Morgunblaðið - 03.11.2003, Blaðsíða 22

MINNINGAR
22 MÁNUDAGUR 3. NÓVEMBER 2003 MORGUNBLAÐIÐ
✝ Ólafur Páll Ólafs-son fæddist í
Reykjavík 12. mars
1974. Hann lést á
líknardeild Landspít-
alans í Kópavogi 26.
október síðastliðinn.
Foreldrar hans eru
Ólafur H. Pálsson, f.
1936, d. 1997, og Erla
Sch. Thorsteinsson,
f. 1936. Ólafur Páll
var yngstur fjögurra
systkina en þau eru:
1) Magnús, f. 1958,
framkvæmdastjóri, í
sambúð með Dýrleifu
Örnu Guðmundsdóttur, sonur
Magnúsar er Sigurbergur, f. 1994.
2) Sigríður, f. 1960, ljósmyndari, í
sambúð með Leifi Rögnvaldssyni,
dætur hennar eru
Erla Hlín, f. 1987, og
Tinna Empera, f.
1990. 3) Þórhildur
Lilja, f. 1967, gift
Jóni Pálma Guð-
mundssyni og eru
börn þeirra Ólöf
Sunna, f. 1997, og
Kristófer Máni, f.
1994.
Ólafur Páll lauk
stúdentsprófi frá
Verslunarskóla Ís-
lands árið 1994 og
hélt þaðan vestur um
haf til föður síns og
stundaði þar nám í viðskiptafræði.
Útför Ólafs Páls fer fram frá
Dómkirkjunni í dag og hefst at-
höfnin klukkan 15.
Það eru undarleg örlög fyrir 22
ára gamlan mann að hefja baráttu
við illvígan sjúkdóm og erfitt að
skilja þann sem öllu ræður þegar
ákveðið er um örlög hér á jörð.
Óla Páli kynntist ég um jólin árið
1996 en þá hafði ég nýlega kynnst
Þórhildi systur hans sem fangað
hafði hug minn allan. Hann var þá
nýkominn frá Ameríku ásamt pabba
sínum, hann í upphafi sinnar bar-
áttu en pabbi hans í lokabaráttu við
sinn sjúkdóm. Sjúkdómurinn hafði
þá strax sett sitt mark á Óla Pál.
Hann gaf þó aldrei eftir í baráttunni
og gerði svo sannanlega sitt besta í
öllu því sem hann tók sér fyrir
hendur. Hann var í meira lagi
mannblendinn í þeim hópi sem ég til
þekki og einstaklega barngóður.
Börnin bera nú líka sáran söknuð
og sárt er að þau fái ekki notið frek-
ari uppvaxtar með honum.
Óli Páll var með eindæmum
hjálpsamur eftir því sem orka hans
og geta leyfði. Hann fékk oftar en
ekki að kenna á framkvæmdagleði
systur sinnar og ósjaldan áttum við
sameiginlegar vangaveltur um
skilning þar á. Í garðinum heima í
vor skynjaði ég þó að máttur hans
fór þverrandi. Hann færðist þó ekki
undan né barmaði sér heldur ein-
faldlega stillti á þann hraða sem
honum hentaði en aldrei lét hann af
því að lýsa skoðunum sínum á því
sem verið var að gera. Ég er þakk-
látur fyrir þann tíma sem ég átti
með honum. Þó að sorgin risti djúpt
þá hefur það gefið manni mikið að
fylgjast með æðruleysi hans í bar-
áttu sinni.
Þegar Óli Páll flutti aftur heim til
mömmu sinnar skapaðist sérstakt
samband milli þeirra. Samband sem
bæði var aðdáunarvert og skemmti-
legt á að horfa. Skin og skúrir voru
þar eins og í öllum samböndum en
að sjá þann kærleik og umhyggju
sem fram kom á lokasprettinum
hélt ég að væri ekki til og tel ég að
Óli Páll hefði ekki getað orðið
heppnari með mömmu. Henni og
systkinum Óla Páls færi ég mínar
innilegustu samúðarkveðjur.
Jón Pálmi Guðmundsson.
Elsku Óli Páll. Það er ákaflega
sárt fyrir okkur sem erum miklu,
miklu eldri en þú, Óli Páll, að mæla
minningarorð til þín, aðeins 29 ára
gamals.
Þú varst alla tíð sérstakt ljúf-
menni og einstaklega góður strákur
í þess orðs bestu merkingu. Það var
aldrei nokkurn tímann neitt vesen á
þér, ekki einu sinni í kringum
gelgjuskeiðið.
Við munum þann tíma þegar þú
dvaldist um stund hjá okkur eins og
það hafi verið í gær enda féllst þú
strax inn í hópinn á heimilinu. Það
var hrein himnasending að fá að
hafa þig hjá okkur svona nærgæt-
inn, hjálpsaman, barngóðan, kurt-
eisan, samviskusaman og heiðarleg-
an eins og þú varst alla tíð og höfum
við ætíð síðan litið á þig sem einn af
okkur.
Það voru hörmulegar fréttir sem
bárust fyrir sex árum frá Banda-
ríkjunum, þar sem þú varst við nám
í viðskiptafræðum, þegar þú, aðeins
22 ára, greindist með heilaæxli. Um
tíma leit þó út fyrir að uppskurð-
urinn hefði heppnast og að þú
myndir fá nánast fullan bata.
Svo reyndist þó ekki vera því að
þessi hræðilegi sjúkdómur tók sig
upp og þurftir þú að glíma við
skelfilegar afleiðingar hans í næst-
um sex ár.
Fyrir fullfrískan, stóran og stæði-
legan dreng eins og þú varst, elsku
Óli Páll, hlýtur það að hafa verið
erfiðara en nokkurn getur grunað
að geta ekki alltaf fylgt eftir vinum
sínum í flestu því er ungt fólk tekur
sér fyrir hendur.
Það var ótrúlegt að fylgjast með
hvernig þú tókst á þínum málum og
glímdir við þennan skelfilega sjúk-
dóm. Við höfum aldrei séð þvílíka
yfirvegun og slíkt æðruleysi. Aldrei,
ekki í eitt einasta skipti, heyrðum
við þig kvarta og var þó oft ærin
ástæða til.
Þú stóðst eins og klettur við hlið
mömmu þinnar í veikindum hennar
og þegar þú veiktist var mamma þín
vakin og sofin yfir þér.
Það var dæmigert fyrir þig, elsku
Óli Páll, þegar þú vissir að nú væri
ekki langt eftir, og þú sagðir: „Mik-
ið er ég núna feginn að ég á ekki
eiginkonu og börn.“
Elsku Erla, það eru grimm örlög
að jarðsetja barn sitt en minningin
um hann Óla Pál okkar lifir áfram
meðan við minnumst allra þeirra
góðu og yndislegu stunda sem við
áttum með þessum góða dreng.
Megi góður Guð gefa þér styrk til
að takast á við sorgina og tómleik-
ann og gefa þér mörg góð ár þar til
þið Óli Páll hittist aftur.
Áslaug og Gunnar Magnús.
Elsku frændi og vinur. Nú er
kvölum þínum lokið og þú loksins
kominn til pabba þíns sem þér þótti
svo undurvænt um. Vinátta okkar
hefur varað í áratugi og mér þótti
afskaplega vænt um þessa vináttu.
Okkar vinátta var hrein. Okkar vin-
átta var einlæg. Okkar vinátta var
umfram allt skemmtileg og gefandi.
Ég hef átt afskaplega erfitt með
mig undanfarna daga, kallinn minn,
ég get bara engan veginn sætt mig
við þessi grimmilegu örlög þín.
Hvernig í ósköpunum á maður að
geta skilið svona atburði?
Þrátt fyrir að hafa vitað innst inni
hvert stefndi hélt maður einhvern
veginn alltaf í vonina og vildi ekki
trúa því að þau grimmilegu örlög
sem nú eru staðreynd mundu verða
að veruleika.
Sú lífsreynsla að fylgjast með þér
undanfarin ár – og sérstaklega und-
anfarna mánuði í lífsbaráttu þinni,
frændi góður, hefur gerbreytt mín-
um lífsskoðunum. Æðruleysi þitt og
dugnaður hafa rækilega kennt mér
hvað það er sem skiptir máli í lífinu
og hvaða hlutir mæta afgangi. Hvað
maður þarf að rækta og hvað maður
má geyma. Vera ekki að pirrast yfir
ómerkilegum og heimskulegum
hlutum. Vera ekki með þennan gíf-
urlega „hraða“ í lífinu, heldur að
staldra við og við og hugsa sinn
gang, hvort maður sé á réttri leið og
maður sé í sátt og samlyndi við vini,
kunningja og aðra ástvini. Vera
ekki að eyða púðri í óþarfa og njóta
hvers augnabliks sem maður fær og
taka ekki hlutina sem sjálfsagða.
Elsku vinur minn og frændi, ég
gæti skrifað heila bók um okkar
samskipti enda af mörgu að taka.
Ég vil hins vegar geyma mínar
minningar fyrir mig og vona að þér
líði vel núna, ókvalinn og brosandi
eins og á myndinni sem birtist hér í
blaðinu sem var tekin rétt fyrir
veikindi þín. Við sjáumst um síðir
og föllumst þá í faðma og rifjum
upp gamla daga. Setjum U2 á fón-
inn og syngjum saman líkt og sum-
arið 2001 þegar við fórum saman á
magnaða tónleika með þessari
uppáhaldshljómsveit þinni í Kaup-
mannahöfn.
Við Arndís biðjum Guð að blessa
þig, elsku hjartans frændi og stór-
vinur.
Björn Sch. Thorsteinsson.
Elsku Óli Páll minn. Það eru fá
orð til sem lýsa því hvað ég sakna
þín mikið. Brosið þitt var alltaf jafn
fallegt og þú varst alltaf kátur og
þannig ertu í minningu minni og
þannig sé ég þig þegar ég loka aug-
unum. Eftir mikla og harða baráttu
ertu orðinn engill hjá pabba þínum
og veit ég að hann tók á móti þér
opnum örmum.
Þau ljós sem skærast lýsa
þau ljós sem skína glaðast
þau bera mesta birtu,
en brenna líka hraðast.
En fyrr en nokkur uggir
fer um þau harður bylur
er dauðadómur fellur
og dóm þann enginn skilur.
En skinið logaskæra
er skamma stund oss gladdi
það kveikti ást og yndi
með öllum sem það kvaddi.
Þótt burt úr hörðum heimi
nú hverfi ljósið bjarta
þá situr eftir ylur
í okkar mædda hjarta.
(Friðrik Guðni Þórleifsson.)
Elsku Óli Páll. Við munum aldrei
gleyma glitrandi augunum þínum
og eldrauða hárinu, hvernig þú
fylltir daga okkar af gleði, eða bros-
inu þínu sem er grafið að eilífu í
minni okkar, svo að þú ert aldrei
langt í burtu. Við munum aldrei
gleyma þessum dýrmætu augna-
blikum. Þó að þú hafir verið hluti af
lífi okkar í alltof stuttan tíma, þá
ertu hluti af hjarta okkar að eilífu.
Ég sendi þér kæra kveðju,
nú komin er lífsins nótt.
Þig umvefji blessun og bænir,
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta,
þá sælt er að vita af því
þú laus úr veikindum viðjum,
þín veröld er björt á ný.
(Þórunn Sig.)
Laura Sigríður, Aurelio
og G. Gunnar.
Kynni mín af Óla Páli höfðu sterk
áhrif á mig. Hann hafði góða nær-
veru, var heill í því sem hann sagði
og tók sér fyrir hendur. Það sem
einnig vakti eftirtekt var ljúf fram-
koma, bjartsýni og áræðni.
Óli Páll erfði bestu kosti foreldra
sinna. Erla Sch. Thorsteinsson hef-
ur ætíð verið mér í huga sem ákaf-
lega umhyggjusöm og hjálpleg og
er ekki að efa að þau hafi styrkt
hvort annað á erfiðum stundum.
Faðir hans, Ólafur Hersir Pálsson,
flugvélstjóri, lést 1997 sextugur að
aldri eftir skammvinn veikindi.
Hann var yngsti bróðir móður
minnar og man ég eftir honum sem
myndarlegum, greiðviknum, harð-
duglegum manni með ákveðnar
skoðanir og glaðværan hlátur. Í
hugskotssjónum birtist hvítur
Chevrolet, rauður að innan og tónar
Herb Alberts hljóma í útvarpinu er
Óli Páls brunar af stað. Já, það var
fjör og kraftur í kringum pabba
hans. Er ekki að efa að góðir eig-
inleikar Erlu og Óla endurspegluð-
ust í Óla Páli.
Óli Páll bar umhyggju fyrir ætt-
ingjum sínum og ræktaði þau sam-
bönd. Samtöl hans við Sirrý föð-
ursystur hans voru henni til
óblandinnar ánægju þar sem þau
ræddu um föðurættina og naut
hann þess að spjalla um föður sinn
og æsku hans.
Það var gefandi lífsreynsla að
heimsækja Óla Pál á Líknardeildina
í Kópavogi nokkrum dögum áður en
kallið kom. Hann átti þar athvarf í
fallegu og hlýlegu umhverfi sem
hafði svip heimilis frekar en sjúkra-
stofu. Það var aðdáunarvert að sjá
Óla Pál í sínum eigin fötum þarna í
herberginu með Sissu systur sinni
og fátt minnti á að þessi ungi maður
væri alvarlega veikur. Sú aðstaða
sem sköpuð hefur verið á Líknar-
deildinni í Kópavogi er ómetanleg
fyrir sjúklinga ekki síður en að-
standendur og ástvini. Allt starfs-
fólk Landspítalans sem kemur að
þessari dýrmætu þjónustu á heiður
skilið.
Óli Páll var mjög hændur að föð-
ur sínum. Nú eru þeir feðgar horfn-
ir til æðri vistar. Ég kveð frænda
minn með þakklæti fyrir allt of stutt
kynni. Megi Guð blessa minningu
um góðan dreng og styrkja móður
hans, systkini og aðra ástvini sem
umvöfðu hann með umhyggju sinni.
Agnar H. Johnson.
Góður vinur er fallinn frá eftir
tæplega áratugar baráttu við erf-
iðan sjúkdóm.
Það er því komið að ótímabærri
kveðjustund og minningarnar
hrannast upp, flestar sem myndbrot
en einnig nokkur myndskot úr allt
of stuttri ævimynd vinar míns.
Óli Páll hlæjandi niðri í nemenda-
kjallara eftir að hafa lent í umferð-
aróhappi fyrir utan Verzló. Hörður
Torfason hafði keyrt aftan á hann.
Fyrsta setningin í leiðara sem Óli
skrifaði í jólablað Viljans eftir langa
vökunótt við frágang blaðsins og við
hlógum mikið að en Óli sýnu mest.
Hann hafði smellt saman nokkrum
fleygum setningum í svefngalsa sín-
um með þessari fyndnu útkomu:
„Hófs er best og lags að leita við-
undandi boðskapur þess árstíma er
senn gengur í garð, jólin.“
Rauðbirkni og brosmildi nýstúd-
entinn staddur í útskriftarferð í
Portúgal – „Drengir, hér dugar
ekkert minna en sólarvörn nr. 50.“
Ánægjan og spennan sem skein
úr andliti hans þegar við vinir hans
kvöddum hann kvöldið áður en Óli
Páll flaug til Bandaríkjanna á leið í
nám. Pabbi hans beið hans á
áfangastað, það átti að endurnýja
kynnin.
Óli Páll snýr heim, breyttur mað-
ur. Föðurmissirinn og veikindi Óla
höfðu sett sitt mark á hann.
Sigurbrosið þegar Óli Páll tók við
sigurverðlaunum í Gula Rýminu.
Hann hafði svo sannarlega unnið
fyrir þeim.
Nákvæmar og lifandi lýsingar
Óla Páls á U2 tónleikunum sem
hann fór á.
Óli ótrúlega hughraustur síðustu
mánuði þrátt fyrir allt.
Kaldhæðinn og beinskeyttur
húmor hans, sem var honum einum
lagið að beita, og var ávallt til stað-
ar í heimsóknum okkar á spítalann
til hans. Í okkar síðustu heimsókn
voru rifjaðar upp sögur og hlegið og
Óli Páll kvaddi mig með þessum
orðum: „Benni, þú ert eitthvað rugl-
aður.“
Með söknuði og eftirsjá kveð ég
vin minn, barátta hans og ósérhlífni
hefur kennt okkur að meta lífið á
annan hátt.
Erlu og systkinum Óla sendi ég
mínar innilegustu samúðarkveðjur.
Benedikt Gíslason.
Það er einkennileg tilfinning að fá
símtal frá góðum vini, sem er að til-
kynna að líklega eigi hann skammt
eftir ólifað. Eftir áralanga baráttu
við illvígan sjúkdóm áttu þetta ekki
að vera fréttir sem kæmu að óvör-
um. Baráttan hafði verið löng og
tekið sinn toll. Sjúkdómurinn réðst
vægðarlaust að góðum vini okkar og
um leið að okkur í vinahóp hans. Við
höfðum allir fundið til og það komu
þær stundir að Óli Páll var að
stappa í okkur stálinu. Við sem töld-
um okkur fríska og færa í flestan
sjó vorum beygðir og okkar kæri
vinur bað okkur að vera ekki með
neitt væl.
Þess vegna máttum við vita, hvað
búið gæti í morgundeginum en við
höfðum ýtt þeirri hugsun frá okkur
og því voru þessi tíðindi mikið áfall.
Hugurinn fór á flug og samviskubit
gerði vart við sig. Af hverju þurfti
svona símtal til að maður tæki við
sér og færi að hugleiða lífið og það
hvernig dögunum hafði verið eytt?
Þegar við spurðum Óla Pál hvað
við gætum gert og hvernig við ætt-
um að vera, sagði hann að við ætt-
um ekki að breytast neitt. Bara
vera við sjálfir. Gaman væri að hitt-
ast oftar og gera eitthvað saman
þangað til kæmi að hinu óumflýj-
anlega. Við gætum til dæmis farið í
golf eða í bíó saman.
Golfferðirnar og bíóferðirnar
urðu samt ekki eins margar og við
vonuðum. Sjúkdómurinn hafði líka
ráðist á orku hans og krafta.
Í síðustu golfferðinni var ekki að
sjá hve Óli Páll var veikur, þolið var
að vísu minna en hann bar sig vel
eins og alltaf. Þegar hann spurði
einn okkar hvort hann vildi ekki
eiga golfpokann sinn, gerðum við
okkur grein fyrir að hann vissi
meira en við. Hann var að segja
þetta ómögulega, sára og erfiða
með svona einföldum hætti. Hann
varði okkur vini sína gegn því að
tala um dauðann en sagði sjálfur
allt sem segja þurfti. Þetta er lýs-
andi fyrir Óla Pál, sem gaf mikið af
sér af veraldlegum og andlegum
gæðum.
Eitt kvöld fyrir nokkrum árum
fengum við að kynnast snilli Óla
Páls í eldhúsinu þegar hann eldaði
fyrir okkur dýrindismáltíð heima
hjá sér. Síðar um kvöldið var dans-
að og sungið við undirspil Adda
Rokk. Það kvöld er og verður
ógleymanlegt. Því miður gafst ekki
tími til að endurtaka þennan leik.
Þrátt fyrir að vera fársjúkur
breyttist persóna Óla Páls ekki.
Hann hélt sínum einkennum sem
eru grundvöllur þeirrar vináttu sem
lifir þetta líf. Hann hélt áfram að
gefa af sér og kenndi okkur félög-
unum svo margt um mótlæti og erf-
iðleika lífsins. Hann fékk okkur til
að meta lífið með öðrum formerkj-
um og hugleiða það, að ekkert er
sjálfsagt eða sjálfgefið. Það erum
ekki við sem gefum, okkar er aðeins
að þiggja og fara vel með það sem
við þiggjum.
Óli Páll gat talað út um hlutina á
sinn einlæga hátt en gætti þess um
leið að leggja ekki meira á aðra en
þeir gætu borið. Þannig var hann
ætíð nærgætinn og hugulsamur.
Það var með ólíkindum hversu vel
hann bar sig allt til hins síðasta,
þrátt fyrir hve veikur hann í raun
og veru var. Hann tapaði aldrei
skopskyninu og gerði óspart grín að
okkur þegar við heimsóttum hann á
líknardeildina. Oft lét hann okkur
heyra það ef við vorum ekki nógu
vel til fara eða stoppuðum of lengi
hjá honum. Þá fengum við það
óþvegið.
„Tölum um fótbolta, ég nenni
ekki að tala um sjúkdóma,“ sagði
hann fyrir skömmu þegar við horfð-
um saman á fótboltaleik, en þar var
Óli Páll á heimavelli. Áhugamaður
númer eitt og fyrrum markvörður í
félagahópnum.
Fyrir tveimur og hálfu ári stofn-
uðum við félagsskap í kringum
enska boltann. Þetta var einfaldur
leikur og góð ástæða fyrir okkur
vinina til að hittast nokkrum sinn-
um yfir vetrarmánuðina. Óli Páll
hélt utan um stigagjöfina í leiknum
af miklum myndarskap og sýndi þar
hversu mikil tölvuþekking hans var.
Það vildi þannig til að fyrsta árið
vermdi Óli botnsætið í leiknum og
þótti það að vonum leiðinlegt. En
árið eftir fékk hann uppreisn æru
þegar hann sigraði með miklum yf-
irburðum. Í verðlaun fékk hann
veglegan bikar sem í vinahópnum
mun bera nafn hans.
Þegar við í dag horfum í áttina að
líknardeildinni í Kópavogi er ein-
kennilegt að eiga ekki erindi þang-
að. Heimsóknir til Óla Páls voru
orðnar hluti af tilveru okkar. Þó
ekki sá hluti lífsins sem við óskum
nokkurri manneskju, en það var
ekki síst þar sem Óla Páli tókst að
kenna okkur félögunum að meta líf-
ið enn betur og spyrja spurninga
sem öllum er hollt að hugleiða. Þess
vegna verður þessi staður okkur
ÓLAFUR PÁLL
ÓLAFSSON