Morgunblaðið - 10.07.1982, Blaðsíða 15

Morgunblaðið - 10.07.1982, Blaðsíða 15
MORGUNBLADID, LAUGARDAGUR 10. JÚLÍ 1982 15 frelsi. Þar segir Sigurður Líndal m.a.: Eigi að síður fínnst mér mál til komið ad gengið verði úr skugga um, hvort hér sé ekki gengið skrefí of langt. Fjórða millifyrirsögnin er: Mannréttindayfírlýsingin, þar sem bent er á, að með Mannréttinda- yfirlýsingu SÞ 1948 séu sett ákvæði um að engan megi neyða til að vera í félagi. Greininni lýkur með þessum orðum: Þetta mál er eitt tilefni af mörgum til að taka stöðu stéttarfé- laganna i þjóðfélaginu til rækilegrar athugunar. Full ástæða hefði verið til þess að rekja skrif þessara manna bet- ur, sem má segja að tjái hið frjálsa almenningsálit, en hér skal látið staðar numið. Hitt má vera öllum ljóst, að hér eru ábyrgir menn að verki og andstæða þeirra, sem standa að baki þeim óábyrgu aðgerðum manna með frumstæð- an hugsunarhátt, eins og próf. Sigurður Líndal kallar það, en eru forkastanlegar mafíuaðferðir. Hverfum aftur að útvarpsþætt- inum föstudaginn 23. þ.m. Annars vegar talaði þar Ólafur Haralds- son af rökfestu og ábyrgð og mátti vera ljóst, að hann er einn af þeim opinberu starfsmönnum, sem hugsa um þjóðarhag. Hins vegar hálfgerður nöldur- seggur, Hallgrímur Sigurðsson, sem verið hefur fá ár í starfi, en reyndi að tína til einhverjar ávirð- ingar í garð Ólafs frá fyrri tíð. Greinilegt var, að undiraldan var óánægja yfir því að fá ekki að sofa á fullum vaktalaunum á aukinn kostnað ríkissjóðs, þótt maðurinn hefði ekki einurð til þess að láta það í ljósi og fór í kringum málið líkt og kötturinn með dylgjum um að öryggisaðgerðir væru látnar lönd og leið. Nú hefur hér í Morgunblaðinu birst svipaður málflutningur frá hendi annars í samsærinu, Sigurð- ar Haukssonar, flugumferðarstj., en hann hefur líkt og Hallgrímur Sigurðsson verið til þess að gera stutt í starfinu, og gefa skrif hans ekki tilefni til annars en að benda á að hann hafi sagt rangt til um laun sín. Það orð hefur farið af þessu fé- lagi, að þar haldist menn ekki í trúnaðarstörfum nema þeir skeyti engu um þjóðarhag, ef um sér- hagsmuni félagsmanna er að tefla. Munu dæmi þess í öðrum starfs- mannafélögum, að þar séu for- ustumenn kúgaðir, en hér er skoðanafrelsi starfsmanns um rekstur stofnunar gert að vinnu- sviptingaratriði og mun einsdæmi. Að sjálfsögðu hafa verkalýðsfé- lög mismunandi sterka aðstöðu til þess að þrýsta á, og í því efni er þess að minnast að flugumferðar- stjórafélagið hefur ekki hikað við að stefna starfrækslu ferða- skrifstofa og gistihúsarekstri landsmanna í tvísýnu með aðgerð- um sínum og það á þeim tíma, þegar mest er um vert, að festa ríki í þeim málum. Aðgerðum, sem einungis stefna að launahækkun fámennrar stéttar, sem hefur ríf- legar tekjur. I þessu sambandi hlýtur al- menningur að eiga kröfu á að fá upplýst, hver laun flugumferðar- stjóra eru i reynd, þegar auka- vinna er reiknuð með. Kaup opin- berra starfsmanna getur ekki ver- ið neitt launungarmál, en virðist stundum farið með þau mál sem væru þáu trúnaðarmál. — I þessu sambandi þyrfti og að upplýsa hve miklu hærri laun þessi eru vegna aukavakta þriðja manns á næt- urvakt. Þá einnig, hve mikil laun þessara manna yrðu, ef fjórir væru á vakt, þar af tveir sofandi. (Auðvitað hefur starfsaldur áhrif á launafjárhæð hvers og eins.) Reyndar finnst mér það sýna annarlega siðferðiskennd að vilja fá sérstaka aukaþóknun fyrir að sofa (og að mæta ódrukkinn). Samkvæmt þeim upplýsingum, sem tekist hefur að afla, eru laun flugumferðarstjóra á Keflavíkur- flugvelli all mishá eftir starfs- aldri, en geta m.a. vegna um- ræddrar aukavaktar náð um kr. 40 þús. á mánuði — (en þeir fá m.a. aukaþóknun fyrir að mæta ódrukknir á hverri vakt). Ef fjórir yrðu á vakt, þar af tveir sofandi á aukavakt, gætu laun þeirra hæst- launuðu orðið um kr. 50 þús. kr. á mánuði. Svona hárra launa miðað við aðra opinbera starfsmenn hef- ur þessum fámenna, en til þess að gera ekki jafn menntaða hópi, tek- ist að afla sér með eins konar kverkataki á þjóðfélaginu, en eru því miður ekki einir um slíkar að- farir. Nú skal þessari aðgerð beitt gegn einum af ábyrgum starfs- monnum þessarar stofnunar. Stofnun þar sem slíkt hugarfar ríkir þyrfti að taka til rækilegrar athugunar. Spurningin er í lokin þessi: Ætla stjórnir samtaka eins og BSRB og BHM ekki að hafa þor til þess að fordæma svona aðgerðir? Er ekki full ástæða til þess? Þjóðfélaginu starfar háski af slíkum hugsunarhætti, sem krist- allast hefur í aðgerðum þeim, sem hafa orðið tilefni skrifa þessara og ríkir án efa alltof víða. Alþingi og ríkisstjórnir þurfa að sporna við því að unnt sé að taka þjóðfélagið kverkatökum, eins og aðrar stéttir hafa gert á sinn hátt. þar takmörk, og í öðru lagi má ekki beita verkfallsrétti á sjúkra- stofnunum. Það verða að finnast aðrar leiðir sem ekki bitna á sak- lausu fólki, sem þarfnast hjálpar og umönnunar. Sjúkleiki er næg byrði hverjum sem hann þarf að bera, þó ekki bætist við það óöryggi sem felst í ónógri að- hlynningu og stundum alls engri. Læknis- og hjúkrunarstarfið þótti eitt sinn göfugt starf, og þeir er það unnu, hugsuðu fyrst og fremst um að hjálpa þeim er þjáð- ir voru og sjúkir, enda var það svo að oft fékk læknirinn ekkert ann- að fyrir erfiði sitt, en þakklæti og oft vildi hann ekkert þiggja, þó boðin væri borgun af litlum efn- um. Nú er öldin önnur. Nú er mannlífið ekki metið á vogarskál- um mannkærleikans, heldur Mammons. Náunganskærleikur- inn er léttvægur fundinn og til- beiðslan á gullkálfinum vex í jöfnu hlutfalli og er nú að kæfa allt mannlíf — því að mannlíf get- ur ekki þrifist þar sem hvorki er til samúð með náunganum eða réttlæti, heldur einungis eigin- girni og fíkn í lystisemdir heims- ins, þó svo að troðið sé á þeim næsta. Það líf sem margir lifa nú og sózt er eftir að lifa, er af- skræming á öllu því sem hefði get- að orðið ef að mennirnir hefðu ekki látið auð, metorð og völd ræna sig réttu ráði — kæft sam- vizku sína og réttlætiskennd í von um fleiri krónur og aukin yfirráð. Það er í raun furðulegt, að nokkur manneskja skuli vilja vinna það til, fyrir nokkrar krónur, að baka hundruðum sjúklinga kvíða og aukna vanlíðan ef ekki beinar þjáningar, vegna aðgerða sem þessara. Yfirvöld eiga að sjá til þess að laun þessara starfshópa séu það góð að til þessa þurfi ekki að koma, — ef það er þá hægt að metta nokkurn á launasviðinu — það virðist vera full ástæða til að efast um það. Hjartagæzka al- mennings er tvímælalaust á hröð- um flótta undan efnishyggjunni og þeirri eigingirni, sem alltpf margir eru haldnir. Ég — Ég — Ég er það eina sem kemst að hjá fjölda fólks. — „Á ég að gæta bróður míns?" var eitt sinn spurt; Drottinn svaraði Kain, „Heyr, blóð bróður þíns hrópar til mín af jörðunni." Getur verið að ein- hverjum finníst fátt til, um þessa tilvitnun og telji hana vera eins og hvert annað gamalt rugl, en er það nú víst? Byggist ekki kristindóm- urinn einmitt á því, að kærleikur- inn í brjósti hvers manns sé næg- ur, ekki honum sjálfum til fram- dráttar, heldur til verndar öðrum og hjálpar, þeim er þörf hafa fyrir hann? Það virðist þó vera svo, að margur álíti það vera leiðina til gæfu og gengis, að valda öðrum sársauka og margvislegum skaða og notfæra sér þessa aðferð óspart, en þeir er það gera sjá ekki langt og eiga eftir að sjá sárlega eftir skammsýni sinni og eigin- girni. Lífsvitundin verður ekki orpin moldu, eins og líkaminn og hver og einn verður að horfast í augu við mistök sín fyrr eða seinna, því færri sem misgjörðirnar eru gagn- vart náunganum, því bærilegri verður upprifjunin, hjá þeim reikningsskilum kemst enginn — og ekki heldur þeir sem engu trúa, og á ekkert trúa nema hnefarétt- inn, og vera nógu klókir að olnboga sig áfram í gegn um lífið. Hafið það í huga, sem aldrei fá- ið næg laun og viljið stöðugt hærri og hærri upphæðir úr launaum- slaginu, að þið farið ekki ríkari héðan af jörðunni en hinir sem létu sér nægja minna, sál ykkar stendur jafn nakin frammi fyrir hásæti Guðs og sálir hinna, sem höfðu aðeins til nauðþurfta. Eng- inn mun heldur geta keypt sig inn, hjá þeim í efra, þar dugar hvorki lævísi eða hrindingar til að koma sér áfram — heldur aðeins góðu verkin sem sprottin eru af óeig- ingirni, góðvild og kærleika til náungans. til Kjalarness. Og ekki spillir fjallasýnin með Snæfellsjökul sem útvörð í vesturátt. Þótt út- sýnið til suðurs sé ekki eins tilkomumikið, gefur það samt glögga mynd af hinu gífurlega hraunhafi, sem þekur þennan hluta Reykjanesskagans, enda telur Jón Jónsson að á sama tíma og Tvíbollahraunið rann, hafi á annan tug gíga við Grindaskörð og þar fyrir suð- vestan, verið virkir. Milli Tvíbolla og Syðstubolla, er Kerlingarskarð. Þar liggur gamla gatan. Brekkan upp í skarðið er brött og hefur óefað verið gömlu lestarklárunum, þunnrifjuðum eftir útigangsvet- ur, erfiður farartálmi. En nú er sú saga öllum gleymd og grafin. Þótt við höfum ekki farið lengra en upp í Grindaskörðin, er margt annað að sjá og skoða, sem athyglisvert er, þótt ekki hafi verið minnst á það hér. T.d. eru margir fallegir og sérkenni- legir hellar í hraununum fyrir norðan skörðin og má þar nefna hellana í Dauðadölum og Krist- jánsdölum. Við höldum til baka sömu leið að bílnum. Það hallar undan fæti og leiðin sækist greitt. Og þá er gott að rifja upp stutta sögn úr Þjóðsögum Jóns Árna- sonar. Hún er svona: „Þórir haustmyrkur nam Sel- vog og Krýsuvík. Það hefur verið seint á Landnámstíð, því fjöl- byggt hefur verið orðið syðra eftir þeirri sögn, að fátækt fólk hafi flakkaö í Selvog bæði utan með sjó og sunnan yfir fjall. Það þótti Þóri illt og setti því grind- arhlið Iæst í Grindaskarð, en annað í skarð það, sem farið er úr Grindavík og upp á Siglu- bergsháls. Þar af skulu þessi ör- nefni vera dregin: Grindaskarð og Grindavík." Tómas Einarsson AF GEFNU TILEFNI vill byggingarfulltrúinn í Reykjavík benda á eftir- farandi: Skv. lögum nr. 54/1978 og byggingar- reglugerö nr. 298/1979, eru allar breytingar á ytra útliti húsa, t.d. klæðning steinhúsa og glugga- breytingar óheimilar, nema að fengnu leyfi byggingar- nefndar. ítrekaö er aö viö endurbyggingu eöa viöhald húsa skal leitast viö aö halda, sem upprunalegustum stíl hússins, einkum hvað varðar gluggagerö og ytra útlit. Byggíngarfulltrúinn í Reykjavík Sprengisandur — Kjölur Ferðafólk Höfum byrjað ferðir okkar um Sprengisand og Kjöl. Ferðin tekur 1 dag (um 14 klst.) hvor leiö. Farið er frá Umferöarmiðstöðinni í Reykjavík, mánudaga og fimmtudaga kl. 08.00 norður Sprengisand og frá af- greiöslu Sérleyfisbifreiöa, Geislagötu 10, Akureyri suður Kjöl miövikudaga og laugardaga kl. 08.30. Feröir þessar seljast meö fæði og leiösögn og gefst fólki tækifæri á að sjá og heyra um meginhluta miö- hálendisins, jökla, sand, gróöurvinjar, jökulvötn, hveri, sumarskíöalönd og margt fleira í hinni litríku náttúru íslands. Hægt er aö fara aöra leiðina eða báöar um hálendiö eða aðra leiöina um hálendið og hina með áætlun- arbílum okkar um byggð, og dvelja norðanlands eða sunnan að vild, því enginn er bundinn, nema þann dag, sem feröin tekur. Nánari upplýsingar gefa BSÍ, Umferðarmiðstöðinni í Reykjavík, sími 22300 og Ferðaskrifstofa Akureyrar við Ráðhústorg, Akureyri, sími 25000 og 24475 og við. Norðurleið hf. sími 11145. vantar þig 3Ódan bíl? notaóur - en í algjörum sérf bkki Til sölu Skoda 121 L érg. '78. Gullfallegur bill enda aðeins ekinn 17.000 km. Ath.: Opið í dag milli 1 og 5. JÖFURhf Nybylavegt 2 - Kópavogi - S»mi 42600

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.