Morgunblaðið - 13.11.1983, Side 36

36
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 13. NÓVEMBER 1983
Ellefu lið luku
keppni í Fjalla-
maraþoni
1983:
Á þessari mynd má sjá hækkun keppenda á sídari deginum, þegar gengið var
úr Marardal upp á Skeggja, niður í Innstadal um Sleggjubeinsskarð í Vík-
ingsskál og þaðan yfir Stóra-Reykjafell í Skíðaskálanum í Hveradóium.
Sigurvegarar keppninnar í lokin, Guttormur B. Þórarinss-
on t.v. og Jón E. Rafnsson.
Fjallamaraþon Landssam-
bands hjálparsveita skáta og
Skátabúðarinnar, hið þriðja í
röðinni, var haldið á dögunum
og tókst mjög vel eins og endra-
nær. Fjallamaraþon fer þannig
fram, að keppt er í tveggja
manna liðum, sem skipuð eru
félögum hinna ýmsu björgunar-
og hjálparsveitaa landsins, en í
keppninni reynir aðallega á rat-
vísi einstaklinga og síðaná lík-
amlegt atgervi. Sigurvegarar í
Fjallamaraþoni 1983 urðu þeir
Guttormur B. Þórarinsson og
Jón E. Rafnsson úr Flugbjörg-
unarsveitinni í Reykjavík, en
þeir félagar lentu í öðru sæti í
keppninni á síðasta ári.
18 lið skráð
Fyrir keppni höfðu alls 18 lið skráð
sig til keppni, en það er svipaður
fjöldi og tekið hefur þátt undanfarin
ár. Nokkur afföll urðu þó þegar til
keppni var komið og 12 lið hófu
keppni. Að sögn þeirra Eggerts Lár-
ussonar og Einars Hrafnkels Har-
aldssonar, tveggja skipuleggjenda
keppninnar voru keppendur frá sex
björgunar- og hjálparsveitum lands-
ins, Elugbjörgunarsveitinni í Reykja-
vík, hjálparsveitum skáta í Garðabæ,
ísafirði, Reykjavík og Vestmannaeyj-
um og siðan félagar úr Björgunar-
sveitinni Stakki í Keflavík.
Keppni nú með
öðrum hætti
Aðspurðir sögðu þeir félagar, að
þeir hefðu verið ánægðir með hvernig
keppnin gekk fyrir sig, en hún var
með nokkuð öðrum hætti, en undan-
farin ár. Keppnin undanfarin ár hef-
Sigurjón Fj. Óttarsson t.v. og Kristófer E. Ragnarsson
lentu í 2. sæti keppninnar.
Þátttakendur í Fjallamaraþoni 1983.
Keppnin fór fram við
mjög erfiðar aðstæður
Sigurvegarar urðu
Guttormur B. Þórarins-
son og Jón E. Rafnsson
úr Flugbjörgunar-
sveitinni í Reykjavík
AOL j FJALL-A MARAOO*. 106.1
6(/G 1
500 | \ \ \V' . \ \ , \ /f^
^ • o^7 300 0 / V1
Noismiths rule 12.17 km
12.17 894. 5 600 » 3klst 55min iaa?tla«íur timi)^,- 2H t 47mín imedcltimi i reynd)

FJallamakaþöH .
FjaLl
amaraþoN \
** * * * %
Íi iá it é
MARK
* WSim*
ur farið þannig fram, að lagt hefur
verið af stað á laugardagsmorgni, og
verið að alla helgina. Að þessu sinni
var tekin ákvörðun um að hefja
keppni á laugardagskvöldi klukkan
22.00 og var liðunum stefnt saman við
Skeggjastaði í Mosfellssveit. Síðan
fór rötunarþáttur keppninnar fram í
myrkri um nóttina. Eggert og Einar
Hrafnkell sögðu þessa nýbreytni hafa
gefizt vel og i sama streng tóku þeir
þátttakendur, sem spjallað var við.
Þoka og dumbungur
Þegar keppnin hófst á laugar-
dagskvöld var veður hið leiðinlegasta,
þoka og dumbungur yfir öllu, þannig
að ljóst var þegar í upphafi, að veru-
lega myndi reyna á ratvísi manna um
nóttina.
Nokkur leynd hvíldi yfir keppnis-
staðnum fram á síðustu stundu og
þegar liðin höfðu verið könnuð og
Ijóst, að menn væru með allan þann
útbúnað, sem var skilyrði, þ.e. nægi-
legan búnað til helgarferðar, var
mönnum sagt að ekki yrði lagt upp
frá Skeggjastöðum, heldur var ekið
aftur upp á Þingvallaveg og liðunum
síðan sleppt út með um eins km milli-
bili.
Leynd
Þeir Eggert og Einar sögðu að
keppendur hefðu ekki átt að hafa
hugmynd um keppnisstaðinn fyrr en
þeim var sleppt út þarna á Þingvalla-
veginum. Þar var keppendum síðan
afhent umslag með upplýsingum um
hvert ferðinni væri heitið. Liðin áttu
að koma við á þrem'ur mönnuðum eft-
irlitsstöðvum og skrá sig þar. Þau
þurftu að finna þessar stöðvar eftir
ákveðnum forsendum og setja þær
inn á kort. Eftirlitsstöðvarnar voru
merktar með rauðu blikkandi ljósi,
sem sást úr um 150 metra fjarlægð.
Það kom fljótlega í ljós, að keppend-
um gekk misjafnlega vel að finna
stöðvarnar í leiðindaveðrinu um nótt-
ina, en það var að duga eða drepast
því að fyrir að sleppa eftirlitsstöð
fengu liðin eina klukkustund í refs-
ingu. Hámarkstími til að ljúka rötun-
arþættinum var 4 klukkustundir og
15 mínútur.
Mikið svartnætti
Að sögn keppenda voru aðstæður
til ferðalaga heldur daprar eins og
áður hefur verið vikið að, svartaþoka
og myrkur, auk þess sem jarðvegur-
inn var blautur og tjarnir og vötn á
leiðinni, sem menn urðu að krækja
framhjá. Keppendur sögðu svart-
nættið hafa verið það mikið, að fyrsta
mannaða eftirlitsstöðin hafi ekki sézt
fyrr en menn voru komnir í 50—75
metra fjarlægð frá henni.
B-stöð torfundin
Öllu verr gekk mönnum að finna
eftirlitsstöð B, sem reyndist falin
ofan í lægð á heiðinni. Eftir að hóp-
arnir höfðu hver í sínu lagi reynt að
finna hana um nokkurt skeið voru
þeir farnir að sameinast og höfðu á
orði, að jörðin hefði hreinlega gleypt
hana.
Flestiryfír
hámarkstíma
Hármarkstími flestra var þegar út-
runninn og farið var að birta af degi.
Loks kom þó lítið tjald í ljós ofan í
lægð einni og liðin hentust af stað í
átt að eftirlitsstöð D, sem var enda-
stöð við rætur Hengils. Hóparnir
tíndust síðan inn á eftirlitsstöð D eft-
ir um 5—6 klukkustunda göngu, eða
nokkru lengri tíma, en gefinn hafði
verið sem hámarkstími til að ljúka
rötunarverkefninu. Flestir héldu, að
nú gætu þeir fengið sér smáblund, áð-
ur en haldið yrði áfram, en svo var
ekki því svefnstaður hafði verið
ákveðinn í mynni Marardals, en
þangað var um hálftíma gangur.
Tjaldað
I minni Marardals var slegið upp
tjöldum og keppendur fengu sér I
gogginn, enda flestir orðnir svangir
og lúnir eftir ævintýri næturinnar.
Eitt lið féll úr keppni
Eftir þennan fyrri hluta keppninn-
ar var ljóst, að eitt lið hafði fallið úr
keppni, og nokkur höfðu ekki fundið
eina eftirlitsstöð og fengið refsitíma
út á það. Keppendur fengu um
þriggja tíma svefn í minni Marardals,
en þá var ræst á nýjan leik. Menn
tóku pjönkur sínar saman og haldið
var á stað framar í Marardal, þar sem
ræsa átti menn í gönguþátt keppn-
innar.
Svartaþoka, slydda
og snjór
Liðunum var raðað upp í samræmi
við endanlegan tíma eftir fyrri þátt
keppninnar. Það var því mjótt á mun-
unum milli fremstu liðanna, þegar
þau lögðu af stað. Gönguþáttur fjalla-
maraþonsins fólst í því, að ganga
ákveðna leið á sem skemmstum tíma.
Frá Marardalnum var ferðinni heitið
upp á Skeggja, hæsta tind Hengils.
Keppendur lentu fljótlega í vandræð-
um með að finna heppilegustu leiðina
því varla voru þeir farnir af stað, þeg-
ar skall á svartaþoka, síðan slydda og
snjókoma. Röð liða riðlaðist því fljót-
lega i dimmviðrinu. A tindi Skeggja
var síðan fjórða mannaða eftirlits-
stöðin í keppninni.
Hlaupið ofan
afSkeggja
Upp á Skeggja tíndust liðin hvert
af öðru og skráðu sig. Þaðan var ferð-
inni heitið niður í Innstadal, að skíða-
skála Víkings í Sleggjubeinsskarði.
Spenningur var kominn í mannskap-
inn og hlupu flestir við fót þennan