Morgunblaðið - 18.04.1993, Qupperneq 42

42 MORGUNBLAÐIÐ IÞROTTIR SUNNUDAGUR 18. APRÍL 1993
RUÐNINGUR
Gunnlaugur
*ítögnvaldsson
skrifar
Ef einhverjir í þessum heimi lifa
sig inn í íþróttir, þá eru það
Ameríkanar. Þegar þeir sýna ein-
hveiju áhuga, þá er
krafturinn slíkur að
auglýsingamar og
umtalið tröllríður
öllu, ekkert annað
kemst að. Þessvegna verður fróðlegt
að sjá hvað þessi vestræna þjóð ger-
ir úr heimsmeistarakeppninni í knatt-
spymu næsta sumar. Ef marka má
hvað þeir gera úr ameríska fótboltan-
um, þá er engu að kvíða. Ólíkt venju-
legum knattspymuleik, með 11-14
leikmenn til taks, þá skipta leikmenn
í amerískum fótbolta mörgum tug-
um. Sumir leikmenn hafa lítið hlut-
verk, aðrir em leiðandi og hlutverk
bakvarðarins er það mikivægasta,
hann sér um að koma knettinum
sérkennilega á réttan stað, kasta
honum á mann sem er í góðri stöðu
til að koma honum lengra áleiðis á
'vellinum á meðan andstæðingamir
ryðjast í gegnum vamamúr leik-
manna, sem veija bakvörðinn. Gald-
urinn er að koma boltanum yfir völl
andstæðingsins og í endamark
vallarins, sem er býsna stór flötur,
en það er samt enginn leikur að ryðj-
ast gegnum röð fílelfdra tröllvaxinna
karlmanna. Meiðsli em enda ekki
óalgeng, þó dauðsföllum hafi farið
fækkandi, en til skamms tíma stóð
mönnum ógn af leiknum, því mjög
harðsvíraðir leikmenn áttu það til að
leggja þá bestu í einelti í leikjum og
mörg slæm slys urðu. En á endanum
var tekið hart á slíku og íþróttinn
þykir ekki eins hættuleg og áður,
en engu að síður erfið og tekur sinn
toll. Ahorfendur sækja í tuddaskap,
samanber íshokkí og fleiri íþróttir
þar sem harkar er oft meiri en leikni.
Margir telja það ekki góðan jarðveg
fyrir unga menn hvað framtíðará-
form varðar að lifí á því að beija á
hvor öðmm því vissulega em átök í
ameríska fótboltanum, þó hnefar séu
ekki látnir ráða ferðinni, heldur ýmis-
komnar önnur bellibrögð og fellur.
Það er ekkert grín fýrir leikmenn
að standa með knöttinn á miðjum
vellinum og sjá 5-6 ,100 kílóa karl-
menn koma á æðandi ferð, tilbúna
að hlammast yfír þig með öllum
þunga og tillitslaust. Það gagnar
ekkert að hrópa á mömmu þegar út
í alvömna er komið...
Dyggilega studdir af 100.000
áhorfendum vom kapparnir á Rose
Bowl úrslitaleiknum grimmir í sókn
og vöm, þó lipurð leikmanna skipti
talsverðu máli, þá er það krafturinn
og líkamsburðimir sem ráða hvað
mestu um getu manna. þeir sem em
AÐ standa innan vallar á úr-
slitaleik í amerískum fótbolta,
eða ruðningi, er upplifun sem
seint gleymist. Tveir úrslita-
leikir standa uppúr á hverju
ári, í deild atvinnumanna og
svo háskólaliða. í háskóla-
keppninni eru lætin og fjörið
enn meira, þó peningarnir séu
meiri og auglýsingaskrumið í
hinni deildinni. Áhorfendur
öskra sig hása, mörg hundruð
manna hljómsveitir berja
bumbur og blása i blásturs-
hljóðfæri í takt við það sem
er að gerast á vellinum. Ungar
stúlkur, framagjarnar klapp-
stýrur, reyna að vekja á sér
athygli og þær sem ekki eru
klappstýrur koma til að gagn-
rýna frammistöðu þeirra. En
meirihlutinn kemur þó fremur
til að fylgjast með frammi-
stöðu leikmanna á leikvellin-
um en spá í aðgerðir limafagra
kvenna. Bandarískir áhorf-
endur lifa sig svo sannarlega
inn í atburðina og bestu leik-
mennirnir eru sannkölluð goð.
Hetjur og
harðjaxlar
Ruðningur er stolt Bandaríkjamanna og leikmenn gefa
engin grið í þessari þjóðaríþrótt vestanhafs
Tröll að
burðum
Leikmennimir
eru sterklega
vaxnir og oft
yfir 100 kíló.
Búningurinn
er m.a. með
axlarhlífum,
bijóstvöm og
hlífum á fót-
Klapp-
stýrurnar
Það eru ekki
bara föngulegar
stúlkur sem
hvetja liðsmenn
áfram, heldur
em karlmenn í
fullum skrúða,
sem dansa og
syngja til að
halda áhorfend-
um í fulhi flöri.
Morgunblaðið/Gunnlaugur Rögnvaldsson
Atgangur. Þeir sem taka þátt í ruðningi mega eiga von á sífelldum pústrum frá
andstæðingunum og ósjaldan lenda þelr í einni kös og sá sem hefur boltann
treðst undir.