Morgunblaðið - 23.04.1980, Page 23

MORGUNBLAÐIÐ, MIÐVIKUDAGUR 23. APRÍL 1980
23
Minning:
María Ingibjörg
Sœbjörnsdóttir
í dag er kvödd hinztu kveðju
María Ingibjörg Sæbjörnsdóttir,
og fer athöfnin fram frá Dóm-
kirkjunni í Reykjavík.
Hún lézt 11. apríl, eftir langvar-
andi veikindi, en á þessari stundu
þökkum við Guði fyrir, að hún
fékk að kveðja án þess að verða
rúmliggjandi.
María var fædd að Krossi í
Mjóafirði, dóttir mikilla athafna-
hjóna, þeirra Borghildar Þor-
steinsdóttur og Sæbjarnar Árna-
sonar, útvegsbónda, og var hún
elzta barnið. Lífsreynslan gerði
fljótt vart við sig og var María
aðeins tveggja ára gömul, þegar
hún missti föður sinn og átti hún
þá eins árs gamlan bróður, sem
Árni hét. Það var mikið áfall fyrir
móður Maríu, þá aðeins 22ja ára
og börnin tvö svo ung. Borghildur
fluttist þá með börnin til heima-
bæjar síns, Hafnarfjarðar, þar
sem þau ólust upp með ástríkri
móður.
Þessi litla fjölskylda var sam-
heldin og dugnaður móðurinnar
var annálaður og framfleytti hún
heimilinu með saumaskap. Börnin
María og Árni hjálpuðu til með
skólanum á allan hátt. Á hverjum
morgm milli kl. 4 og 5 fóru
systkinin gangandi til Reykja-
víkur og náðu í Morgunblaðið og
gengu svo til Hafnarfjarðar aftur
og báru síðan blaðið út í Hafnar-
firði og voru ábyrg fyrir því, að
allir fengju blaðið, áður en til
vinnu væri haldið. Einnig, þegar
þau urðu stærri, unnu þau með
móður sinni í fiski, hvenær sem
tækifæri gafst. Þarna var ekki
veraldlegt ríkidæmi, heldur ekki
fátækt, vegna dugnaðar, en þarna
ríkti ríkidæmi kærleiks og tillits-
semi.
Seinna eignaðist María tvo
bræður, Flórent og Sævald og var
mikill kærleikur með Maríu og
bræðrum hennar öllum þrem, en
Sævaldur er nú eina eftirlifandi
systkinið.
Ung að árum kynntust þau
systkini séra Friðriki Friðrikssyni
og hafði hann mikil áhrif á
hugsun og skoðanir Maríu. Hún
minntist þess, að í fyrsta skipti,
sem hún sá séra Friðrik hafði
hann komið gangandi frá
Reykjavík til Hafnarfjarðar til að
halda þar barnasamkomu. Veðrið
var svo vont og frostið var svo
mikið, að þíða varð klakann úr
hinu fagra og mikla skeggi séra
Friðriks áður en samkoman hæf-
ist.
Barnasamkomur séra Friðriks í
Hafnarfirði áttu mikinn þátt í hve
bjargfasta trú María átti alla tíð á
kærleika Guðs.
María þótti fríð kona og hún var
góðum gáfum gædd, listræn og
annáluð handavinnukona.
Lífshamingjan virtist blasa við.
En þegar að María var um tvítugt,
bankaði lífsreynslan aftur að dyr-
um og nú urðu þung ár framund-
an.
Hún hafði nýlega opinberað
trúlofun sína, þegar hún skyndi-
lega veiktist og lá heil 5 ár í
gipssæng, sem svo var nefnt í þá
daga. Þetta reyndi mikið á ung-
mennin tvö, en aldrei buguðust
þau og lögðu allt í hendi Guðs.
Svo var það á sumardaginn
fyrsta árið 1927, sem þá bar upp
þann 21. apríl, að þau María og
unnusti hennar, Sigurjón Sigur-
geirsson frá Haga í Staðarsveit,
síðar rakarameistari hér í bæ,
gengu í heilagt hjónaband. Þetta
var mikill gleðidagur í þeirra lífi
og bjartur sumardagur og mesta
gleðiefni Maríu á brúðkaupsdag-
inn var að geta gengið upp Banka-
strætið og að Baldurgötu til þeirra
fyrsta heimilis. Þau héldu ætíð
síðan brúðkaupsdag sinn hátíðleg-
an á sumardaginn fyrsta.
Hjónaband þeirra varð mjög
hamingjusamt og allur sá kær-
leikur og ástúð, sem myndaðist
milli þessara tveggja persóna,
varð þvílíkur, að eftir var tekið.
Eina dóttur eignuðust þau hjórt,
Sjöfn, sem býr hér í borg og varð
hún mikill augasteinn þeirra.
Þessi litla fjölskylda flutti síðan
að Skeggjagötu 9, sem varð þeirra
framtíðarheimili. María eignaðist
þrjú barnabörn, Sigurjón, Jóhann
Pétur og Maríu Ingibjörgu, sem í
dag syrgja ömmu sína, en með
þakklæti í huga fyrir allt, sem hún
sagði þeim um Frelsarann, barna-
vininn mesta, Jesú, og fyrir allt
það góða, sem hún sáði og fyrir
alla umhyggjuna.
Sjálf töluðu hjónin María og
Sigurjón oftar um allar sól-
skinsstundirnar en erfiðleikana.
María hugsaði alltaf meira um
aðra en sjálfa sig, t.d. gat hún
aldrei haldið jól nema að finna
einhvern, sem hún gat glatt og
hjálpað og þá fyrst gat hún haldið
sín jól.
Þeir sem kynntust heimili
þeirra hjóna, Maríu og Sigurjóns,
rómuðu þeirra miklu gestrisni og
einlægni og ástúð, sem þar ætíð
ríkti.
Eiginmann sinn missti María
árið 1973.
Ég átti því láni að fagna að
kynnast Maríu og þau kynni urðu
mér mikill lærdómur, stafaði frá
henni mikil gleði og kærleikur.
Heilsu hennar hrakaði mjög og
dvaldist hún síðustu árin á sjúkra-
húsi, þar til hún lézt skyndilega
11. þessa mánaðar.
Vil ég hér með þakka hjúkrun-
arfólki öllu, sem hana hefur ann-
ast fyrir sérstaklega góða umönn-
un og fórnfúst starf.
Það er mikil blessun að fá hvíld
eftir erfið og löng veikindi, hvíld,
þegar enginn annar vegur er til,
en María var vön að segja:
„Guð blessi vinina og þá, sem
bágt eiga, en ég þakka fyrir hvað
ég hefi fengið að hafa það gott.“
Táknrænt er, að hún er kvödd í
dag síðasta vetrardag á afmælis-
degi móður sinnar — og nú tekur
sumarið við.
Jesús sagði: „Ég lifi og þér
munuð lifa“, og því trúum við.
Megi góður Guð blessa minningu
Maríu og ég þakka henni fyrir
allan kærleikann, sem hún sýndi
mér.
Tengdasonur.
Árni Grímsson
nuírari — Minning
Fæddur 28. júlí 1897.
Dáinn 15. apríl 1980.
Jafnan hefir það tíðkast hér, að
skólapiltar leituðu eftir starfi og
stunduðu líkamlega vinnu í
sumarleyfum. Er þetta með öðrum
hætti hér en víða erlendis þar sem
frí eru oft styttri og þeim öðruvísi
háttað. Reynist þetta alla jafna
hollur skóli til viðbótar einhliða
bóknámi. Menn kynnast atvinnu-
vegum þjóðarinnar og læra oft til
nytsamra verka. Þá má ekki
gleyma, að oft hefir þessi sumar-
vinna skólapilta leitt til þess, að
þeir stofnuðu til kynna, sem
ósjaldan reyndust farsæl og
langlíf.
Eru slík kynni mér nú í huga frá
skólaárum mínum, þegar gamall
vinur og vinnufélagi kveður þenn-
an heim. Er það Árni Grímsson,
múrari, en hann andaðist 15. þ.m.
hér í Landakotsspítala á áttugasta
og þriðja aldursári.
Á þeim tíma er fundum okkar
bar saman hafði faðir minn um-
sjón með ýmsum opinberum bygg-
ingum og vorum við Árni á hans
vegum. Við unnum saman nokkur
sumur, fyrst við akstur á bygg-
ingarefni, en síðar við almenna
byggingarvinnu sem handlangar-
arar eða við múrverk er frá leið.
Mér reyndist Árni einstaklega
góður starfsfélagi, hjálpsamur,
léttur í lund og skemmtilegur.
Hann var nokkru eldri en ég og
hafði frá ýmsu að segja. Fór vel á
með okkur og mér er enn í minni,
að hann trúði mér fyrir sumum
framtíðarfyrirætlunum sínum.
Var það honum efst í huga að afla
sér iðnréttinda og að þeim fengn-
um að framleiða og koma á
markaðinn nýju byggingarefni,
sem marka myndí tímamót í
kuldaeinangrun húsa.
Að fyrra atriðinu sneri hann sér
fljótlega þegar hann leitaði til
bróður míns, sem þá var nýkom-
inn heim frá námi, og fékk hjá
honum tilsögn í húsateikningu og
öðrum skyldum fræðum.
Iðnréttindi fékk Árni síðar og
var meistari hans Óli Ásmunds-
son, frábær iðnaðarmaður, en
hann hafði á sínum tíma lokið
sveinsprófi hjá föður mínum.
En draumur Árna um nýtt
byggingarefni átti einnig eftir að
rætast. Á fjórða tug aldarinnar
tók hann til við að framleiða
einangrunarplötur fyrir hús. Voru
þær úr venjulegum mosa, bundn-
um sementi (mosasteypuplötur).
Þessar plötur voru um tíma notað-
ar í ýmis hús sem byggð voru hér í
borg og þóttu reynast vel. Hafði
Árni látið rannsaka einangrun-
argildi þeirra hjá rannsóknar-
stofnun í Danmörku og fengu þær
hon bestu meðmæli, bæði að þvi er
einangrunargildi áhrærði auk
þess sem það var talinn kostur
fyrir þá sem í húsunum byggju, að
í plötunum væru lífræn efni.
Ekki varð langt framhald á
framleiðslu þessari, enda mörgum
sárt um hráefnið sem í hana fór.
Hafði Árni skilning á þessu og
sneri sér nú einvörðungu að iðn
sinni og stundaði hana með prýði
um áratuga skeið eða þar til hann
hætti störfum fyrir nokkrum ár-
um, en var þó enn við sæmilega
heilsu.
Árni er ættaður frá ísafirði,
fæddur þar 28. júlí 1897. Foreldrar
hans voru Grímur Ólafsson, bak-
ari, og kona hans, Stefanía Stef-
ánsdóttir Bachmann.
Árni var farsæll í einkalífi sínu.
Hann kvæntist ungur Kristínu
Sigurðardóttur, en hún er nú látin
fyrir tveimur árum og var það
Árna þungbær missir. Þeim hjón-
um varð þriggja barna auðið.
Sigurður Bachmann, húsvörður
við Sjómannaskóla íslands,
kvæntur Valgerði Jakobsdóttur.
Létu þau sér jafnan mjög annt um
Árna svo og börn þeirra hjóna.
Dóttir Árna og Kristínar er
Andrea Bachmann, gift Eysteini
Þrosteinssyni, rafvirkja, og hafa
þau um langt skeið verið búsett í
Bandaríkjunum. Þau misstu
fyrsta barn sitt, sem hét André og
lézt í bernsku.
Ég lýk hér þessum kveðjuorðum
um gamlan vin og vinnufélaga um
leið og ég votta börnum Árna og
fjölskyldu samúð mína.
Oddur Guðjónsson.
Það eru sennilega milli 30 og 40
ár síðan ég kynntist Arna
Grímssyni. Ekki man ég nú hvern-
ig fundum okkar bar saman, en
það man ég hversu Árni var
hógvær og einlægur í framkomu
og þannig var Árni allan þann
tíma sem við áttum samskipti
saman.
Kunningsskapur okkar styrktist
með árunum og varð að vináttu
sem aldrei rofnaði, enda Árni
ákaflega tryggur í sér og var
mikill vinur vina sinna.
Árni var múrari að iðn og
starfaði sem slíkur meðan hann
hafði heilsu til. Það var oft þröngt
í búi hjá Árna, þar sem ekki var
slík uppgripavinna, sem nú er í
þessari iðn, en þær þrengingar tók
hann með þögn og þolinmæði, og
leitaði stundum á annan markað.
Hér fyrr á árum, löngu áður en
hús voru einangruð með þeim
efnum sem nú eru notuð, velti
Árni fyrir sér hvort ekki væri
hægt að nota eitthvert íslenskt
efni í steypu sem gæti verið
einangrun um leið. Honum hug-
kvæmdist að reyna að nota
íslenskan mosa í slíkt, og gerði
nokkrar tilraunir í þá átt, en hann
hafði ekki fjármagn til að ljúka
þeim tilraunum, enda komu þá
nokkru síðar önnur efni á markað-
inn sem voru ódýr og fljótunnin.
Þótt árangur hafi ekki orðið af
þessum tilraunum Árna, sýndi
þetta þó hugkvæmni hans, og að
hann gat farið annað en troðnar
slóðir.
Árni kvæntist Kristínu Sigurð-
ardótttir og bjuggu þau síðast að
Langholtsvegi 32, í húsi sem hann
byggði. Kona hans lést fyrir
tveimur árum, en hún átti við
mikla vanheilsu að stríða síðustu
+
Þökkum samúö og hlýhug við andlát og útför móður okkar,
tengdamóöur og ömmu
CLÖRU BIRGITTE ÖRVAR
Anna Sigrún Örvar
Jóhanna Kjartansdóttir Þorgrímur Þorgrímsson
Björn K. Örvar Hanna Marta Vigfúsdóttir
og barnabörn
árin sem hún lifði. Árni annaðist
hana þá af mikilli umhyggju og
þurfti hann þá, auk þess að sinna
henni, að sjá um öll heimilisstörf
auk þess að vera fyrirvinna.
Þau Árni og Kristín eignuðust
þrjú börn, en fyrsta barnið, er var
drengur og hlaut nafnið André,
lést sem ungbarn. Hin börnin
Andrea og Sigurður eru bæði gift,
en Andrea býr nú í Bandaríkjun-
um og heimsótti Árni hana fyrir
einu ári og hafði mikla ánægju af,
og ekki síst að kitla barnabörnin.
Þegar Árni seldi hús sitt á
Langholtsveginum fluttist hann
um tíma til Sigurðar sonar síns,
en síðustu mánuði ævi sinnar bjó
hann í hinum nýju húsakynnum
aldraðra við Lönguhlíð, þar sem
vel fór um hann, uns hann þurfti
að fara á sjúkrahús vegna sjúk-
dóms þess, er dró hann til dauða.
Ég er þakklátur fyrir að hafa
kynnst manni með eiginleikum
Árna Grímssonar. Hann var í
senn, einlægur og tryggur vinur og
maður sem ávallt var hægt að
treysta á.
Ég flyt börnum hans og barna-
börnum minar alúðlegustu samúð-
arkveðjur, og megi þau minnast
föður og afa sem í fáum orðum má
lýsa sem góðum manni.
Baldvin Jónsson.
Sumarheimilið
Bifröst
Ráðstefnur - f undir - namskeió
fyrir allt aö 100 manns. Leitiö upplýsinga og
verötilboða sem fyrst.
Maturogkaffí
Veislur fyrir einstaklinga, starfshópa, fjölskyldu-
fagnaöi og hópferöir. Pantiö meö fyrirvara.
Orlofstímar sumariö 1980. Auglýstir síöar.
Pantanir og upplysíngar
93-7500 frá 9—5 93-7111 um Borgarnes
íslenskur orlofsstaður