Morgunblaðið - 01.09.1991, Síða 19

MORGUNULAÐ.LE) SUNNUDAGUR/ U-SEKIEMBíHMft91/

eftir Guðrúnu Þóru Gunnarsdóttur Myndir: Rúnar Þór Bjömsson
„Agnar, manninn minn, dreymdi alla tíð um að verða bóndi og svo fréttum ví
af því að það vantaði prest að Miklabæ. Það eru ekki svo mörg prestsseti
núorðið sem hafa kvóta og mér fannst svo dapurlegt ef þessi lífsdraumi
hans gæti ekki ræst,“ segir Dalla þegar ég spyr um aðdragandann að því s
hún borgarbarnið sóttist eftir því að vera prestur í sveit. Þau hjón hafa bú
í Skagafirði í fimm ár og líkar afar vel. Þau eru komin til að vera.
Til Miklabæjar pre-
stakalls heyra fjórar
kirkjur. Auk kirkj-
unnar á Miklabæ
eru kirkjur á Silfra-
stöðum, Flugumýri og Hofstöðum.
I Silfrastaðasókn eru einungis
þijátíu manns en hinar þijár eru
til muna stærri. Messutíðni fer
eftir ákveðnum kvóta sem reiknað-
ur er út frá höfðatölu sóknarbama
og í stærri kirkjunum er messað
mánaðarlega. Er Dalla ánægð með
kirkjusóknina?„Já, yfirleitt er hún
ljómandi góð. Ef kirkjan er borin
saman við önnur félög þá má
maður vera himinlifandi yfir þátt-
tökunni. Ég held að við séum orð-
in föst í þessum áróðri sem rekinn
hefur verið síðustu árin um hálf-
tómar kirkjur sem bergmálar í við
messur. Ég tel að þessi slaka kirkj-
usókn sé orðum aukin en það hef-
ur verið hamrað svo á þessu að
þetta er nánast viðtekin skoðun."
Dalla húsvitjar að gömlum sið
og segir hún að það hafi hjálpað
sér mikið til þess að kynnast sókn-
arbörnum sínum. Einnig hefur það
færst í vöxt að fólk komi og heim-
sæki prestinn ef það á leið fram-
hjá prestssetrinu og er greinilegt
að Dalla er ánægð með það. Oftar
en ekki er fólk bara að líta inn í
jcaffi og ræða sveitarmálin og
Dalla segir að búskapurinn hafí
án efa hjálpað henni að komast í
samband við sveitunga sína. „Ég
er algjört borgarbarn og hafði
aldrei snert á kind áður en ég kom
hingað, þannig að ég held að það
sé voða gott fyrir mig að stunda
svéítastörf annars hefði ég ekkert
hugboð um það hvernig stæði á
hjá hinum eða hvernig lífí sóknar-
börnin mín lifðu.“
Ekki vinsælt að messa í maí,
júlí eða september
Prestur í sveit lærir til dæmis
fljótlega að það er ekki vinsælt
meðal sóknarbarna að messa í maí
á meðan á sauðburðinum stendur,
í júlí þegar heyskapur er í hám-
arki og í september eru menn
uppteknir í göngum og sláturtíð.
Dalla viðurkennir að hún vildi
gjarnan messa oftar en hún ber
mikla virðingu fyrir sveitastörfun-
um og ætlar ekkert að breyta út
af vananum. Dalla,,iþy^t1uL-/I)f9j)<,-j
gjaman til þess að taka virkan
þátt í messunni og segir hún það
yfírleitt vera tilbúið til þess en hún
þvingi engan „fólk fer í kirkju til
þess að njóta þessarar stundar og
því á að líða vel.“
Prestsstarfíð er þess eðlis að
vinnunni lýkur aldrei og segir
Dalla að hún sé í raun ekki persón-
an Dalla heldur er hún alltaf prest-
urinn Dalla hvort sem hún er á
balli, í búð eða í kirkju. Fólk kem-
ur lítið til prestsins til þess að
ræða formlega einhver vandamál,
það er frekar að þau fljóti með
þegar sest er niður í veislu. Það
þýðir ekkert að hafa einhvern
formlegan viðtalstíma í sveitinni.
Dalla þarf ekki að kvarta yfír
aðgerðarleysi og reyndar er frekar
fátt um frídaga. Fjölskyldan var
í sumarbústað austur við Sog fyrr
í sumar og það var fyrsta sum-
arfríið sem þau hjónin hafa tekið
sér í tíu ár. „Maður er hálf óhepp-
in að því leyti að öll þessi störf
sem maður gegnir, prestskapur-
inn, bústörfín og húsmóðurstörfin,
eru þannig störf sem hafa engan
sérstakan tíma. Þau ná öll yfir
allan sólarhringinn og maður er
aldrei búinn í vinnunni."
Árleg vítamínsprauta
Félagsmálin taka auk þess
drjúgan tíma hjá þeim hjónum,
Döllu og Agnari, og segir Dalla
mikið félagslíf vera þarna í sveit-
inni og nágrenninu. Hún hefur
sungið með Rökkurkómum og svo
er hún í kvenfélaginu. Agnar er
meðal annars í hreppsnefnd og
hestamannafélaginu en auk þess
að sinna bústörfum hefur hann
kennt í Grunnskóla Varmahlíðar.
Þegar tóm gefst til segist Dalla
gjarnan líta í bók eða hlust^ á
góða tónlist, „mér finnst ákaflega
heillandi tilhugsun að vakna upp
að morgni og vita áð ég geti tekið
mér góðan tíma í bókalestur.“
Dalla hefur tekið þátt í kirkju-
legu starfi á alþjóðavettvangi en
hún var í nefnd á vegum lútherska
heimssambandsins og sótti eitt
heimsþing á vegum þess til Brasil-
íu. Hún fór einnig oftar út vegna
nefndarstarfanna: „Þetta var al-
veg ómetanlegt og nánast eins og
árleg vítamínsprauta. Maður fékk
þatn^sákveðna öryun og upplýs-
„Fólki á að líða vel í kirkju.“
Dalla og synirnir Vilhjálmur og Trostan sem fræddi blaðamann samviskusamlega
um búskapinn en Vilhjálmur sagði: „ég veit ekkert hvað ég á að segja í þessu viðtali."
ingar um það hvað væri efst á
baugi. Svo notaði ég tækifærið og
fór í bókabúðir og skoðaði nýjar
guðfræðibækur.“ Það má skilja
það á Döllu að hún sakni þess
helst að geta ekki fylgst eins mik-
ið með í fræðunum og hún gæti
gert ef hún byggi nær Reykjavík.
Hún býr þó svo vel að eiginmaður
hennar er guðfræðingur þannig
að hann hefur inngrip í hennar
heim og les til dæmis oftast stól-
ræður hennar yfír.
Dalla segir að sér finnist
skemmtilegast að semja ræðurnar
þó oft geti það reynst erfitt. Hún
segir fólk vilja fá bitastæða predik-
un sem fjalli um eitthvað sem
skiptir máli í daglega lífinu „auð-
vitað er það rétt annars fellur
guðspjallið dautt og mér líður allt-
af illa að koma í stólinn og flytja
eitthvað sem ég er ekki ánægð
meóJ- : ' • arflír-Ti^TífiWft-
Hestar eru ekki taldir í
Skagafirði
Dalla og Agnar eiga tvo syni,
þá Trostan sem er á tíunda árinu
og Vilhjálm sem er sex ára. Dalla
segir synina taka þátt í öllu þeirra
starfi, fari með þeim á tónleika
og auðvitað í flestar messur með
móður sinni. Það er því ekki að
undra að Vilhjálmur litli hafí tekið
það sem sjálfsagðan hlut að til
stæði að taka viðtal við hann um
leið og móður hans. Eitthvað hefur
sú vitneskja þó legið þungt á hon-
um því hann stundi upp við móður
sína „ég veit ekkert hvað.ég á að
segja í þessu viðtali“. Málið leyst-
ist því hann fór og heimsótti leikfé-
laga sinn á næsta bæ skömmu
áður en ég kom. Trostan var hins
vegar á kafi í vinnu en gaf sér
þó tíma til þess að skreppa í kaffi
fræddi mig+tihP ■BúlskálþiHi<r í

leiðinni. Búið telur um tvöhundruð
kindur og þar af á Trostan fímm.
Hestar eru eitthvað á fjórða tuginn
en annars er það víst ekki lenska
að telja hross í Skagafirði. Mjólk-
urkvóta hafa þau hjón ekki en ala
upp nokkra nautgripi í því skyni
að nýta kjötið. Agnar segir að þau
myndu gjarna vilja stækka búið
en það þýði þó ekki annað en að
fara hægt í sakirnar og þau væru
löngu flutt til Reykjavíkur ef þau
hefðu ijárfest á undan sér í upp-
hafi. Hann segir að hann sé svo
heppinn að hafa ekki véladellu og
telur marga bændur falla um of
fyrir auglýsingum.
Trostan segir mér í kveðjuskyni
að hann ætli í reiðtúr um kvöldið
„niður á tún og niður að vötnum“.
Hann á líka þijá hesta, reiðhjálm,
reiðbuxur og reiðstígvél svo honum
er ekkert að vanbúnaði.
Prestur,
bóndako
og móðir
„Störf sem sinna þarf allan sólarhringinn/*
segir séra Dalla Þóröardóttir sóknarprestu
ó Miklabæ í Skagafirði