Morgunblaðið - 05.09.1998, Síða 10

10 LAUGARDAGUR 5. SEPTEMBER 1998
MORGUNBLAÐIÐ
FRÉTTIR
PSifeitel
:-Iiv < j
‘ .4
:■ V 'Vl'-V'Lí
. - \ - ^
"r’v -
KRÖFLUVIRKJUN er nú loks að ná fullri afkastagetu, eða 60 MW.
Hornsteinn lagður að jarðgufuvirkjuninni við Kröflu
Telja 90 MW stækkun
vera álitlegan kost
HORNSTEINN var lagður að
Kröfluvirkjun í gær, 24 árum eftir
að framkvæmdir við jarðgufuvirkj-
un hófust á svæðinu, en virkjunin
er um þessar mundir að ná fullri 60
MW afkastagetu. Á næsta ári eru
fyrirhugaðar ýmsar rannsóknir á
Kröflusvæðinu og með hliðsjón af
niðurstöðum þeirra verður metið
hvort hagkvæmt geti reynst að
stækka virkjunina. I ávarpi Hall-
dórs Jónatanssonar, forstjóra
Landsvirkjunar, kom fram að
margt benti til þess að 90 MW
stækkun gæti reynst álitlegur
kostur og þá í þremur 30 MW
þrepum.
Finnur Ingólfsson iðnaðarráð-
herra talaði um langa og sérstæða
sögu Kröfluvirkjunar, sem væri
sannkölluð umbrotasaga í fleiri en
einum skilningi. I þeirri sögu
hefðu menn skipst í fylkingar með
og á móti og þeir sem að virkjun-
inni stóðu hefðu lengi vel þurft að
ganga á móti straumnum. Þeir
sem í þá ferð lögðu á sínum tíma
væru nú loks að sjá árangur þess
erfíðis, draumarnir væru að ræt-
ast.
I ávarpi sínu minntist Jóhannes
Geir Sigurgeirsson, formaður
stjórnar Landsvirkjunar, m.a. á
Kröflunefnd, en henni var á sínum
tíma falin hönnun og bygging
virkjunarinnar ásamt kaupum og
vali búnaðar til hennar.
Kröflunefnd í eldlínunni
„Þó að margir aðilar hafí komið
að framkvæmdinni á þeim tíma, þá
var það Kröflunefnd sem stóð í eld-
línunni varðandi framkvæmdina, og
þá meina ég eldlínunni bæði í eigin-
legri og óeiginlegri merkingu. Á
þeim tíma var enginn skortur á úr-
töluröddum þegar á móti blés. En
Kröflunefnd stóð það allt af sér
undir öruggri forystu Jóns heitins
Sólness, fonnanns nefndarinnar.
Frægt er tilsvar hans þegar útlitið
var sem svartast og enginn vissi
hvort hægt væri að bjarga mann-
virkjunum, þegar hann sagði að
Kröfluvirkjun ætti eftir að veita
landsmönnum birtu og yl um ókom-
in ár. Við slíkar aðstæður svara
ekki aðrir á þennan hátt en þeir
sem þora að standa við sannfær-
ingu sína þó að á móti blási í augna-
blikinu," sagði Jóhannes Geir.
Viðburðaríkur og
óneitanlega erfíður tími
Að ávörpum loknum lagði Ingv-
ar Gíslason, sem var varaformaður
Kröflunefndar, hornsteininn að
stöðvarhúsinu og Knútur Otter-
stedt, fyrrverandi svæðisstjóri
Landsvirkjunar á Norðurlandi,
ræsti vélarnar. Að því búnu lögðu
gestir upp í skoðunarferð um
Kröflusvæðið.
Ingvar sagði í samtali við Morg-
unblaðið að margt rifjaðist upp
þegar litið væri til baka á þessum
tímamótum. „Þetta var afskaplega
viðburðaríkur og óneitanlega dálít-
ið erfíður tími fyrir okkur alla á
köflum. Það mæddi náttúralega
langmest á Jóni Sólnes en við stóð-
um líka vel með honum. En Jón var
sá maðurinn sem dugði nefndinni
best,“ sagði Ingvar.
Morgunblaðið/Kristján
INGVAR Gíslason naut fagmannlegrar aðstoðar Birkis Fanndal yfir-
vélfræðings við að leggja hornsteininn að Kröfluvirkjun.
HALLDÓR Jónatansson forstjóri og Jóhannes Geir Sigurgeirsson,
formaður stjórnar Landsvirkjunar, ræða málin.
FINNUR Ingólfsson iðnaðarráðherra við borholu 30, sem er sú öflug-
asta á Kröflusvæðinu.
Tekist á viö
spilaborðið
Morgunblaðið/Jim Smart
„BÆÐI er hér um að ræða bráðskemmtilegt verk, tragí-kómík af bestu gerð,
og uppsetning Magnúsar Geirs Þórðarsonar og félaga er vel heppnuð í flesta
staði,“ segir meðal annars í dómnum. Guðrún Ásmundsdóttir og Erlingur
Gíslason í hlutverkum Fonsíu og Wellers.
LEIKLIST
Lcikfélajr TsTands
ROMMÍ
Eftir D.L. Coburn. Islensk þýðing:
Tómas Zoega. Leikstjóri: Magnús
Geir Þórðarson. Leikarar: Guðrún
Ásmundsdóttir og Erlingur Gísla-
son. Leikmynd og búningar: Snorri
Freyr Hilmarsson. Lýsing: Lárus
Björnsson. Tónlist: Skárr’ en ekk-
ert. Tæknistjórn: Geir Magnússon.
Sviðsstjórn: Þórunn Geirsdóttir.
Iðnó 4. september.
LEIKFÉLAG íslands rær á ör-
ugg mið með uppsetningu sinni á
leikritinu Rommí. Verkið var sett
upp í Iðnó fyrir tuttugu árum og
sló rækilega í gegn og engin
ástæða er til að ætla annað en það
geri það aftur núna. Bæði er hér
um að ræða bráðskemmtilegt
verk, tragí-kómík af bestu gerð, og
uppsetning Magnúsar Geirs Þórð-
arsonar og félaga er vel heppnuð í
flestaa staði.
Rommí gerist á ríkisreknu elli-
heimili, nokkurs konar endastöð
lánlausra gamlingja, og lýsir sam-
skiptum þeirra Fonsíu og Wellers
sem stytta sér stundirnir með því
að spila rommí og tala saman. Þau
Guðrún Ásmundsdóttir og Erling-
ur Gíslason fara með hlutverkin og
tekst þeim báðum að skapa harm-
rænar persónur sem þó hafa
kímnigáfuna í lagi. Það skiptast á
skin og skúrir í samskiptunum og
spanna þau allt litróf tilfinning-
anna; frá vináttu og samlíðan til
köldustu gi’immdar.
Hvort um sig voru þau Guðrún
og Erlingur frábær, brilleraðu í
gamanleik og sýndu einnig sára
kviku einmana, vonsvikinna ein-
staklinga. Hins vegar á samleikur
þeirra eftir að slípast nokkuð enn
og það sama á við um textaflutn-
inginn, sem á stundum var nokkuð
tafskenndur. Engum dylst þó að
hér er um leikara í hæsta gæða-
flokki að ræða og er vissulega
gaman að sjá þau saman á sviði.
Umgjörð samskipta þeirra
Fonsíu og Wellers er rommíspil
það sem leikritið dregur nafn sitt
af. Misjafnt gengi þeirra við spila-
borðið er forsenda þeirrar stigvax-
andi spennu sem leikurinn lýsir,
en hér er þó um annað og meira en
einfalda afþreyingu að ræða, held-
ur snýst leikurinn að miklu leyti
um valdatafl milli einstaklinga sem
af tilviljun lenda saman á stofnun
sem hvoragt þeirra á afturkvæmt
af. Fonsía og Weller leyna bæði á
sér og var gaman að fylgjast með
því hvernig þau Guðrún og Erling-
ur sýndu á persónunum nýjar og
óvæntar hliðar.
Magnús Geir leikstjóri getur
verið ánægður með sinn hlut, þvi
þeir ágallar sem getið var um hér
að framan hafa fulla möguleika á
að slípast af með tímanum. Sú trú
að vel fari saman í leikhúsi ungur
leikstjóri og reyndir leikarar (líkt
og ungir leikarar og reyndur leik-
stjóri) virðist sannast hér.
Sviðsmynd Snorra Freys
Hilmarssonar undirstrik-
ar dapurt hlutskipti
þeirra sem á elliheimilinu
dvelja, umhverfið er öm-
urlegt, húsgögn ljót og
slitin og húsnæðið í niður-
níðslu. Táknrænt gildi
sviðsmyndarinnar er aug-
ljóst og sama má segja
um búninga, en þau
Fonsía og Weller era
snyrtileg og klæða sig
upp á heimsóknardögum
þótt þau eigi engra gesta
von. Þannig halda þau
mannlegri reisn sinni
þrátt fyrir ömurleika um-
hverfisins. Lýsing Láras-
ar Björnssonar er mild og
hófsöm og fellur vel að
heildinni.
Hljómsveitin Skárr’ en
ekkert, sem skipuð er
þeim Eiríki Þórleifssyni,
Frank Hall og Guðmundi
Steingrímssyni, semur og
flytur tónlist við sýninguna og geta
þeir verið stoltir af sínum hlut.
Tónlist þeirra er mjög áheyrileg
og smellur vel við sýninguna að
öllu leyti og á hún stóran þátt í að
skapa uppfærslunni viðeigandi
andrúmsloft.
Ég á von á því að þessi sýning
muni ganga lengi fyrir fullu húsi
og fyrir mína parta mæli ég með
henni.
Soffía Auður Birgisdóttir