Morgunblaðið - 17.11.1984, Side 32

32
MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 17. NÓVEMBER 1984
Þóra Sigfúsdóttir
kaupmaður — Minning
Fcdd 8. ígúst 1913
Dáin 28. október 1984
Kær vinkona mín, Þóra Sigfús-
dóttir, er látin. Við höfum verið
vinkonur í um það bil 25 ár og þar
hefur aldrei borið neinn skugga á.
Þóra var traustur vinur vina sinna
og vildi öllum liðsinna.
Oft kom ég á hið fagra og hlý-
lega heimili þeirra systranna Þóru
og Iðunnar. Þar var vel tekið á
móti öllum af gestrisni, góðvild og
glaðværð. Því var það svo oft, ef
mér fannst ég vera einmana, eða
ef eitthvað amaði að mér, að ég fór
og heimsótti þær systur. Og alltaf
fór ég frá þeim glaðari og hressari
en ég kom.
Það er gott að eiga slíka vini
sem Þóru og Iðunni.
Þóra var göfugur persónuleiki,
hjálpsöm og góð og hún vann ötul-
lega að heill og hamingju skyld-
menna sinna. Fyrir þau var ekkert
of gott og ekkert starf of mikið.
Þóra átti við sjúkdóma að stríða
um ævina, en hún var hetja, sem
ekki kvartaði. Hún var dugleg og
kjarkmikil að hverju sem hún
gekk. Allt lék i höndum hennar,
hvort sem það voru verslunar-
störf, húsmóðurstörf eða handa-
vinna.
Þóra tók þátt í félagsstörfum
hér á Akureyri af lifi og sál. Mikið
vann hún fyrir Zontaklúbb Akur-
eyrar og var þar góður og vinsæll
félagi.
Þóra hvarf frá okkur of fljótt.
En minning hennar mun lifa i
hjörtum okkar og við erum þakk-
lát fyrir að hafa átt hana að vini.
Nú, þegar hún hverfur yfir móð-
una miklu, munu foreldrar hennar
taka á móti henni á ströndinni
hinum megin og leiða hana inn í
ljós og dýrð drottins.
Guð gefi Þóru sinn kærleika,
sína gleði og sinn frið.
Hólmfríður Jónsdóttir
Skammt hefur nú orðið stórra
högga á milli i litla félaginu
okkar, Zontaklúbbi Akureyrar.
Söknuður okkar vegna láts Mar-
grétar Hallgrímsdóttur 18. júlí sl.
er enn ferskur, er við verðum aft-
ur að sjá á bak kærri vinkonu,
Þóru Sigfúsdóttur, yfir móðuna
miklu.
Þór lést í Fjórðungssjúkrahús-
inu á Akureyri 28. október sl. eftir
erfiða skurðaðgerð og nokkurra
vikna hetjulega baráttu við mann-
inn með ljáinn, sem ævinlega ber
sigur úr býtum að lokum. Eftir
minningarathöfn í Akureyrar-
kirkju föstudaginn 2. nóvember
var Þóra jarðsungin frá Stærra-
Árskógskirkju laugardaginn 3.
nóvember að viðstöddu fjölmenni
á báðum stöðum.
Þóra hét fullu nafni Þóra Ág-
ústa Sigfúsdóttir. Hún var fædd í
Rauðuvík á Árskógssandi, dóttir
hjónanna Guðlaugar Ásmunds-
dóttur ættaðri úr Þingeyjarsýslu
og Sigfúsar Valtýs Þorsteinsson-
ar, sem var eyfirskur að ætt og
uppruna. Þegar Þóra var á öðru
aldursári fluttu foreldrar hennar
að Syðra-Kálfskinni í Árskógs-
hreppi, og þar ólst hún upp ásamt
þremur systkinum. Elst systkin-
anna er Iðunn, önnur í röðinni var
Þóra, þriðji er Bragi, og Bára er
yngst.
Liðlega tvftug að aldri flutti
Þóra til Akureyrar og átti þar
heima síðan. Hún vann fyrst við
sauma með Iðunni systur sinni,
sem áður var flutt til Akureyrar,
hafði lært kjólasaum og getið sér
góðan orðstír í þeirri grein. Sama
ár komu þær systur sér upp nota-
legu heimili hér í bæ, fyrst í leigu-
íbúðum en síðar i eigin húsnæði á
Gilsbakkavegi 9.
Kjólasaumurinn átti ekki sér-
lega vel við Þóru, svo að hún réðst
til verslunarstarfa hjá Eyþóri
Tómassyni, sem átti verslunina
„London" í Skipagötu. Þóra varð
síðan verslunarstjóri hjá Eyþóri
og keypti loks verslunina. Versl-
unina London rak Þóra í nokkur
ár, en flutti sig svo upp í Hafnar-
stræti og setti þar á stofn álna-
vöruverslunina „Rún“, sem hún
rak í mörg ár. Þegar konur nenntu
ekki lengur að sauma á sig og
börnin og óskuðu heldur eftir að
fá allt tilbúið, minnkaði að sjálf-
sögðu sala á álnavöru. Kéyptu þær
systur þá saman „Barnafataversl-
unina Ásbyrgi". Ráku þær svo
báðar verslanirnar, Rún og Ás-
byrgi, í nokkur ár, en síðustu árin
hafa þær aðeins átt „Verslunina
Ásbyrgi".
Þóra var ákaflega félagslynd
kona og vann mikið að félagsmál-
um. Hún var í Styrktarfélagi
þroskaheftra og formaður þess fé-
lags um tíma. Einnig var hún í
Sjálfstæðiskvennafélaginu Vörn
og í Slysavarnafélaginu. Þóra
gekk í Zontaklúbb Akureyri 21.
mars 1961. Þar hefur hún ævin-
lega verið mjög virkur félagi og
unnið mikið ( nefndum. Hún var
m.a. lengi í Nonnanefnd og for-
maður þeirrar nefndar um skeið.
Hag og sóma Zontaklúbbsins bar
Þóra ávallt mjög fyrir brjósti og
þyrfti klúbburinn einhvers við
sparaði hún hvorki fé né fyrir-
höfn. Formaður Zontaklúbbs Ak-
ureyrar var Þóra 1968—1969 og
aftur 1973—1974. Nánustu vinkon-
um sínum innan klúbbsins var
Þóra ómetanleg. Þær voru ævin-
lega velkomnar til hennar með
vandamál sín stór og smá og aldr-
ei brugðust þeim holl ráð Þóru og
hughreysting. En vinir voru einn-
ig velkomnir á heimili þeirra
systra Iðunnar og Þóru til að
gleðjast og er skemmst að minn-
ast ógleymanlegrar kvöldstundar
er við áttum á Gilsbakkavegi 9 í
sjötugsafmæli Þóru 8. ágúst 1983,
en þangað höfðum við fjölmennt.
Og þegar við kvöddum loksins
vonuðum við svo sannarlega að við
ættum fleiri slíkar kvöldstundir í
vændum. En enginn má sköpum
renna. Þeim válegu tíðindum að
hún gengi með ólæknandi sjúk-
dóm tók Þóra með því æðruleysi
og þeirri rósemd sem henni var
lagin. Hafði ævinlega tekið örlög-
um sínum möglunarlaust og oft
verið veik áður meðal annars verið
berklaveik á yngri árum.
Þó naut Þóra lífsins í ríkum
mæli og átti ótal verkefnum ólok-
ið. Nú er leiðir skilur að sinni
þökkum við okkar elskulegu vin-
konu aldarfjórðungs samstarf,
tryggð og vináttu og óskum henni
góðrar ferðar til æðri heimkynna.
Systkinum Þóru, systurbörnum
og öðrum vandamönnum vottum
við okkar dýpstu samúð.
Zontasystur í Zontaklúbbi
Akureyrar.
ISLENSKUR
HÚSBÚNAÐUR
Langholtsvegi 111 sími 686605
í stað þess að fara á tíu staði
þarftu nú aðeins að fara á einn stað til að sjá úrval
íslenskra húsgagna og húsbúnaðar.
íslenskur húsbúnaður sparar þér tíma og fyrirhöfn
og auðveldar þér val á íslenskum húsbúnaði
í háum gæðaflokki.
Aðeins 30% útborgun og eftirstöðvar lánaðar
í allt að sex mánuði.
Eftirtalin fyrirtæki eru aðilar að íslenskum húsbúnaði:
Álafoss, Axis, Epal, Gamla Kompaníið, Húsgagnaiðjan Hvolsvelli, Iðnaðardeild
Sambandsins, Málmsteypa Ámunda Sigurðssonar, Stálhúsgagnagerð Steinars,
Topphúsgögn (Smíðastofa Eyjólfs Eðvaldssonar) og Trésmiðjan Viðir.
Guðný Friðbjarnar-
dóttir — Minning
Það var þriðjudaginn 6. nóv-
ember að mér barst sú fregn að
amma mín, Guðný Friðbjarnar-
dóttir, væri látin.
Það er alltaf erfitt að sætta sig
við dauðann þegar þeir sem manni
eru kærir verða fyrir honum, þó
svo að tæpast sé hægt að segja að
hann hafi i þetta sinn komið mjög
óvænt, því hún hafði átt við van-
heilsu að stríða alllengi og mjög
veik síðustu dagana.
Guðný amma, en það var hún
kölluð af okkur barnabörnunum,
fæddist 1. júli 1902 að Kaðalstöð-
um í Fjörðum, Suður-Þingeyjar-
sýslu.
Hún er ein af tíu systkinum sem
öll eru nú látin að einum bróður
undanskildum, Sigurbirni.
Mér er sagt að amma hafi alist
upp í fátækt og hafi farið mjög
snemma að vinna fyrir sér enda
systkinin mörg og faðir hennar,
langafi minn, missti heilsuna af
slysförum fyrir aldur fram. Hún
var í bernsku lengi í Hrísey og
síðar á Hjalteyri við Eyjafjörð,
síðar var hún á Víkingavatni f
Kelduhverfi og bjó einnig fá ár
með bræðrum sínum á Sandhólum
á Tjörnesi.
Arið 1929 gekk hún í Kvenna-
skólann i Reykjavík, hún réðst
sem kaupakona að Klausturhólum
í Grímsnesi um vorið 1930 og þar
kynntist hún eiginmanni sínum og
afa mínum Björgvini Magnússyni
og giftust þau 1931. Afi minn lést
11. febrúar 1964.
í Klausturhólum var lengst af
mannmargt heimili og þar þurfti
því duglega konu til að stjórna
heimilishaldi og það var amma
mín á meðan kraftar entust og
heilsa leyfði. Hún tók til sín á
heimilið móður sína og bjó henni
þar gott ævikvöld, þá var einnig á
heimili hennar og afa Magnús
langafi minn, mjög farinn að
heilsu síðasta áratuginn sem hann
lifði, og kom umönnun hans mest
á Guðnýju ömmu.
Mínar fyrstu minningar um
Guðnýju ömmu voru þær að hún
kenndi mér vísur og bænir og söng
fyrir mig, hún virtist alltaf hafa
nógan tíma fyrir okkur krakkana.
Hún hefur vafalaust oft ávitað
mig enda kannski full þörf á því
en ég man aldrei eftir að hún væri
reið við mig, en við krakkarnir
fundum fljótt þegar festa var i
orðum hennar og við gegndum
umyrðalaust.
Hún áminnti okkur að segja
alltaf satt og vera heiðarleg, það
var hennar lífsmáti.
Eins og áður er sagt átti Guðný
amma við mikla vanheilsu að
stríða síðustu árin, hún hafði nú i
tæpt ár verið á Hrafnistu og naut
þar ágætrar umönnunar.
Hún verður nú flutt heim og
jarðsett við hlið afa mins i Klaust-
urhólakirkj ugarði.
Ég vil að endingu láta hér fylgja
lítið ljóð eftir Davíð Stefánsson
sem var hennar uppáhaldsskáld.
Gott er sjúkum að sofna
meðan sólin er aftanrjóð,
og mjallhvítir svanir syngja
sorgblíð vögguljóð.
Gott er sjúkum að sofa
meðan sólin í djúpinu er,
og ef til vill dreymir þá eitthvað
sem enginn í vðku sér.
Björgvin Magnússon