Dagblaðið Vísir - DV - 14.06.2003, Blaðsíða 11

Dagblaðið Vísir - DV - 14.06.2003, Blaðsíða 11
LAUGARDAGUR 14.JÚNÍ2003 SXO0UN 11 Þrjátíu þúsund sóp LAUGARDAGSPISTILL Haukur Lárus Hauksson Blaðamaður - hlh§dv.h Framkvæmdir eiga það til að hiaða utan á sig, eitt leiðir af öðru og áður en maður hefur áttað sig er verkefnalistinn orðinn álnarlangur. Þannig háttar til að gera þurfti end- urbætur á húsinu. Þær eru reyndar afstaðnar og all- ur annar bragur á sextugu húsinu í dag. En til að framkvæmdirnar gætu hafist seint í fyrrasumar varð að grafa um 30 sentímetra djúpan skurð með fram húsinu garðmegin. Ég flutti tugi hellna og staflaði tít í garð, tók mér skóflu í hönd og hóf gröftinn. Ég hélt að hann gengi þrautalaust fyrir sig og byrjaði brattur að moka. Ætíaði að snara þessu af á dagparti. En margt fer öðruvísi en ætíað er. Undir þunnu sandlagi var fullt af stórgrýti og steypubrotum í bland við mold og grús. Við þennan ófögnuð glímdi ég í nærri þrjá daga, bullsveittur, bölvandi og ragnandi. Skóflan brotnaði í látunum og kaupa þurfti nýja. Járnkarli var þá óspart beitt og svitinn rann í stríðum straumum. Það eina sem gladdi kvalda sál þessa daga var kaloríubrennslan. Og reyndar veitti ekki af henni. Skammvinn gleði Þessi átök voru þó fljót að gleym- ast og fyrr en varði voru iðnaðar- menn komnir og farnir og veturinn sömuleiðis. Vorið komið, grænt og hlýtt. En gleðin yfir vorinu var skammvinn því nú blasti frágangur- inn við. Grjótinu, moldinni og sandinum hafði ég mokað í stórar hrúgur og ekki ætíaði ég að moka þessum ósköpum aftur ofan í skurðinn. Þangað yrði að fara grús, sem ég reyndar átti. En burt urðu hrúgumar að fara því fyrir Iá að taka upp allar hellurnar í tugfermetra stétt við húsið og leggja þær aftur. Hófust þá miklír flutningar á efni í hjólbörum, af stéttinni og út í garð. Enn lak svitinn í stríðum straumum og heyra mátti stöku ragn. Segir ekki meira af þessu puði öllu fyrr en hellurnar voru aÚar komnar í myndarlega stafla um allt tún og nýir hraukar af moldugum sandi og grjóti. En það er þetta með verkefhin, hvernig eitt leiðir til annars. Kvikn- aði nú sú hugmynd að breyta lögun stéttarinnar og stærð. Skynsamleg hugmynd en hafði í för með sér töluverða vinnu við jarðvegsskipti. í leiðbeiningum yfir hellulagnir, sem kollegi minn á blaðinu, garðyrkju- fræðingur, hafði skrifað fyrir les- endur hér um árið, mátti lesa að undir hellum yrði að vera 80-100 sentímetra lag af frostfríu efni. Ég sá að enn yrði að taka skófluna traustu taki og að ófáar kaloríur mundu brenna, baðvigtinni og konu minni til mikillar gleði. Og fyrst minnst er á elskulega eiginkonuna þarf ekki að koma neinum á óvart að hún hvatti mig ákaft í þessum látum öll- um. Fyrr en varði var orðin til heljar- innar hola, beðin státuðu af nær- ingarríkri mold með hlussu ána- möðkum og í holuna var komið stórgrýtið ásamt sandi af bestu sort. Augnaráðið sem garðyrkju- fræðingurinn fékk á morgnana þessa daga var ekki sérlega vin- gjarnlegt því ég hafði haldið því fram að hér á suðvesturhorninu væru aldrei almennileg frost og því óþarfi að grafa svo djúpt. En ég þorði ekki að taka sénsinn og eiga á hættu að skemmta skrattanum fram á næsta ár. Gervineglur og hringir Þar sem ég vaknaði á þriðjudags- morgninum og horfði hróðuguryfir þennan vígvöll framkvæmdanna sem garðurinn er, svolítið stífur í bakinu reyndar en hress að öðru leyti, heyrði ég samtal kvennanna á heimilinu. „Hvað ertu að gera með alla þessa hringa á hendinni? Og sett- irðu gervineglur á þig í gærkvöld? Ertu búin að taka til gúmmívett- linga og fannstu stígvélin þín?" Hafandiséð föðurínn hamast ígarðinum, flæktan íflókinn verk- efnavef, bullsveittan og skítugan upp fyrir haus sannfærðist hún um að vistin íunglingavinn- unni væri ekki svo slæm eftir allt saman. Dóttirin, bráðum 14 ára, var að byrja sinn fyrsta dag í unglinga- vinnunni. Hún lét sér fátt um spurningar móður sinnar finnast en féllst þó á, eftir nokkurt þref, að skilja hringana eftir heima. Hætta væri á að þeir týndust f einhverju beðinu. Hún hafði nefnilega heyrt af forláta demantshring sem átti að hafa týnst í garðinum okkar á stríðs- árunum, þegar hermenn slógust út af konu, og allir eigendur hússins síðan höfðu vonast til að finna f garðstússi. En gervineglurnar mátti ekki snerta. Og henni fannst argasti hálfvitaháttur að mæta í stfgvélum og með gúmmívettíinga í þessa vinnu. Hún yrði hvort eð er ekki lengur en til hádegis. Ég gat ekki annað en brosað yfir þessu öllu saman, minnugur þess að hafa séð unglingsgrey hangandi í beðunum í Laugardalnum, rótandi áhugalaus í moldinni eða hangandi á kústskaftinu úti á miðju skólaplani. Hef stundum undrast hvernig þau koma nokkrum hlut í verk. Sópað og sópað En sér nú hver sjálfan sig, hugsaði ég og lét hugann reika rúm 30 ár aft- ur í tímann. Hafði við annan mann fengið það verkefni að sópa planið við Langholtsskóla, beggja vegna skólans. Með strákúst einan að vopni. Við byrjuðum brattir en eftir fjögur þúsund og eitthvað kúst og tvo daga fóru að renna á okkur tvær grímur. Þar sem við byrjuðum að sópa fyrir tveimur dögum var ástandið orðið eins og á planinu fram undan. Við færðum þetta í tal við verkstjórann í von um að kom- ast í önnur verkefni. Þetta var rosk- inn maður og sæmilega sanngjarn- an en honum varð ekki bifað í þessu máli. Áfram skyldum við sópa og klára planið - beggja vegna skólans. Þar sem við nálguðumst langþráð lokatakmarkið, þrjátíu þúsundasta og síðasta sópið, kom áfallið. Ekki eitt, heldur tvö. Það hvessti hressi- lega og á augabragði fulcu þrjátíu þúsund sóp út í veður og vind. Og ekki bætti úr skák þegar skurðgrafa mætti á svæðið og hóf að grafa upp planið norðan megin. Vonleysi okk- ar var algert. Verkstjórinn, sæmi- lega sanngjarn maður eins og áður sagði, sá aumur á okkur og sendi okkur á leikvöll f nágrenninu. Vor- um við þar það sem eftir lifði sum- ars, máluðum, slógum gras og dunduðum við eitt og annað. Og komumst fljótt í fæði hjá eldabusk- unum. Það voru dýrðardagar. Laun erfiðisins Sá á eftir unglingnum út úr dyr- unum og hugsaði með mér hvort hún fengi að sópa planið við gamla skólann sinn. Síðar sama dag kom í ljós að hún hafði verið að hreinsa beð á skólalóðinni og lét sæmilega af sér. Hafði komist að raun um að vinnuvettíingar voru nauðsynlegir og stígvél líka ef rigndi. Skynsemin virtist blessunarlega hafa tekið völdin. Hins vegar varð henni tíð- rætt um tilganginn með þessu öllu saman og spunnust um það nokkr- ar umræður. Árangurinn af svona beðavinnu getur verið lengi að koma í ljós og er síður en svo aug- ljós í augum unglinganna. Sagði ég sem svo að ef hún ætti erfitt með að sjá tilganginn með þessu puði öllu saman og leiddist f unglingavinn- unni ætti hiin bara að koma í garð- inn með gamla manninum. Þar uppskæri maður svo sannarlega laun erfiðisins. Nú væri svo komið í framkvæmdunum að hellurnar yrðu brátt lagðar í beina og breiða röð. Væri þess skammt að bíða að maður gæti látið fara vel um sig í hægindi á stéttinni miðri, sötrandi svalandi drykki. Hún féllst á að þetta væri ekki svo galin hugmynd. En þegar karlinn missti út úr sér að áður en slakað yrði á í hægindinu góða þyrfti reyndar að færa eitt tré, dreifa moldinni sem flutt var í beðin og laga tvennar steintröppur runnu á hana tvær grímur. GÚti einu þó að ég segði að þetta yrði fljótgert - eins og annað á þessum bæ. Hafandi séð föðurinn hamast í garðinum, flækt- an í flókinn verkefnavef, bullsveitt- an og skftugan upp fyrir haus sann- færðist hún um að vistin f unglinga- vinnunni væri ekki svo slæm eftir allt saman, jafnvel þótt hún þyrfti að sópa planið með strákúst einan að vopni.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.