Dagblaðið Vísir - DV - 02.07.2003, Blaðsíða 26

Dagblaðið Vísir - DV - 02.07.2003, Blaðsíða 26
26 SKODUN MIÐVIKUDAGUR2.JÚU2003 Lesendur Innsendargreinar • Lesendabréf Lesendur geta hringt allan sólarhringinn í sfma: 550 5035, sent tölvupóst á netfangið: gra@dv.is eða sent bréf til: Lesendaslða DV, Skaftahllð 24,105 Reykjavfk. Lesendur eru hvattir til að senda mynd af sértil birtingar. Lýðheilsustöð óþörf Haukur Hauksson skrifar: Það er með ólíkindum hvað ráðamenn hér, og á öllum tím- um, eru áfram um að opna hverja stofnunina eftir aðra á valdatíma sínum. Nú er það Lýðheilsustöðin, sem þó er þegar orðin að vandrasðabami. Fáir vita hvar hún verður stað- sett (líklega hefur hugmyndin verið sú að koma henni fyrir á landsbyggðinni - sannið til!) og svo er ráðning forstjóra orð- in að hneyksli. Skipaður for- stjóri orðinn berað heimtu- frekju, og það áður en hann kemur til starfa. Ég segi; Megi honum bara hlotnasf áfram- haldandi starf erlendis við sitt hæfi. - Ekki fleiri óþarfa stofn- anir. ísbjörn-nr.1 ? Guðný Sigurðardóttir skrifan Ég er alæta á fjölmiðla, les t.d. alla „vefi" sem ég næ í á Netinu. Ýmsir vel skrifandi, aðrir hrein- ustu bullur og ómerkingar. Einn slíkra er tiltölulega nýkominn á vefinn hjá Visir.is, undir heitinu isbjörn-nrl. Hann fer með þeim ókvæðisorðum í garð alls þess sem vestrænt er að annað eins hefur vart sést á prenti. Honum er í nöp við Bush forseta, Davíð Oddsson og Halldór Ásgríms- son og aðra sem hann kallar „hyski" eða „leiguþý" þessara aðila. Mér finnst ég þekkja stíl- inn en átta mig ekki alveg á hvort þarna er um að ræða gamalreyndan blaðamann, fyrr- verandi eða núverandi. Mér finnst Visir.is setja niður með þessu. Fjárfestingar ekki til fagnaðar Guðjón Guðmundsson skrifar: Farið er að taJa um skort á áhættufjármagni svokölluðu hér á landi. Þetta er haft eftir þeim sem gefa sig út sem sérfræðingar (fjár- málum og hinu nýja fjármálaum- hverfi í íslensku efnahagslífi. Þess vegna má ætla að ekki sé þetta úr lausu lofti gripið. Auðvitað er þetta ekki gott til afspurnar, en eins og al- þekkt er hér hefur slagorðið lengst af verið það að með lánum skuli land byggja. „Já, það er ekkert of björgulegt fram undan ííslenskum fjárfestingum, og ekki bæta útlitið þær fréttir sem fylgja ákvörðun Bandaríkjamanna að draga úr eða fella niður umsvifsín hér á Miðnesheiði." Spurningin er einfaldlega þessi: Hvað er til ráða? Því er til að svara, að mínu áliti, að á meðan ekki er útlit fyrir að létti til á fjármagns- mörkuðunum, þá batnar ástandið ekki. Þeir tfmar eru að baki, sem einkenndu markaðinn hér, að menn fóru sínu fram með afar óraunsæjum hætti og svifust nán- ast einskis í fjárfestingum. Keyptu nánast allt sem losnaði í fyrirtækj- um. - Afar ólíklegt er þó að nokkuð af því hafi skilað sér sem arðbært fé. Hér á landi hefur ekkert skilað sér til baka í fjárfestingum nema húsnæði, jafnvel bara veggir eða annað sem líklegt er að geti orðið íbúðarhæft. Þar hefur verið á vísan að róa, og er enn, þótt nú megi lfka HANNES OG HALLDÓR: Rómantík - pólitík? Nóbelsskáldið - góð ending Óskar Sigurðsson skrifar: Án efa má telja Hannes Hólm- stein Gissurarson með hæfustu og mikilvirkustu skrifurum sem nú eru uppi hér. Hann er djarfur, en máiefnalegur og einbeittur þegar hann vill koma á framfæri sínum hugðarefhum. Ég efa að margir háskólaprófessorar skrifi jafh mikið um samtímann og Hannes gerir. Nú er hann að rita bók í þremur bindum um Halldór Kiljan Laxness, og í þessari röð. Annar maður, Hafldór Guð- «- mundsson (fyrrum útgáfustjóri Máls og menningar) er og sagður vera með bók um nóbelskáldið í undirbúningi, en líklega á mun lengri tfma en Hannes. Það er einmitt aðal Hannesar að hann er bfður ekki boðanna, hann ræðst að þeim og sigrar þá flesta. Fróð- legt verður að lesa báða þessa rit- * höfunda fjalla um skáldið, hvorn með sínum hætti, væntanlega. VK) LÝÐVELDISTÖKU Á ÞINGVÖLLUM 1944: Bandarikjamenn viðurkenndu lýðveldið Island fyrstir þjóða. búast við lækkun á fasteignamark- aði eins og í öðrum greinum á fjár- festingarsviðinu. Menn eins þeir sem eru í forsvari fyrir „Bakkavör Group" hafa lfka látið niður í töskur og selt umsvif sín hér á landi og einbeita sér nú að því að ná frekari fótfestu á megin- landi Evrópu. Þeir hafa yfirgefið sjávarútveginn og stefna á það sem á ensku kallast „fresh-food supp- lies", sérpökkuð matvæli fyrir neyt- endamarkaðinn. - Og það sem ein- kennilegast er; manni sýnist að þar sé helst um að ræða matvæli sem síst tengjast sjávarafurðum. Manni dettur í hug hvort þeir sjái lengra fram í tímann en gerist og gengur hjá íslenskum athafnamönnum - að sjávarútvegur sé ekki lengur í sókn, verðmæti sjávarafla sé á hraðri niðurleið. Já, það er ekkert of björgulegt fram undan í íslenskum fjárfesting- um, og ekki bæta útlitið þær fréttir sem fylgja ákvörðun Bandaríkja- manna að draga úr eða fella niður umsvif sfn hér á Miðnesheiði. Sú ákvörðun gæti meira en líklega sett efnahagslíf hér á landi svo illilega úr skorðum að við þyrftum að byrja nánast upp á nýtt, frá þeim tíma- punkti er við lýstum yfir sjálfstæði, árið 1944. Það er áreiðanlega ekki af engu að ríkisstjóminni fatast svo hrapal- lega flugið í fjölmiðlasamskiptum út af varnarmálunum sem raun ber vitni. Það er ekkert annað en kata- strófa (les: stórslys) ef svo er komið að með brottför vamarliðsins sé ís- land nánast við spítaladymar, ósjálfbjarga eyþjóð sem verður ekkert annað til bjargar en að segja sig til sveitar í Evrópusambandinu eða höfða með alveg nýjum hætti til samkenndar hjá einni hinna sér- hæfðu stofnana Sáms frænda. - Og er þó ekki einu sinni öruggt að í þetta sinn verði okkur kápan úr því klæðinu. Bandarfkjamenn hafa vel í Iagt varðandi aðstoð til íslendinga, allt frá stofnun lýðveldisins, og vom fyrstir þjóða til að viðurkenna það strax eftir lýðveldistökuna. En okk- ur brast bæði framsýni, kjark og þor til að fylgja þeim reglum sem giJda um sköpun og siðferði sem giltu hjá öðmm ríkjum, sem stuttu síðar losnuðu undan hrammi nas- ismans í nágrannalöndunum. - Nú er bara að bíða, og vona með kross- lagða fingur, og treysta á Guð al- máttugan. Svo er fyrir að þakka að hann hefur áður reynst okkur nokkuð ömgg vörn. Kannski sú besta þegar á allt er litið. Þjóðbúningar í Árbæjarsafni Dóra Jónsdóttir skrifan Að undanfömu hefur nokkuð verið rætt og ritað um þjóðbún- ingana okkar, og í DV las ég pistil um þetta efni þar sem vitnað var í sjónvarpsfrétt um að hinn gamli þjóðbúningur kvenna minnti um of á „móður" og „húsmóðurhlut- verkið". „Það er smáþjóðum dýrmætt að eiga fal- lega þjóðbúninga og þekkjast afþeim, hvar sem fólk mætir í þeim vekja þeir verðskuld- aða athygli. Þannig eru þjóðbúningar jafnmik- ilvægir og þjóðfánar og þjóðsöngvar." „Hinn íslenski, viðtekni þjóð- búningur kvenna hefur hins vegar verið í heiðri hafður að mestu leyti, hjá þeim konum sem á ann- að borð vilja halda honum við," sagði m.a. f nefhdum pistíi í DV. Sunnudaginn 15. júnf var hins vegar haldið upp á 90 ára afmæli ÞRJAR KYNSLÓÐIR: Sú minnsta er (19. aldar upphlut, móðir hennar, næst henni, í 20. aldar upphlut og amman (19. aldar upphlut með sjal. Heimilisiðnaðarfélags íslands f Árbæjarsafhi í blíðskaparveðri og við mikla aðsókn. Þetta aldna félag hefur sýnt í hug og verki hverju er hægt að áorka og lagt kapp á að varðveita sem flestar gerðir af fslensku handverki. Það kemur í ljós að flest af þessu handbragði tengist þjóðbúningum og þessu til stuðn- ings skörtuðu margar konur fjöl- breyttum búningum, sem þær höfðu saumað sjálfar á ýmsum námskeiðum félagsins. - Til að auka fjölbreytnina enn meir þá vom þarna dömur á öllum aldri. Undanfama áratugi hefur það vakið athygli hversu áhugi fólks fyrir þjóðbúningum hefur farið vaxandi, og um leið sést að fólk kann að meta uppruna þeirra og vill hafa þá sem réttasta. Það er smáþjóðum dýrmætt að eiga fallega þjóðbúninga og þekkj- ast af þeim, bvar sem fólk mætir í þeim vekja þeir verðskuldaða at- hygli. Þahnig em þjóðbúningar jafhmikilvægir og þjóðfánar og þjóðsöngvar. Með þessum skrifum sendi ég mynd sem tekin er í Árbæjarsafni. Myndin sýnir þrjár kynslóðir, sú minnsta, sem situr í vagninum, er í 19. aldar upphlut og er rétt orðin ársgömul, móðir hennar stendur næst henni í 20. aldar upphlut og amman er í 19. aldar upphlut með sjal. Það sem gerir fatnað að þjóð- búningum er það að vera notaður af þjóðinni í fjölda ára, rétt eins og við segjum þjóðsögur af því að þær em gamlar og góðar sögur, sem hafa verið sagðar mann fram af manni í aldaraðir.

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.