn væri of mikið
út úr til þess að hún gæti komið
í eftirlitsferð hingað á hverju
kvöldi eða nóttu.“
„Það sama segja þeir lika hjá
hreinsunardeild borgarinnar,“
bætir Heiða við. „Þegar við báð-
um þá um að hreinsa sorpið hjá
okkur eins og öðrum húsum i
Kristrún Gröndal, Heiða Jó-
hannsdóttir og Sigurbjörg
Gröndal við Golfskálann.
(Ljósm. Mbl. Sv. Þorm.).
Um sfðustu helgi voru tfu nýjar
rúður settar f gluggana á skál-
anum í stað þeirra, sem brotnar
höfðu verið á undanförnum
mánuðum. Skátarnir önnuðust
fsetninguna sjálfir, en féð til
glerkaupanna kom af félags-
gjöldum.
borginni, sögðu þeir, að þetta
væri of mikið úr leið. Þó fara
þeir framhjá hér rétt fyrir
neðan, þegar þeir hreinsa sorp-
ið hjá Veðurstofunni."
„Við erum núna að vinna að
stofnun foreldrafélags í tengsl-
um við skátafélagið," segir
Kristrún. „Okkur vantar aðstoð
til að leysa þennan vanda og til
að styrkja skátastarfið og við
vonum, að foreldrarnir geti lagt
okkur lið í þessu."
— Þið ætlið ekki að gefast
upp?
„Nei, það kemur ekki til ntála
að gefast upp.“