Morgunblaðið - 15.01.2006, Síða 26

26 SUNNUDAGUR 15. JANÚAR 2006 MORGUNBLAÐIÐ
H
ann er þjóðkunnur fyrir
bjarta söngröddina;
hann er maðurinn sem
söng um fjallavötnin
fagurblá. En Engilbert
Jensen er einnig kunnur
í hópi stangveiðimanna
fyrir kunnáttu á því
sviði og listavel hnýttar flugur. Nú er Eng-
ilbert að auki orðinn stangahönnuður, því
bandarískt fyrirtæki, Scott, sem framleiðir
veiðistengur í fremstu röð, hóf í fyrra fram-
leiðslu á nýrri línu flugustanga sem kallast
E2 og byggjast á hönnun Engilberts. Stöng-
in hefur hlotið afar góðar viðtökur, en hún er
ekki fagurblá heldur dimmgræn og með
fögru brúnu hjólastæði.
Þrátt fyrir að enn séu nokkrir mánuðir af
þungu myrkri og köldu þar til Engilbert get-
ur farið að leggja flugur sínar fyrir silunga,
var hann mættur með nýju stöngina á kaffi-
hús í miðborginni, dró hana úr hólkinum og
sýndi blaðamanni handverkið stoltur. Hann
sagðist hafa gengið með þessa hugmynd að
stöng í höfðinu í mörg ár.
„Það virtist enginn hafa áhuga á þessu,
fyrr en ég ræddi hugmyndina við Árna Árna-
son í Árvík, sem er umboðsmaður Scott.
Hann sendi uppskriftina að stönginni út og
þeir hjá Scott stukku á hana.“
Fjölnota flugustöng
Engilbert segist hafa fylgst með fram-
leiðslu Scott í mörg ár, hann hafi eignast
stöng frá þeim og þótti hún ein af þeim
bestu sem hann hafði prófað. „Með þessu
verkfæri hér,“ segir hann og klappar á E2-
stöngina, „hafði ég í huga fjölnota flugu-
stöng, eina stöng fyrir öll verkefni. Hún er
með mjúkan topp, millistífa miðju og mjög
harðan botn. Mjúki toppurinn gerir að verk-
um að þú getur veitt 400 gramma fisk og
fundið þig vel með hann. Ef þú setur í stóran
fisk sem tekur á móti, þá kemur hann niður í
stífan botninn og þú getur alveg þreytt 20
punda fisk á stöngina, sem annars er fyr-
irtaks silungastöng. Það þarf bara eina stöng
í öll verkefni.“
Samkvæmt nýjum vörulista Scott eru 28
gerðir af E2 stönginni; þær eru frá átta upp
tíu fet, í tveimur eða fjórum hlutum, fyrir
línur 4 upp í 9. Samskeytin á stangahlutum
eru óvenjuleg, svokölluð „sleeve-ferrule“ en
Engilbert segir að reynt sé að fá enn meiri
leiðni niður alla stöng með þessari samsetn-
ingu. Stengurnar, sem eru með lífstíðar
ábyrgð, eru seldar í verslununum Vesturröst
og Intersport.
„Mjúki stangarendinn gerir að verkum að
það er gott að kasta stutt, mér finnst hún
hafa það framyfir venjulegar hraðar stengur.
Það er ekkert mál að kasta tíu, fimmtán
metra. Svo getur maður líka hlaðið vel ofan í
hana og skotið allri línunni út.
Ég veiddi talsvert með þessari stöng í
fyrrasumar og var mjög ánægður með út-
komuna. Sem dæmi var ég með eina níu og
hálfs feta fyrir línu 5 í Reykjadalsá og setti í
13 punda lax. Viðureignin tók ekki nema
fimm mínútur – samt lít ég fyrst og fremst á
þetta sem silungastöng,“ segir hann og hlær.
„En ég náði líka að setja vel í laxinn.
Reykjadalsáin fyrir norðan er mjög
skemmtileg. Ég setti í þennan lax í Hall-
dórshyl, af háum bakka, og náði að teyma
hann upp í næsta hyl, Góðukeldu vildum við
kalla hann, en hann er fyrir neðan Illu-
keldu.“
Fyrst og fremst silungsveiðimaður
Engilbert sekkur sér djúpt í áhugamálin;
hann segist hafa gaman af að pæla og
gramsa í öllu sem viðkemur veiðinni.
„Ég ber miklar tilfinningar til veiðigyðj-
unnar. En veiði er líka svo holl útivist. Það
þarf að kenna fólki að veiða, og það þarf að
draga ungviðið út úr borginni. Krakkarnir
eiga ekki að komast upp með að sitja bara
við tölvuna; veiðin er skemmtileg og í alla
staði göfgandi fyrir manninn.
En ég þarf alltaf að pæla í smáatriðunum,
ég er ekki ánægður fyrr en ég finn svörin.
Þessi fullkomnunarárátta vill stundum draga
mann á asnaeyrunum – en það er afskaplega
gaman að pæla í öllu sem viðkemur lífríkinu
og veiðinni, sérstaklega þegar maður nær ár-
angri.
Þannig er þetta með fluguhnýtingarnar.
Ég er ekki í neinum massahnýtingum og ef
ég er ekki ánægður með flugurnar þá hendi
ég þeim. En hnýtingarnar hafa gefið mér
mikið. Ég á orðið heilan haug af flugum sem
ég hef hannað – ég man ekki eftir þeim öll-
um. En ég er nú að hugsa um að safna þeim
saman, hnýta upp á nýtt, mynda og skrifa
niður uppskriftirnar.
Ég veiði bara á mínar flugur og þegar ég
skrái aflann í veiðibækur kemur fram hvað
þær heita, svo koma aðrir veiðimenn og vita
ekkert um hvaða pöddur er að ræða. Það er
heldur hvergi hægt að kaupa þær. Auðvitað
væri ekkert mál að láta fjöldaframleiða þetta
til sölu erlendis, en maður fær ekkert fyrir
það. Ég ætla ekkert að gefa mitt hugvit.“
Engilbert segist ekki hafa tekið mikinn
þátt í laxveiðiævintýrum liðins sumars, þótt
hann hafi sett í nokkra laxa, hann sé fyrst og
fremst silungsveiðimaður. „Ég á fasta sex
daga á silungasvæðinu í Hofsá, ásamt góðum
félögum. Ég átti mjög góðan túr þangað í
fyrra. En ég er enginn magnveiðimaður og
ekkert að rembast við að ná 100 fiskum, ég
er frekar púkkveiðimaður og finnst gaman að
deila veiðinni með félögunum.
Þetta eru góðir veiðitúrar; farið snemma á
fætur, mikið kjaftað og mikið drukkið af
góðu kaffi. Svo förum við að veiða uppúr
tíu,“ segir hann brosandi.Og bætir svo við að
hann hafi tekið afskaplega fína kaffivél með
sér í Hofsá í fyrra. „Karlarnir voru nokkuð
hissa þegar þeir sáu græjuna, en ekki lítið
ánægðir með kaffið. Þetta er partur af upp-
lifuninni; þetta er ekki allt veiði, maður er að
leysa verkefni – láta sér líða vel með félögun-
um.“
Hann er farinn að skipuleggja veiði næsta
sumars, en þá fer hann aftur í Hofsá og
Reykjadalsá, en hann segist einungis hafa
rannsakað hluta síðarnefndu árinnar og
hlakkar til að halda því áfram. „Þótt hún sé
að hálfu laxveiðiá og veitt og sleppt, þá vil ég
vera einn á stönginni. Ég er fyrst og fremst
á silungsveiðum. En í fyrra var ég líka að
setja í laxa á silungaflugur; einn renndi sér
framfyrir silunginn og tók Héraeyra. Annar
sleit 12 punda taum.“ Engilbert segist líka
fara svolítið á Snæfellsnes að veiða og ætlar
hann að fá sér Veiðikortið og veiða í vötnum.
Bakterían var fyrir hendi
Hann talar um sprenginguna sem orðið
hefur í áhuga á veiði á síðustu árum og segir
að það sem sér þyki sérkennilegast sé áhugi
sumra nýríkra veiðimanna. „Þetta fólk græj-
ar sig upp og kemur í árnar með tipp-topp
græjur, svo er vaðið upp fyrir haus. Þetta
fólk kann oft ekki neitt og veit ekkert af
hverju það er þarna. Náttúran hefur ekki
togað í fólkið á það sem ég vil kalla eðlilegan
hátt. Ég hef séð þetta þegar ég var við veiði-
leiðsögn; sumt af þessu fólki vill bara sýna
sig og sjá aðra. Þetta viðhorf í kringum lax-
veiðina getur verið alveg skelfilegt. Ég flúði
nú úr einum laxveiðitúr fyrir þremur árum,
fannst ekki vært fyrir leiðindum í hollinu.“
Engilbert segist vera með veiðina í blóðinu
síðan hann var strákur, hann hafi ekki verið
nema fjögurra, fimm ára þegar hann bað
móður sína um títuprjón sem hann beygði og
bjó til öngul. „Bakterían var fyrir hendi al-
veg frá því ég var lítill. Pabbi var fínn veiði-
maður, veiddi á maðk með flugustöng og
ekki með neinum sökkum. Hann veiddi í
raun eins og fluguveiðimaður og virtist alls
ekki veiða minna en aðrir.
En svo lá veiðin mestmegnis niðri hjá mér
meðan ég var á kafi í poppinu. Fyrir tuttugu
árum fór veiðidellan að grassera aftur. Og ég
er bara að sækjast eftir að skemmta mér –
að leysa verkefni í veiðinni. Prufa nýjar flug-
ur, líta til veðurs, skoða hvaða flugur koma á
bílinn; alltaf að lesa í náttúruna. Ég er ekki á
höttunum eftir neinu öðru en að geta
skemmt mér almennilega með veiðigyðj-
unni.“
Skemmti mér með veiðigyðjunni
Morgunblaðið/Einar Falur
Engilbert Jensen er ekki bara kunn-
ur fyrir sönginn; hann er listamaður
í veiði og fluguhnýtingum. Og nú er
komin á alþjóðlegan markað ný lína
af veiðistöngum frá Scott sem nefn-
ast E2, en þær eru byggðar á hug-
myndum Engilberts. Einar Falur
Ingólfsson ræddi við hann um
stengurnar og veiðimenninguna.
efi@mbl.is