Morgunblaðið - 06.06.1978, Blaðsíða 39

Morgunblaðið - 06.06.1978, Blaðsíða 39
MORGUNBLAÐIÐ, ÞRIÐJUDAGUR 6. JÚNI 1978 39 Hannes Pálsson Minningarorð mwm'imw^ Fæddur 5. janúar 1906. Dáinn 28. maí 1978. Hannes Pálsson var fæddur að Hofi í Öræfum árið 1906 og var því 72 ára er hann lézt, eftir 'tiltölu- lega skamma sjúkdómslegu. For- eldrar hans voru Jóhanna G. Jónsdóttir og Páll Jónsson, ættuð úr Skaftafellssýslum. Bjuggu þau að Hofi í Öræfum, þar sem á þeim tíma voru 7 bændur búandi. Það þarf ekki mikið hugmyndaflug til að geta sér til hvernig sú veröld var er blasti við ungum sveini, einu af 14 börnum búenda á lítilli jörð í einni afskekktustu veit landsins rétt eftir síðustu aldamót. Það varð hlutskipti hans að skilja við sína nánustu, þar sem hann er tekinn í fóstur 5 ára að aldri að Hnappavöllum í Öræfum. 16 ára gamall flyst hann úr Öræfum og ræðst til Snorra Halldórssonar læknis að Breiðabólstað á Síðu. Eftir tvítugsaldur færir hann sig um set og rær nokkrar vertíðir frá Vík í Mýrdal. Síðan rær hann og starfar hjá Gunnari Ólafssyni nokkrar vertíðar en Gunnar rak umsvifamikla verslun, útgerð og fiskvinnslu í Vestmannaeyjum. Á þessum árum dvelst hann að nokkru í Reykjavík. Árið 1934 hefur hann störf hjá Skipaútgerð ríkisins þar sem hinn harðskeytti baráttumaður Sigurjón Ólafsson alþingismaður hafði á hendi verk- stjórn. Fyrstu starfsárin var þetta lausavinna, en svo fór þó að þetta varð hans ævistarf, trúfesta í starfi var það sem einkennandi var fyrir hann, eins og bezt sést á hinum langa starfsferli hans hjá Skipaútgerðinni, þar sem hann var orðinn með lengstan starfsaldur af þeim sem þar starfa. Hann taldi það skyldu sína að leggja sig allan fram og beita þeirri elju og þeim dugnaði, sem var hans aðalsmerki, í þágu þess félags er hann hafði svo lengi starfað hjá. Starfsdagur hans var orðinn langur og oft unninn við hin verstu skilyrði. Hið tæknivædda þjóðfélag hefir á einhvern hátt ekki náð að létta mönnum þau störf sem þar eru unnin. Sú gæfa er þó sumum mönnum gefin að fá að starfa með fullum þrótti þar til jafnvel hinn sterkasti strengur brestur. Frænda- og vinagarð átti hann mikinn í hinni fögru sveit er hafði fóstrað hann. Hann ræktaði vel þennan garð og mest af sínum frístundum dvaldi hann meðal frænda og vina austur í Skafta- fellssýslum. Fróður var hann mjög um allt er þar mátti eygja. Börn áttu hjá honum gott athvarf og sóttust mjög eftir nærveru hans, ekki sízt barnabörnin er hann veitti elsku og umhyggju meiri en venjulega gerist. Heimilið var honum kærast og kona hans, Sigríður Hannesdóttir, var honum traustur lífsförunautur. Þar er hans sárast saknað. Blessuð sé minning hins mæta manns. Þórir Jónsson. Fáein kveðjuorð Aðeins nokkur fátækleg kveðju- orð til afa, hans sem reyndist okkur alltaf svo vel. Alltaf var hann óþreytandi í leik við okkur börnin, og þær voru ófáar „flug- ferðirnar," sem farnar voru í sófanum hans. Hann hafði alltaf nægan tíma fyrir okkur, þó að vinnudagurinn væri oft langur og strangur. Hann vann erfiða verkamannavinnu alveg til dauðadags, orðinn 72 ára, enda lífsbaráttan oft hörð, sér- staklega hin fyrri ár. Oft var brosað að ráðríki hans, þó svo að allir viðurkenndu réttsýni hans, enda hélt hann starfi sínu sem verkstjóri til síðasta dags. Ávallt var hugur hans hjá langafabörnunum og yngstu barnabörnunum, tvíburunum Ingu Hrönn, Hönnu Siggu og Ingimar Braga, sem var auga- steinn hans, en hann var nýlega farinn í sveit á æskuslóðir afa síns austur í Skaftafellssýslu, þegar Hannes afi dó. Við kveðjum elskulegan afa og þökkum honum fyrir allt. Við minnumst hans með söknuði. Fyrir hönd okkar systkinanna, Sigga Jóna. Er ég mætti til vinnu minnar hjá Skipaútgerð ríkisins að morgni hins 29. maí, barst mér til eyrna sú válega fregn að fyrrverandi verkstjóri minn, Hannes Pálsson, hefði látist daginn áður. Þessi dapurlegu tíðindi komu mér að vísu ekki alveg á óvart þar sem ég vissi að hann hafði um nokkurn tíma átt við hastarlegansjúkleika að stríða. Hins vegar var það von mín til hins síðasta, að honum tækist að komast yfir þessi veikindi, þótt kominn væri á efri aldur. Svo mikill lífsþróttur og starfsorka fannst mér einkenna hann allt til þess tíma er hann veiktist í síðastliðnum mánuði. En enginn má sköpum renna, og hinn miskunnarlausi máttur dauðans, sem við mannanna börn verðum öll að beygja okkur fyrir, fyrr eða síðar, varð ekki hrakinn af hólmi frekar en fyrri daginn. Það er ekki meining mín með þessum línum að skrifa hér nein eftirmæli eftir Hannes Pálsson. Enda allt of ókunnugur hans einkalífi, atferli og uppruna til þess að geta gefið þar nokkrar tæmandi lýsingar á. En innri kenndir knýja mig til þess að senda þessum ágæta yfirboðara mínum, sem ég þó miklu fremur kysi að kalla vinnu- félaga, nokkur kveðjuorð að leiðar- lokum. Svo margt gott átti ég honum að unna og er áreiðanlega ekki einn um að hafa þá sögu að segja. Kynni mín af Hannesi hófust fyrst er ég fór að vinna hjá Ríkisskipum fyrir um það bil tíu árum síðan. En þar var hann verkstjóri um áratuga skeið. Eg minnist þess að í fyrstu kom hann mér fyrir sjónir sem fremur kaldranalegur stjórnandi. En eftir nánari kynni komst ég brátt að því að undir hrjúfu yfirborði hans leyndust eiginleikar sem ekki verða metnir til fjár á veraldar vísu. En það voru óeigingirni og hreinlyndi, þó einkum og sér í lagi viljinn til að rétta þeim hjálpar- hönd er minna máttu sín eða á einhvern hátt höfðu orðið undir í lífsbaráttunni. Það var aldrei háttur hans að ráðast á garðinn þar sem hann var lægstur ef til ágreiningsefna kom. Þvert á móti lagði hann jafnan lítilmagnanum lið, en gætti þess þó ætíð að víkja ekki af vegi réttlætisins. Vissulega er það oft vanþakklátt starf að vera yfir aðra settur, og vart mun Hannes hafa farið varhluta af þeim raunveruleika frekar en aðrir í hans stöðu, enda starfs- vettvangur hans í stormasömu umhverfi, þar sem aðstöður allar voru oft af erfiðasta tagi, og eitt er víst að á honum brotnuðu margar þær bárur er burt hefðu skolað mörgum öðrum þeim er hærra vilja hreykja sér í þrepum þjóðfélagsins. Nú þegar ég kveð Hannes Pálsson hinstu kveðju vil ég þakka honum innilega fyrir allar okkar samverustundir jafnt í meðbyr sem mótlæti þau ár er leiðir okkar lágu saman, og óska honum farsældar í fyrirheitna landinu. Eftirlifandi konu Hannesar svo og öðrum ættingjum votta ég samúð mína. Megi minningin um göfugan eiginmann og góðan heimilisföður verða þeim huggun í þungbærri sorg. Steinar Guðjónsson. HREINUETISTj ný form, nýir litir W ff , • I '•»* r ," VH) KYNNUM ENN EINN NÝJAN FRÁ RENAULT HVORKIOF STÓR NÉ OF LÍTILL Þessi nýji bíll frá Renault hefur framhjóladrif og sjálfstæða fjöðrun a ollum hjolum sem gefur mjög góða aksturseiginleika. Hann er rúmgóður og einstaklega sparneytinn, eyðir aðeins 6,3 1 á 100 km. Renault 14 er bíllinn sem hentar í öllum tilvikum. RENAULT Renault mest seldi bíllinn í Evrópu 1976 KRISTINN GUÐNASON HF. SUÐURLANDSBRAUT 20, SÍMI 86633 W - "v^ LEGO' besta barnfóstran hZMe .'>»VfX* .W *3i&Xs\Z*WV&-:t/kA*c'*%*X ¦ *»¦« ¦ »¦•» «,»•* . ii m-w * » % *

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.