Morgunblaðið - 30.03.1999, Qupperneq 59

MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
ÞRIÐJUDAGUR 30. MARZ 1999 59,
undir Ingólfsfjalli og þar ákvað
Kjartan að fá sér smá göngutúr og
rölti í rólegheitum upp hlíðina. Það
var trúlega ekki alveg hans fyrsta
fjallganga og alls ekki sú síðasta.
En á eftir honum upp brattann
skrönglaðist lítil mjó systir. Gunnsa
var komin eina ferðina enn á eftir
stóra bróður. Gunnsa taldi nefni-
lega að ef Kjartan gæti gert eitt-
hvað, hlyti hún að geta og mega
líka. En mamma var ekki á sama
máli. Hún kallaði á stelpuskottið og
sagði henni að koma niður. Hún
þorði ekki annað en að hlýða og
hljóp af stað en datt svo og rúllaði
niður hlíðina. Þetta varð til þess að
fjölskyldan sneri við með sjúkling-
inn í bæinn aftur. Ekki var um nein
alvarleg meiðsl að ræða, svo það
helsta sem særðist hjá stuttri
stelpu var sært stolt yfír því að
komast ekki eins hátt og stóri bróð-
ir.
Svo leið tíminn, þessi ungi maður
fermdur, skrámaður á nefínu eftir
byltu, en mér fannst hann samt
myndarlegastur af öllum ferming-
arbörnunum þó ekki væri hann
stærstur. Á unglingsárunum fór
Kjartan æ meira að snúa sér að
hugðarefni sínu, tónlistinni. Allt frá
því að hann var bara smábarn var
tónlist alltaf stór þáttur í lífi hans.
Heima var til gamalt fótstigið orgel
og gamalt píanó og hafði hann af-
skaplega gaman af að spila á hljóð-
færin þótt hann lærði lítið sem ekk-
ert í tónlistarskóla fyrr en á fullorð-
insaldri.
Eftir að skólagöngu lauk fór
Kjartan að vinna fyrir sér og fór
meðal annars til sjós á fragtskip.
Þegar hann hættir á sjónum fer
hann að vinna alls konar störf,
mörg mjög erfið. En hann var
hörkuduglegur og var sjaldan
heima vegna veikinda. Þegar hann
kom heim úr vinnu, kannski á
kvöldin, eyddi hann oft tíma í garð-
inum í Löngubrekkunni ásamt
mömmu. Hvers konar garðrækt lék
í höndunum á honum og þegar for-
eldrar okkar keyptu sér sumarbú-
staðarland í Hvalfirði var Kjartan
kominn á réttan stað. Hann eyddi
löngum tíma í Hvalfirði í alls konar
ræktun, plantaði trjám, setti niður
kartöflur, reytti arfa, sló tún, gróf
skurði, setti upp girðingar ásamt
pabba og svo mætti lengi telja. Allt
virtist verða grænt í höndum hans.
Ekki var nú verið að leggjast niður
til að hvíla sig því það var ekki
Kjartans að liggja bara og slappa
af.
Eftir að hann stofnaði sitt eigið
heimili kom hann samt oftast á
hverjum degi í Löngubrekkuna og
þar gat hann setið og spilað lon og
don. Ef börn okkar systkinanna
voru í heimsókn spilaði hann fyrir
þau eins og þau vildu hvort heldur
var Bubbi, Spice Girls eða eitthvað
annað, það vafðist aldrei fyrir hon-
um og afar sjaldan var feilnóta sleg-
in. Oft þurfti hann ekki að heyra Iag
nema einu sinni og var þá ekkert
mál íyrir hann að spila það hvort
heldur á píanó eða gítar, eða bara
eitthvert annað hljóðfæri. Hann
spilaði á flest hljóðfæri og var það
hans aukavinna til margi’a ára að
spila hér og þar.
En það var fleira en tónlistin
sem lék í höndunum á honum.
Snemma sýndi hann listræna hæfi-
leika, tólf ára gaf hann móður okk-
ar mynd sem hann málaði. Hún
hangir uppi á vegg og liggur við að
maður fái tár í augun við það að
horfa á hana. Myndin er af skógi
og í skógarjaðrinum er lind og við
lindina liggur dádýr, helsært, með
ör í hjartastað. Sorgin í auga dýrs-
ins segir allt sem þarf. í kringum
fermingu bjó hann til úr pappa
sveitabæ, hann var skreyttur og
hefur síðan verið í horninu í stof-
unni í Löngubrekkunni. Alls konar
dýr hafa bæst í safnið gegnum tíð-
ina og finnst börnunum í fjölskyld-
unni alveg frábærlega gaman að
raða upp dýrunum, jólasveinunum
og jafnvel jólakettinum sem fylgir.
. Þar sem öll börn í fjölskyldunni
báru mikla virðingu fyrir Kjartani
og öllu sem hann gerði hefur aldrei
neitt verið skemmt sem tilheyrir
bænum. Fyrir mörgum árum gaf
hann mér málverk sem hann mál-
aði af klettum, hömrum og fleiru.
Þegar dóttir mín Katrín Birna og
Stefán Þór sonur Ingibjargar syst-
ur minnar voru fjögurra til fimm
ára gömul gátu þau setið tímum
saman fyrir framan myndina. Þau
fullyrtu að í klettunum í myndinni
byggju risar og tröll. Þau tóku
þetta svo alvarlega um tíma að þau
tóku upp á því að kalla Kjartan
risa. Er hann heyrði þetta brosti
hann til þeirra og sagðist alveg
geta verið risi. Hann væri bara
minnsti risi í heimi.
Svo kom að því að hann fann ást-
ina í lífi sínu. Á gamlárskvöld 1997
lét hann þau orð falla við mömmu að
hann hefði kynnst konu. Hún væri
frá Akranesi, sjúkraliði að mennt,
ætti son á sextánda ári. Þetta var
hún Ásdís. Mikið urðum við syst-
urnar forvitnar um þessa konu sem
náð hafði að fanga hjarta Kjartans
svo um munaði. Er hún kynntist
okkur í fjölskyldunni urðum við
ánægð að sjá hve vel þau pössuðu
saman. Ástin skein úr augum þeirra
beggja og var yndislegt að fylgjast
með þeim. Ásdís og Snorri sonur
hennar fluttu svo til hans í Skóg-
arásinn vorið 1998. Vorum við öll
mjög glöð og ánægð með þennan
ráðahag. Ekki minnkaði gleðin er
við fengum að heyra að erfingi væri
væntanlegur. Það var svo yndislegt
að sjá stoltið í augum Kjartans er
hann talaði um ófætt barnið.
En í september komu svo þessar
hræðilegu fréttir, að Kjartan væri
fársjúkur. Hann fór í stóra aðgerð
sem tókst vel og var útlitið nokkuð
bjart að henni lokinni. En annað
kom á daginn og var hræðilegt að
fylgjast með hvað honum hrakaði
ört og er leið á veturinn var ljóst
hvert stefndi. En hans heitasta ósk í
lífinu var að sjá litla barnið sitt fæð-
ast og fá að fylgjast með þvi sem
lengst. Hann barðist af æðruleysi
og aðdáunarlegt var hve Ásdís
studdi hans eins og henni var unnt.
Þau gengu í hjónaband 28. desem-
ber 1998 og gladdist maður með
þeim, þótt ei’fitt væri að horfa fram
á við. Það var mjög erfitt fyrir
mömmu að horfa á frumburð sinn
svona hræðilega veikan og geta lítið
gert annað en að styðja hann og
styrkja á allan þann hátt sem henni
var megnugt. Hún og pabbi voru
óþreytandi við að sitja við sjúkrabeð
hans hvort heldur var heima eða á
sjúkrahúsinu. Þau gerðu allt það
sem í þeirra valdi stóð til að honum
liði sem best, bæði líkamlega og
ekki síður andlega. Ásdís var hjá
honum allan þann tíma sem henni
var unnt og dáumst við að því hve
sterk og dugleg hún hefur verið.
Snorri sonur hennar hefur stutt við
bak mömmu sinnar og verið henni
stoð. Einnig hafa systkini og makar
þeirra svo og systkinabörn verið af-
skaplega duglega að gera allt sem í
þeirra valdi hefur staðið til að
hjálpa á þann hátt sem þurft hefur.
En hans heitasta ósk rættist því
miður ekki. Hann lést áður en hon-
um auðnaðist að sjá litla bamið sitt
fæðast og dafna, en hann kemur ör-
ugglega til með að fylgjast með því
þar sem hann er í dag.
Hann lést á Sjúkrahúsi Reykja-
víkur 21. mars síðastliðinn, aðeins
þremur vikum fyiir væntanlega
fæðingu barnsins. Við sem eftir sitj-
um munum reyna eftir fremsta
megni að hugga hvert annað og
styðja við bakið á mömmu og pabba
í þessari erfiðu sorg. Við reynum
líka að hugga Ásdísi sem einnig hef-
ur misst mikið og vonandi fáum við
að fylgjast með henni, væntanlegu
bami hennar og Kjartans og Snorra
um ókomin ár.
Elsku mamma og pabbi, Ásdís,
Snorri, systkini, systkinabörn, fjöl-
skylda Ásdísar á Akranesi og aðrir
þeir sem eiga um sárt að binda. Við
huggum okkur við það að nú líður
Kjartani vel, erfiðu stríði er lokið.
Amma, afí og Gummi frændi og allir
hinir sem farnir eru hafa örugglega
tekið honum opnum örmum í nýjum
heimkynnum. Kjartan á eftir að
fylgjast með og vernda barnið sitt á
allan þann hátt sem hægt er, hann
er í hjörtum okkar og hverfur ekki
þaðan. Hún segir allt, ritningar-
greinin sem við Katrín lásum saman
er við fengum að vita lát hans.
„Jafnvel þótt rót þess eldist í
jörðinni og stofn þess. deyi í mold-
inni, þá brumar það við ilminn af
vatninu og á það koma greinar eins
og á unga hríslu.“(Jobsbók, 8-9)
Elsku Kjartan, far þú í friði.
Gunnhildur.
Ef engill ég væri með vængi,
þá væri ég hjá þér í nótt
og segði þér fallegar sögur,
svo sætt þig dreymdi og rótt.
Ég stryki vængjum, vinur,
svo væran um þína kinn
að ekkert illt gæti komist
inníhugaþinn.
(Elín Eiríksdóttir)
Vertu sæll, elsku vinur, og hafðu
þökk fyrir allt og allt, ég veit að þú
fylgist með ljósinu þínu frá öðrum
heimi.
Og þú, elsku hjartans systir mín.
Engin orð fá sefað sorg þína og
söknuð en ég bið algóðan guð að
vaka yfir þér, Snorra og litla
ófædda barninu þínu.
Guð blessi minningu góðs drengs.
Lára Hagalín.
Elsku vinur og frændi.
Mig langar að fá að minnast þín í
fáeinum orðum og þakka þér fyrir
að hafa gefið mér tækifæri til að fá
að kynnast og starfa með þér um
hríð. Ekki var það eingöngu skyld-
leikinn sem varð til þess að við náð-
um kynnum, heldur sameiginlegt
áhugamál, tónlistin, sem við áttum
eftir að lifa og hrærast í um
áraraðir, bæði saman og með öðr-
um.
Ekki var hægt að hugsa sér betri og
þægilegri félaga en þig til að vinna
tónlist með, því að þú varst ekki ein-
göngu hæfileikaríkur og fjölhæfur
tónlistarmaður, heldur einnig því-
líkur öðlingur og ljúfmenni, að þó að
maður væri stundum illa fyrir kall-
aður þá öðlaðist maður strax hug-
arró í návist þinni. Engar minning-
ar á ég um þig aðrar en góðar,
aldrei sá ég þig skipta skapi né
ganga á bak orða þinna, alltaf gat
maður treyst fullkomlega á þig og
stundvísi var þér í blóð borin.
Bæði unnum við saman að eigin
tónlistarsköpun og spiluðum saman
í nokkrum hljómsveitum, en bestu
minningarnar á ég þó frá því þegar
við vorum bara tveir að semja og
taka upp frumsamið efni, þá skipti
ekki máli hvor spilaði gítarinn eða
bassann. Við létum bara löngunina
ráða því.
Lengi vel bjóstu einn og ekki var
annað að sjá en að það væri í full-
kominni sátt við sjálfan þig og ef
Guð ætlaði þér það hlutverk að
kynnast stóru ástinni, yrði það þeg-
ar honum hentaði. Ekki veit ég
hvers vegna Hann beið svona lengi
með að leyfa ykkur Ásdísi að kynn-
ast en Hann ætlaði ykkur svo
skamman tíma eins og raunin varð.
Og ekki veit ég af hverju Almætt-
inu lá svona á að fá þig til sín, að
Hann gat ekki leyft þér að halda
rænu og heilsu örlítið lengur, svo
að þú fengir að sjá ófætt barn þitt
fæðast.
En vegir Guðs eru órannsakan-
legir og okkur er fyriimunað að sjá
og skilja tilganginn að minnsta kosti
eins og er, ef þá nokkurn tímann.
Ekki grunaði mig það, þegar ég
einhverra hluta vegna fann mig
knúinn til að heimsækja þig á
sunnudaginn, að lífi þínu væri að
ljúka innan stundar, enda þótt ég
gerði mér grein fyrir því að hún
nálgaðist óðum. Já, lífið er hverfult
og ekkert varir að eilífu, en minn-
ingin um ljúfan og góðan dreng lif-
ir og hana geymum við í hjarta
okkar.
Aftur vil ég þakka þér samfylgd-
ina og er hreykinn af því að hafa
fengið að ganga með þér hluta lífs-
leiðarinnar. Aðstandendum votta ég
mína dýpstu samúð og bið Guð að
styrkja þá í þeirra miklu sorg.
Guð blessi þig. Þinn frændi og
vinur,
Sveinn Björgvinsson.
t
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar, tengda-
faðir, afi og langafi,
KJARTAN GUNNAR HELGASON
fyrrverandi bóndi,
Unaðsdal,
til heimilis á Skeljatanga 21,
Mosfellsbæ,
lést á Landakoti föstudaginn 26. mars.
Útför hans verður gerð frá Bústaðakirkju fimmtudaginn 8. apríl kl. 13.30.
Salvör Stefanía Ingólfsdóttir,
Elín Anna Kjartansdóttir, Hrafnkell B. Þórðarson,
Helgi Kjartansson,
Ingibjörg Kjartansdóttir, Einar Magnússon,
Ingólfur Kjartansson, Jörgína Elínbjörg Jónsdóttir,
barnabörn og barnabarnabarn.
+
Elskulegur eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
EINAR EGILSSON
fyrrverandi innkaupastjóri
hjá Rafmagnsveitum ríkisins,
lést á Landakotsspítala sunnudaginn
28. mars.
Margrét Thoroddsen,
María L. Einarsdóttir, Hannes Sveinbjörnsson,
Egill Þ. Einarsson, Hlaðgerður Bjartmarsdóttir,
Þórunn S. Einarsdóttir, Halldór Árnason,
Sigurður Th. Einarsson, Auður Vilhjálmsdóttir,
Margrét H. Einarsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
t
Elskulegur faðlr minn, tengdafaðir, bróðir
okkar og afi,
ÁKI JÓHANNES KARLSSON
frá Eyvík,
Tjörneshreppi,
lést á Sjúkrahúsi Þingeyinga á Húsavík sunnu-
daginn 28. mars.
Jarðarförin verður auglýst síðar.
Þóranna Jónsdóttir, Ævar Ákason,
Elísabet Jónasdóttir, Kristján Karlsson,
Svava Björg Karlsdóttir, Hinrik Þórarinsson,
Erla Eggertsdóttir, Gunnsteinn Karlsson
og barnabörn.
t
Eiginmaður minn, faðir okkar, tengdafaðir, afi
og langafi,
JÓHANN M. JÓHANNSSON
frá Bálkastöðum,
andaðist á Sjúkrahúsinu á Hvammstanga
sunnudaginn 28. mars.
Guðrún Magnúsdóttir,
börn, tengdabörn, barnabörn
og barnabarnabörn.
t
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar, tengda-
faðir og afi,
ÓLI KRISTJÁN JÓHANNSSON,
lést á Sjúkrahúsi Reykjavíkur sunnudaginn
28. mars.
Gunnvör Erna Sigurðardóttir,
börn, tengdabörn og barnabörn.
t
GUÐNÝ MAGNÚSDÓTTIR,
Urðarstíg 8a,
Reykjavík,
lést sunnudaginn 14. mars, útförin hefur farið fram.
Þökkum veitta samúð.
Fyrir hönd aðstandenda,
Með sorg í hjarta kveðjum við
Kjartan frænda í dag. Hann var svo
Gunnlaugur Hjartarson, Ragnheiður Guðmundsdóttir.