Dagblaðið Vísir - DV - 16.09.1995, Page 22

Dagblaðið Vísir - DV - 16.09.1995, Page 22
LAUGARDAGUR 16. SEPTEMBER 1995 Peter og Aletta Feltham höfðu um langt skeið beðið þess að komast í sumarleyfið. Ástæðan var fyrst og fremst sú að þau ætluðu sér að fara í hinn heimsfræga Kr”ger-þjóðgarð, stórt verndarsvæði villtra dýra í Suður-Afríku. Það var steikjandi hiti janúardag- inn sem þau komu að Lissabon-foss- um og þau fóru aö koma sér fyrir. Þau gerðu sér ljóst að með því að hafast við í tjaldi um nóttina voru þau að taka nokkra áhættu því þama var mikið um villt dýr. Tveggja ára dóttir hjónanna, Irene, fékk að leika sér meðan tjald- inu var slegið upp en móðirin, Al- etta, hafði bannað henni að fara nokkuð frá. En það var margt áhugavert að sjá og skyndilega sáu foreldrarnir að Irene litla var horf- in. Aðeins vora nokkrar mínútur síðan hún hafði sést og þvi gat hún varla hafa farið langt. En hróp og köll báru ekki árangur. Það var sem jörðin hefði gleypt litlu stúlkuna. Þegar klukkutímaleit hafði reynst árangurslaus óku þau Peter og Al- etta að stóram búðum nokkuð frá og báðu um aðstoð. Meðal þeirra sem fóru til leitar með þeim þaðan voru tveir dugmiklir leiðsögumenn, Chris de Koker og Frik Kellerman. Jafnframt ók kona nokkur að hliði þjóðgarðsins til að biðja um frekari aðstoð. 60 manns að leit Þeir Koker og Kellerman héldu upp með Lissabon-fossum, annar að vestan en hinn að austanverðu, þvi þeim þótti líklegast að Irene litla hefði haldið upp að þeim. En leit tví- menninganna bar engan árangur. Það dimmir skyndilega á þessum slóðum og skammt lifði dags svo að leitin stóð ekki lengi. En ákveðið var að hefja hana aftur strax í dög- un. Andrúmsloftið í búðunum var þungt þetta kvöld. Þar eð ekkert hafði sést til Irene litlu voru miklar líkur á að hún hefði fallið í eina af mörgum gjám sem era á svæðinu þar sem hún hvarf, ellegar þá að hún hefði orðið einhverju viUidýri að bráð. í aftureldingu lögðu sextíu manns upp til leitarinnar. í hópnum voru reyndir lögreglumenn, leiðsögu- menn og bændur. En hvergi sást til Irene. Ein var sú hætta sem leitarfólkið vissi ekki um. í frumskóginum þama hafðist við eftirlýstur morð- ingi, Karel Toerien, en frá því í október árið áður hafði hann hafst við á laun í litlum heUi skammt frá Lissabon-fossum. í fimm ár hafði Toerien búið með konu sinni, Katrínu, og tveim böm- um þeirra og virtist hjónabandið ganga vel. Karel var vegavinnumað- ur en Katrína þjónustustúlka hjá embættismanni. En kvöld eitt kom Karel að konu sinni í rúminu með einum vina þeirra hjóna. Hann varð ofsareiður, hljóp fram í eldhús, sótti hníf og stakk ástmann konu sinnar nokkram sinnum en síðan hana. Ástmaðurinn hélt lífi, þótt hann væri mikið særður, en Katrína lést. Skelfingu lostinn yfir verknaðin- um og skelfdur yfir því að verða handtekinn og líklega líflátinn flúði Karel af vettvanginum. Hann komst undan i myrkrinu og síðan hafði enginn séð hann. Ástæðan var sú að hann fór í Krúger-þjóðgarðinn, fann hellinn við Lissabon-fossa og settist að í honum. Hann var í hellinum um daga.en um nætur veiddi hann sér fisk eða smádýr til matar í skjóli myrkurs. Þetta var erfið lífsbarátta en Karel tók hana þó fram yfir fang- elsivist eða líflát. Barnsgrátur Þegar Karel var á gangi við foss- ana kvöldið sem Irene litla hvarf heyrði hann skynd’lega hljóð sem honum fannst vera barnsgrátur. Hann ætlaði ekki að trúa sínum eig- in eyrum en gekk á hljóðið og kom þá í snarbratta brekku, um áttatíu metra háa, sem endaði niðri við ána. hann þá ákvörðun að koma henni í öruggar hendur. Hann setti hana á háhest og gekk síðan af stað með hana til búða sem hann vissi um. En þegar hann stökk fram af bakka, um hundrað metra frá búðunum, stóð hann skyndilega augliti til auglitis við menn úr leitarhópnum, þrjá lög- regluþjóna. Járnaður Karel afhenti mönnunum stúlku- bamið og skýrði fyrir þeim hvar hann hefði fundið hana og hvernig hann hefði bjargað henni. Hann vonaðist til þess að mennimir bæra ekki kennsl á hann. Þeir hlustuðu með athygli á sögu hans en svo tók einn þeirra fram handjárn og skellti á úlnliði hans. Lögregluþjónninn hafði borið kennsl á sakamanninn eftirlýsta. Aletta Feltham var frá sér numin af gleði þegar hún fékk Irene litlu aftur. Hún hafði þegar talið hana af. Hún ætlaði að fara að þakka svert- ingjanum unga, sem hafði bjargað henni, en sá þá að hann var járnað- ur. Hún spurði um ástæðuna og var þá sagt að hann væri eftirlýstur. Haft var samband við hitt leitar- fólkið og því sagt að frekari leit væri óþörf. Þegar náðst hafði í Peter Felt- ham og honum hafði verið sögð öll sagan sagði hann: „Maðurinn bjarg- aði lífí dóttur minnar og ég mun gera allt sem ég get til að bjarga lífi hans.“ Þegar Felthams-hjónin komu aft- ur til Pretóríu réð Peter Feltham góðan lögmann og honum tókst að fá saksóknara til að breyta morðá- kærunni í manndrápsákæra. Jafn- framt fékk lögmaðurinn Karel lát- inn lausan gegn tryggingu, enda ábyrgðist Peter Feltham hann fram að réttarhöldunum. Karel fékk þegar starf á heimili Felthams-hjónanna en ýmsir höfðu á orði að þau færa frekar með hann sem einn úr fjölskyldunni en hús- þjón. Réttarhöldin yfir Karel Toerien hófust flórum mánuðum eftir að hann fann Irene litlu í þjóðgarðin- Um. Verjandi hans lýsti yfir því að hann hefði misst stjóm á sér þegar hann kom að konu sinni í rúminu með öðram manni. Hann hefði fyllst afbrýðisemi og væri það ástæðan til manndrápsins. Saksóknari sagðist fyrir sitt leyti geta fallist á þessa skýringu og því færi hann aðeins fram á mildan dóm. Óvenjuleg málalok Dómurinn var mildur. Við upp- kyaðningu hans sagði dómarinn: „Ég skil þá aðstöðu sem kona sak- bomingsins kom honum í og ég skil viðbrögð hans. Þau skýra það sem hann gerði en afsaka það ekki. Hins vegar ber á það að líta að sakborn- ingur bjargaði lífi Irene Feltham og kom henni í öraggar hendur þótt hann vissi að það gæti kostað hann frelsið og jafnvel lífið í gálganum. Ég tel ekki að hann geti orðið sam- félaginu hættulegur.“ Svo leit dómarinn á Karel og sagði: „Far þú heim með Felthams- hjónunum og sinntu því starfi sem þú hefur verið í. Ef þú brýtur engin lög næstu tvö árin þarftu ekki að hafa áhyggjur af því að þér verði refsað fyrir það sem þú hefur hér orðið að svara fyrir.“ Eftir nokkra þögn lauk réttarhöld- unum á nokkuð óvenjulegan máta. Irene litla, sem hafði fengið að koma með foreldrum sínum, hafði gert sér grein fyrir því að svo gæti farið að Karel fengi ekki að koma heim aft- ur. Þegar henni var nú ljóst að hann fengi að koma heim á ný reif hún sig lausa frá mömmu sinni, hljóp fram gólfið til dómarans, tók um háls hans, kyssti hann á kinnina og sagði: „Þakka þér fyrir.“ „Dómarinn leit á hana og sagði. Nú er þessi dagur fullkomnaður. Passaðu vel upp á hann Karel og þá er ég viss um að hann passar þig vel.“ Irene. Um tíu metrum fyrir neðan þann stað þar sem hann stóð kom hann auga á litla stúlku sem hélt þar dauðahaldi í runna. Flóttamaðurinn sá þegar í hve miklum lífsháska litla stúlkan var. Hann sótti reipi sem hann átti, fikraði sig niður til hennar, brá reipinu um hana og sagði síðan á sínu máli: „Moenie roer niet“ en það þýðir: „Ekki hreyfa þig.“ Stúlk- an, sem hann taldi enskumælandi, sagðist þó skilja hann þegar hann spurði hana hvort hún gerði það. Karel sagðist þá ætla að fikra sig upp aftur en síðan myndi hann draga hana upp. Irene litla beið á meðan og nokkum mlnútum síðar var henni borgið. Hún var að vísu með nokkrar skrámur en Karel fór með hana í hellinn sinn þar sem hann þvoði henni. Svo gaf hann henni að borða. Karel var ljóst að hann var kom- inn í mjög erfiða aðstöðu. Hjá hon- um var lítil stúlka sem hafði greini- lega orðið viðskila við foreldra sína. En hvernig gat hann komið henni til þeirra án þess að taka þá áhættu að einhver bæri kennsl á hann og hann Lissabon-fossar. Chris de Koker. Karel Toerien. Peter og Aletta Feltham. yrði handtekinn? Hann gerði sér hins vegar vel ljóst hvernig foreldr- um stúlkunnar liði. Hvað ætti hann að gera? Ekki gæti hana bara læðst að einhverjum búðum og lagt hana þar því hún yrði í hættu ef hún fyndist ekki strax. Þá gæti hann vart tekið þá áhættu að fara með hana inn í búðir eða til einhverra sem á vegi hans yrðu. Hugsanir af þessu tagi sóttu að Karel alla nóttina. Þegar dagaði gaf hann litlu stúlkunni morgunmat sem hann hafði stolið þegar hann braust inn hjá kaupmanni. Svo tók sérstæð sakamál Hún hvarf í frumskóginum

x

Dagblaðið Vísir - DV

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.