Morgunblaðið - 23.09.1976, Blaðsíða 36

Morgunblaðið - 23.09.1976, Blaðsíða 36
36 MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 23. SEPTEMBER 1976 Börnin í Bjöllubæ efiir INGIBJÖRGU JÓNSDÓTTUR Komið þið blessuð og sæl. Þið munið kannski eftir því, að síóast sagði ég ykkur um Jóu Gunnu og Magga, manninn henn- ar, sem voru bjölluhjón og bjuggu í stórum hvítum kassa á borðinu hjá vís- indamanni. Allar bjöllur og flugur eru hræddar við köngurlær og það voru Jóa Gunna og Maggi líka, þó að þau væru öðru vísi en aðrar bjöllur að því leyti, að þau kunnu bæði að tala og Jóa Gunna kunni líka að syngja. Jóa Gunna og Maggi áttu tólf börn, sex bjöllustráka og sex bjöllustelpur og nú er ein bjöllustelp- an hún Lilla litla búin að hætta sér niður á gólf, en þar hittir hún köngurló, sem er ósköp hrædd við ryksugur. — Nei, það er engin ryksuga hér, sagði Lilla ákveðin. — Ef hér væri ryksuga hefði ég frétt það. Ég er alveg hárviss um, að hér er engin ryksuga, bara fata, skrúbbur og tuskur. Ég hélt líka, að það ætti engin köngurló heima hérna. — Það á heldur engin köngurló heima hérna nema ég, sagði köngurlóin. Ég er viss um það. Satt að segja hélt ég, að ég væri eina köngurlóin í heiminum. Og köngurlóin hristi stóra höfuðið sitt vandræðalega og var dálítið angurvær í framan. þiö trúið því kannski ekki, að köngur- lær geti verið angurværar í framan, en þessi köngurló gat það, svo mikið er víst — Segðu mér, hvers vegna þú hélst það, bað Lilla. — Er það saga? Mér þykja sögur skemmtilegar. — Ég skal segja þér sögUna, ef þú lof ar mér að segja hvorki pabba þínum né mömmu, já, alls ekki neinum, að ég eigi heima hérna undir kommóðunni. Jæja, jæja, gengurðu að því? Lilla hugsaði sig lengi um. Eiginlega átti hún að segja mömmu sinni allt af létta, því að hún hafði heyrt, hvað mömmu hennar var illa við köngurlær, en sögur eru nú einu sinni sögur og margir krakkar gera hitt og þetta fyrir góða sögu og þá er alveg sama, hvort það eru mannabörn eða bjöllubörn. — Mig langar að hlusta á söguna, sagði -%#- c££p COSPER. ¦»' d & &* \ Langar þig að smakka eina peru? kaff/nu Má ég bjóða herranum eina eða tvær brauðsneiðar með kaff- inu? Heyrðu, vinur. AUt okkar hús- munadrasl er að verða forn- gripir, — eigum við ekki að . selja það og fá okkur nýtt f ! heimiiið? *• m *$fc %'¦ Já járnmeðalið sem ég fékk hjá þér, læknir, var áhrifamikið. Þeir eru búnir að stöðva mig við málmleitartækin á flug- vellinum f tvfgang. Jón og Páll voru að deilda um það, hver ætti að vera hæstráð- andi á heimilnu, maðurinn eða konan. — Ég er húsbóndi á mfnu heimili, sagði Jón. Og þvf skyldi ég ekki vera það? Það er þó ég, sem vinn fyrir matnum. — Þegar við giftum okkur, ég og konan mfn, sagði Páll, þá ákváðum við, að hún skyldi skera úr öllum smærri málum, en égþeim stærri. — Og hvernig hefur það gengið? — Ennþá hafa það bara verið smærri mál, sem þurft hefur að skera úr. Málfræðslumaðurinn var bú- inn að vinna mál fyrir skjðl- stæðinginn, sem kom til að gera upp reikningana. — Hvað skulda ég þér mikið? — Já, við vorum nú vinir hann pabbi þinn og ég — ætli við segjum ekki 500 krónur. — Guði sé lof fyrir að þú þekktir ekki hann afa minn Hka. Hvenær fór þjófnaðurinn fram? spurði málafærslumað- urinn. — Ég hugsa —, sagði vitnið. — Það kemur ekki málinu við, hvað þú hugsar, við viljum f á að vita, hvað þú veizt. — Þá er eins gott fyrir mig að f ara héðan. Eg tala ekki án þess að hugsa, ég er enginn mála- færslumaður. Framhaldssaga aftir Rosamary Gatenby Jóhanna Kristjónsdóttir þýddi 28 ið úr kerrunni og hélt áfram rfð- andi. — Hesturinn kom heim af sjálf u sér, sagði Ira. — Hann hlýt- ur að hafa hrasao, þvf að hann var hruflaður á einum fæti. — I hvaða átt fór hún? — t áttina til búgarðs E verest. Og svo kom þrioja áfallið. Þreyttur og soltinn gekk hann inn f hótelið og stefndi að lyftunni. Þá kom hann auga á stúlku sem hallaði sér upp að súlti og var augsýnilega að bfða einhvers. Hún var grönn með sftt dökkt hár. Það var furðulegt að vera svona langt f jarri og sjá manneskju., sem var svona furðanlega lfk henni___Og svo hrökk hann við og uppgötvaði að það var hún f eigin persónu. Þegar hun kom auga á hann, gekk hún f áttina til hans. Fas hennar var einum of kæruleysis- legt og gaf til kynna að hún væri ekki alls kostar viss um að hann myndi fagna veru hennar á staðn- um. — Jæja, svo að þér eruð komn- ir aftur? — Þér hafið ekkert að gera hér. Ekki nokkurn hlut' — Það verður mitt eigið mál. — Nei. Alls ekki. Það er .. Hann leit þreytulega á hana. — Þér takið næstu flugvél. Ég skal útvega miða. O svo farið þér rakleitt heirn. — Nei. — Heyrið þér mig nú. Við skul- um reyna að komast að samkomu- lagi. Eg býð upp á drykk. Þegar þau sátu vjé barinn varp hann öndinni. — Hvers vegna f osköpunum tðkuð þér upp á þessu. — Vegna þess að vinir mfnir eiga f hlut. — Ég veit það vel. En þetta gengur ckki. Þér gætuð eyðilagt allt. — Kærar þakkir. Hann pantaði drykk hjá þjón- inum. — Þér verðið að hafa hugfast að EG hef góða afsökun fyrir að fá að heimsækja Everest. Það er fyrirfram ákveðið. Hann var staðráðinn f að segja henni ekki frá breyttum fundar- stað. — En það passar ekki inn f myndina að ÞER komið með. Það er of áhættusöm tilviljun. Þér hljðtið að sja það sjálfar að eng- inn getur tekið hana trúanlega. Þau sátu þegjandi og virtist ekki sértega hlýtt millum þeirra. Hann braut heilann f ákafa hvernig hann ætti að snúa sér f málinu. — Eg býst við þér hafíð séð blóoin f dag? — Já. Og ekkju Walters Carringtons er saknað og þér höfðuð rætt við hana um ástandið ðbúgarði Jamies. — Bétt er það. — Hesturinn hetinar hnaut f holu. — Þvf trúi ég ekki. Hann sagði henni frá kerru- flutningi Sue Ann með hestinn. — Hðn hefur sjalfsagt ætlað að faratHHeleneogJamíe. — Já, og einhver hefur komið f veg fyrir það. — Það vitið þér ekkert um, Jack. Það getur ýtnislegt hafa komið fyrir sem á sér slnar eðli- legu skýringar. Hún gæti bara hafa snúið íi sér foliiin. En það er nóg til þess að hún kcmst ekki leiðar sinnar og bfður einlivcrs staðareftir hjálp. — Þeir hlytu að hafa fundið hana, ef hún væri lifandi. Hún hefði haft einhver ráð með að gera vart við sig. Það er búið að leita að henni bæði úr f lugvélum, fðtgangandi og á hestum. Eg er sannfærður um að hún e-r annað- hvort dáin cða hún hefur verið lokuð inni. Hvað sem þvf Hður verðið þér að láta yður hverfa og ég held þér hljðtið að skilja hvers vegna ég vil ekki að þér flækfzt f málið. Meðan hann reyndi að sann- færa sig um að hann væri hinn fúlasti yfir þvf að hún var komin gengu tveir menii inn f barinn. Þegar þér ruddu sér braut milli borðanna sá Jack að þar var kom- inn AP—blaðamaður sem hafði verið á Hardy með honum, þegar þeir hittu Everest. Jack bað Linn að hafa sig afsak- aðan og gekk yfir að borðinu til hans. — Hæ, Douglas, sagði hann. — Skrifar þú fréttina um frú Carr- ington? — Já, hefurðu fretl það? Hún er fundin. Douglas sagði honum þá frétt scm hann hafði óttazt að hcyra. — Eg var að koma þaðan, sagði haiin svo. — Þetta er voðalegt að hcyra ... rödd Jacks brast. — Eg þekkii hana. Það er að scgja. ég hitti hana ni'i bara eínu sinni. Hann gekk aftur að borðintt og settist við hlið Linn. Drykkirnir höfðu verið settir á borðið. — Hann er blaðamaður frá AP. — Færði hann yður slætnar frctlir? — Sue Ann Carrington cr fund- in og hafði verið dáin sfðan f gær. Ilún hafði hálsbrotnaö. Ef hann hcfði aldrei farið að

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.