Morgunblaðið - 16.02.2006, Síða 34

34 FIMMTUDAGUR 16. FEBRÚAR 2006 MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
✝ Huldar ÖrnAndrésson
fæddist í Reykjavík
19. júlí 1984. Hann
lést á Barnaspítala
Hringsins 8. febrúar
síðastliðinn. For-
eldrar hans eru
Andrés Ragnarsson
sálfræðingur, f. 7.
maí 1954 og Inga
Bergmann Árna-
dóttir tannlæknir, f.
17. janúar 1955. Þau
skildu. Dóttir þeirra
er Birta Dögg, f. 8.
febrúar 1988. Seinni kona Andr-
ésar er Ingibjörg Hinriksdóttir
læknir, f. 6. febrúar 1962, dóttir
þeirra er Margrét, f.
12. nóvember 1998.
Fyrir átti Andrés
Þorstein Örn, f. 31.
mars 1970.
Huldar Örn átti
alla sína skólagöngu
í Safamýraskóla
þaðan sem hann út-
skrifaðist úr fram-
haldsdeild vorið
2004. Huldar bjó hin
síðari ár á sambýli,
fyrst í Árlandi 9 og
síðan í Hólmasundi
2.
Útför Huldars verður gerð frá
Grafarvogskirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 15.
Elsku besti bróðir minn.
Óteljandi spurningar renna í
gegnum hug minn en þeim verður
væntanlega ekki svarað fyrr en í
Nangijala. Nangijala í bókinni Bróð-
ir minn ljónshjarta sem mamma og
pabbi hafa svo oft lesið fyrir okkur
þar sem allt er mögulegt. En eins og
Jónatan sagði, ég skil ekki hvernig
þetta gerist, það bara verður þannig
í Nangijala, – ég á við að maður get-
ur allt, einhvers staðar handan við
stjörnurnar.
Það eru ekki fáar minningar sem
ég á um okkur allt frá því ég tróð
tásunum mínum í lófann þinn og
fékk lánaða snudduna þína af og til
þegar ég var að hætta með snuddu
og kúrði hjá þér. Þú varst spennandi
stóri bróðir. Þú áttir ótal tæki sem
ég vildi alltaf prófa. Ég prófaði allar
spelkurnar þínar og síðast um dag-
inn þegar þú fékkst nýja bátinn þá
þurfti ég að prófa hann líka og fór út
með ruslið fyrir þig á honum.
Já. Stundirnar sem við áttum
saman eru ómetanlegar. Yndislegt
var þegar ég, mamma og þú vorum
upp í vatnsrúminu með popp að
horfa á myndina 50 first dates aftur
og aftur og allar hinar myndirnar.
Það var svo gott að koma til þín eftir
erfiðan dag, kúra hjá þér og halda í
hendina þína og fá frið og ró.
Elsku bróðir minn ljónshjarta. Ég
vona að þú hafir það gott hlaupandi í
Nangijala þangað til ég kem. Ég
elska þig.
Birta Dögg.
Ég man vel þá stund er við Huld-
ar hittumst í fyrsta sinn. Það er
komið vel á þrettánda ár síðan. Við
höfðum eflaust bæði beðið þeirra
stundar með kvíða og eftirvæntingu.
Nokkrum mánuðum áður kynnt-
umst ég og pabbi hans. Aldrei hafði
ég heyrt föður tala jafn fallega og af
mikilli hlýju og tilfinningu um son
sinn. Mér varð fljótt ljóst að þeir
feðgar voru bundnir sterkum bönd-
um sem halda mundu í gegn um súrt
og sætt, gleði og erfiðleika, hvorki
ég né aðrir gætu komist þar á milli.
Þeir feðgar höfðu þá búið einir í
nokkur ár og Huldar nýfluttur á
Sambýli barna í Árlandi. Báðir voru
að ganga í gegn um miklar breyt-
ingar, veit ég ekki á hvorn þeirra
það tók meira.
Við nánari kynni kom í ljós að
Huldar var mikill persónuleiki sem
á sinn hátt sýndi hvað honum fannst
um hlutina. Við urðum strax góðir
vinir og höfum síðan átt margar
ógleymanlegar stundir. Skapgóður
var hann og alltaf stutt í glottið. Oft
fékk maður bros frá honum jafnvel
sárveikum. Andvökunætur og um-
stangið gleymdust þá. Það var tján-
ingin, hlýjan í svip hans og fram-
komu sem gerðu hann ógleym-
anlegan öllum þeim er kynntust
honum.
Ekki fá allir jafnt útdeilt við fæð-
ingu, Huldar fékk frá upphafi erfitt
hlutverk. Oft fannst þeim er næst
stóðu líf hans ósanngjarnt, ósegj-
anlega þungt og erfitt en það bugaði
ekki minn mann sem ávallt var
þrautseigur og jákvæður. Lífslöng-
un hans var mikil enda mikið elsk-
aður. Mörg stríðin hefur hann unnið
í gegn um árin sem flestir töldu töp-
uð. Kannski hélt kærleikurinn, ástin
og væntumþykja þeirra er næst
stóðu honum gangandi. Það fengum
við allt endurgoldið í sömu mynt.
Nokkrar minningar um atburði
koma upp þar sem Huldar tjáði sig
um sínar tilfinningar. Pabbi stóð
honum næst, þegar pabbi hafði ver-
ið fjarverandi um tíma varð Huldar
oft þungt hugsi og fremur daufur,
en þegar pabbi hringdi og rödd hans
barst í gegn um síma veðraðist hann
upp, varð eftirvæntingarfullur og
glaðari á svip. Sama er að segja ef
hann hlustaði á sögur af segulbands-
spólum lesnar af pabba.
Þegar Margrét litla systir fæddist
sá ég Huldar í fyrsta skipti sýna af-
brýðisemi, honum líkaði ekki að
pabbi sýndi henni of mikla athygli,
enda hafði hann oft á tíðum átt at-
hygli hans alla. En þegar Huldar
fékk litlu dömuna í fangið færðist
bros yfir andlit hans. Huldari líkaði
vel er litla systir klifraði upp í stól-
inn til hans og hnoðaðist á honum,
þá brosti hann og hló. Stundum fór
hún óvarlega en það var bara
skemmtilegra. Er daman eltist urðu
þau hinir mestu mátar og pössuðu
hvort upp á annað. Ég hef heyrt að
Birta systir Huldars hafi stundað
sömu iðju tíu árum fyrr við sömu
góðu undirtektir stóra bróður. Báð-
ar hafa þær alltaf passað að ekki
hallaði á brósa í samskiptum innan
fjölskyldunnar sem utan.
Huldar elskaði kátínu og fjör og
sýndi það ljóst í samskiptum við
systur sínar og aðra. Hávær tónlist,
þungt rokk svo drundi í, líkaði hon-
um vel. Birta systir hans sá um að
hann nyti tónlistar við hæfi. Þau
fóru saman á þungarokkstónleika
síðastliðið sumar sem bæði nutu vel.
Þrátt fyrir fötlun sína gerði Huld-
ar víðreist. Ferðalög voru hans ær
og kýr, bæði innanlands og utan.
Torfærur í hjólastól voru honum að
skapi. Skemmtilegast var að lenda í
ógöngum sem þjösnast varð í gegn-
um. Nokkrar utanlandsferðir fóru
þeir feðgar, í fylgd frábærs stuðn-
ingsfólks, og höfðu mikið gaman af.
Þar nutu þeir samvista hvor við ann-
an. Ólýsanlegt var að taka á móti
þreyttum og geislandi strákum við
heimkomuna. 17 ára fór Huldar einn
til sólarstranda í fylgd tveggja frá-
bærra starfsmanna sambýlisins, þá
varð jafnaldra hans að orði „ég vildi
að pabbi minn byði mér til Spánar
með 2 stelpum“ eins og pabbi Huld-
ars.
Stærsta gæfa Huldars var góð
fjölskylda. Pabba og mömmu valdi
hann vel. Bæði sinntu stráknum sín-
um og sérþörfum hans allt frá vöggu
til grafar. Ávallt skein gleði úr svip
Huldars er hann kom heim hvort
heldur var til mömmu og Birtu eða
pabba, mín og Margrétar. Eftir að
hann fór á sambýli elskaði hann að
koma heim, passaði hverja stund í
faðmi fjölskyldunnar, sofnaði þegar
hinir fullorðnu gengu til náða og
vaknaði með þeim er fyrstur fór á
stjá.
Huldar var mér kær og geymi ég í
minningunni margar stundir með
elsku stráknum mínum sem nú hef-
ur fengið hvíldina. Líf hans var fal-
legt þrátt fyrir og kannski vegna
allra erfiðleikanna sem honum var
útdeilt. Síðastliðið ár hefur hallað
jafnt og þétt undan fæti, líkaminn
orðinn þreyttur en fram á síðustu
stund gaf hann bros sem yljaði um
hjartarætur.
Elsku Huldar, hvíl þú í friði.
Öllum þeim er önnuðust Huldar í
gegn um árin sendir fjölskyldan hin-
ar bestu þakkir fyrir óeigingjarnt
starf.
Ingibjörg.
Á kyrrlátan hátt er hetja fallin í
valinn. Það varð snemma ljóst í lífi
Huldars Arnar að honum var ætluð
önnur vegferð í gegnum lífið en við
flest þekkjum. Líkamlegar fatlanir
gerðu hann allt sitt líf háðan umönn-
un annarra. Hann gat ekki talað
eins og við hin, augu hans sáu ekki
eins og augu okkar, hann gat ekki
gengið, hann gat ekki, ekki … Fyrst
sáum við sem stóðum nærri honum
Huldari Erni þetta svona. Allt þetta
sem hann gat ekki og allt umhverfið
litaðist af sorg og þjáningu. En eftir
því sem tímar hafa liðið höfum við
skilið að lífshlaup hans hafði m.a.
þann tilgang að kenna. Hann kenndi
okkur að það sem máli skiptir að sjá
sjáum við ekki með augunum. Huld-
ar Örn kenndi að með sínum „blindu
augum“ sá hann allt. Hann sá ástina
í augum pabba síns, umhyggjuna í
augum mömmu, aðdáunina í augum
Birtu systur og svo mætti áfram
telja. Hann kenndi okkur að sjá að
lífið snýst ekki um það sem að okkur
er rétt heldur hitt hvernig við mæt-
um því sem að okkur er rétt. Hann
kenndi okkur að sjá að það er ekki
líkamlegt atgervi sem skapar hetju
heldur stærð sálar.
Huldar Örn talaði aldrei illa um
nokkurn mann. Hann talaði reyndar
lítið yfirleitt í þeim skilningi sem við
leggjum oftast í það orð. Samt sagði
hann allt sem þarf. Hann tjáði ást
sína til þeirra sem standa honum
næst. Hann sýndi þeim skýrar en
fjölskrúðug orðaflóra megnar hve
þakklátur hann var fyrir þá ómældu
umhyggju og væntumþykju er hann
naut frá fyrsta degi til hins síðasta.
Hann kenndi okkur að tjáning er
svo margvísleg og treg tunga nær
ekki að hefta það. Að tjáning felst í
öllu því sem við gefum af okkur til
umhverfis okkar. Já, hann kenndi
okkur að tjáning á aldrei að meiða
neinn heldur vera gefandi og auðg-
andi. Huldar Örn var kennari af
Guðs náð.
Huldar Örn var svo margt. Hann
var töffarinn sem naut þess að vera í
gæjalegum fötum og fara á hljóm-
leika með Metallica eða öðrum súp-
er-töffurum sem ég kann ekki að
nefna. Hann var prakkarinn og
húmoristinn sem gat hlegið sig
máttlausan að einhverju góðlátlegu
prakkarastriki. Hann var líka vin-
urinn sem deildi sorgum og gleði
með þeim sem önnuðust hann og
voru hans. Stórar sálir verða ekki til
úr engu.
Gæfa Huldars Arnar fólst ekki
minnst í því atlæti er hann mætti í
lífinu. Grunnurinn var lagður í þeim
kjarna sem þéttast að honum stend-
ur. Pabbi sem er engum líkur, sam-
an hafa þeir feðgar leiðst í gegnum
lífið. Mamma sem elskaði og studdi
með ráð og dáð. Systurnar Birta og
Margrét og svo Ingibjörg. Öll slógu
þau hring utan um Huldar Örn. Þau
glöddust með honum á góðum
stundum, studdu hann í veikindum
og baráttu og báru sorg og þjáningu
óttans með honum þegar slíkt steðj-
aði að. Sagt einfalt: Hann naut
ómældrar ástar sinna nánustu.
Mörgum ber að þakka umönnun
Huldars Arnar. Öllum þeim hóp sem
ekki berja trumbur en vinna störf
sín af alúð í kyrrþey. Orð verða fá-
tækleg í þeim efnum, enda er Huld-
ar Örn sjálfur búinn að margþakka
það með allri sinni tilveru.
Ekkert okkar veit hvað bíður hin-
um megin landamæranna, en von-
andi er Huldar Örn kominn í æv-
intýralandið í félagsskap allra þeirra
sem elskuðu hann og voru á undan
honum gengnir. Fari góður drengur
í friði.
Sigurður, Ása og fjölskyldur.
Elsku Huldar frændi. Nú ertu bú-
inn að kveðja þennan heim.
Eftir situr fjöldi af dásamlegum
minningum um þær stundir sem við
áttum saman.
Ég var lánsöm að fá að kynnast
þér frá byrjun og þú hafðir margt að
gefa og kenndir mér marga hluti.
Þegar þú áttir heima í Sporða-
grunni hlógum við oft saman, hlust-
uðum á tónlist eða horfðum á sjón-
varpið. Þú hafðir sérstaklega gaman
af tónlist, og það sem fékk þig til að
brosa var líf og fjör.
Á tímabili keyrðum við saman til
vinnu og leikskóla á morgnana og
sömu leið til baka á kvöldin. Þá byrj-
uðum við daginn með hafragraut og
spjölluðum saman á leiðinni. Þú
hafðir oft mikið að segja og þó þú
hafir ekki tjáð þig með orðum þá
fannst mér ég oftast geta skilið hvað
þú vildir.
Elsku Inga, Andrés og Birta, þið
hafið misst mikið en á þessari leið
hafið þið lagt mikið af mörkum til
fatlaðra barna. Ég veit að Huldar er
stoltur af ykkur og öllum ykkar
verkum fyrir hann og önnur börn í
hans stöðu.
Með saknaðarkveðju. Guð veri
með ykkur.
Ásta frænka.
Okkur langar að minnast hans
Huldars félaga okkar. Hvar sem
Huldar kom náði hann að hafa áhrif
á umhverfi sitt með sínu einstaka
brosi og góðri nærveru. Eitt af sér-
einkennum Huldars voru fallegu
augun hans en þau sögðu meira en
þúsund orð. Huldar var mjög fé-
lagslyndur og skemmti sér sjaldan
betur en þegar hann var umkringd-
ur fólki. Ekki fannst honum slæmt
þegar einhver var að slúðra í kring-
um hann og breiddist þá bros yfir
allt andlitið á honum og oft fylgdi
hláturskast með. Þannig geymdi
hann mörg leyndarmálin og ef ein-
hverjum var að treysta þá var það
honum. Einnig minnumst við Huld-
ars liggjandi uppi í vatnsrúmi með
græjurnar í botni að hlusta á góða
tónlist eða horfa á bíómynd. Huldar
kenndi okkur svo margt með sínum
sterka persónuleika og gafst ekki
upp þó móti blési. Erum við öll rík-
ari eftir að hafa fengið að kynnast
Huldari.
Megi fagrar minningar um
skemmtilegan ungan mann styrkja
syrgjendur á sorgarstundu.
Sárleg birtist sorgarglíma,
svo hart lagðist, höfuð laut,
tár með trega, sorgargríma,
tómarúm við eilífðarbraut.
Förin hafin, ferðalangur,
farinn ertu himnavegi,
sálargeisli sem farangur
sendur að eilífðardegi.
Ferðakveðjur færð að lokum,
ferðalangur blessun hljótir,
allt frá lífsins endalokum
ljóss og himnasala njótir.
(Þórður Guðmundsson)
Kveðja.
Vinir í Hólmasundi.
Sofðu rótt, sofðu rótt,
nú er svartasta nótt.
Sjáðu sóleyjarvönd
geymdu’ hann sofandi í hönd.
Þú munt vakna með sól
Guð mun vitja um þitt ból.
Góða nótt, góða nótt,
vertu gott barn og hljótt.
Meðan yfir er húm
situr engill við rúm.
Sofðu vært, sofðu rótt
eigðu sælustu nótt.
(Jón Sigurðsson frá Kaldaðarnesi.)
Kæru foreldrar, systkini og aðrir
aðstandendur, við vottum okkar
innilegustu samúð. Minningin um
Huldar Örn mun lifa í huga okkar.
Megi Guð og góðir englar geyma
drenginn ykkar.
Starfsfólk Skammtíma-
vistunar Álfalandi 6.
Þó vindar blási á litla logann þinn
og líka streymi regn – hann blikar þarna!
Því flýgurðu ekki hátt í himininn
þar hlýtur þú að vera fögur stjarna.
(Þýð. Helgi Hálfdánarson.)
Í dag kveðjum við ljúfan dreng,
Huldar Örn. Huldar var með okkur í
leik og starfi á Lyngási sl. 18 ár.
Hann var að öllu jöfnu lífsglaður,
ljúft skap og smitandi hlátur sem
kallaði bros hjá okkur öllum. Huldar
var mikill rokkari og það er okkur
minnistætt þegar hann fór á Metal-
lica tónleikana og brosið fór ekki af
honum í marga daga á eftir. Hann
var mikil félagsvera og naut þess að
spjalla í góðra vina hópi. Óbilandi
kjarkur og leiftrandi húmor er okk-
ur ofarlega í huga.
Kenndu mér klökkum að gráta,
kynntu mér lífið í svip,
færðu mér friðsæld í huga
finndu mér leiðir og veg.
Gefðu mér gullin í svefni,
gættu að óskum og þrám,
minntu á máttinn í sálu,
minning er fegurri en tár,
Og sjáðu hvar heiður himinn
handan við þyngstu ský
er dagur sem dugar á ný.
(Sigmundur Ernir.)
Um leið og við vottum fjölskyldu
Huldars samúð okkar, þökkum við
góðar stundir á liðnum árum. Minn-
ingin um yndislegan dreng lifir.
Starfsfólk á dag-
heimilinu Lyngási.
Elsku Huldar. Fyrsta minning
mín um þig er þegar við bjuggum
bæði á Sporðagrunninu, ég trúlega
sjö ára gömul og þú þriggja. Margar
minningar hafa bæst í hópinn síðan
þá. Allar þær stundir sem við áttum
saman á Lyngási, sérstaklega árin
tvö sem við vorum saman á E stofu.
Ég á það þér að þakka að ég átján
ára gömul ákvað að byrja að vinna á
Lyngási, þar sem ég hef verið með
annan fótinn seinustu átta árin. Sú
reynsla og þekking sem ég hef feng-
ið úr því starfi er ómetanleg. Ég
geymi allar þær góðu minningar
sem ég á um þig í hjarta mínu, hvort
sem það var hjólastólakeppni, tram-
polínhopp, kúr í sófanum með til-
heyrandi slúðri og hlátri (það var
vinsælast) eða hvað annað.
Elsku Hulsinn minn, mér þykir
leiðinlegt að geta ekki fylgt þér í
dag en er mjög þakklátt fyrir að
hafa getað kvatt þig með knúsi áður
en þú kvaddir þennan heim.
Dvel ég í draumahöll
og dagana lofa.
Litlar mýs um löndin öll
liggja nú og sofa.
Sígur ró á djúp og dal
dýr til hvílu ganga.
Einnig sofna skolli skal
með skottið undir vanga.
Elsku Inga, Birta, Addi, Ingi-
björg, Margrét og aðrir aðstandend-
ur. Guð gefi ykkur styrk á þessum
erfiðu tímum. Hugur minn er hjá
ykkur.
Sofðu rótt, elsku vinur.
Þín vinkona,
Björg Norðfjörð.
Þá ertu farinn, hetjan mín. Mér
finnst þetta enn þá svo óraunveru-
legt, maður var orðinn vanur því að
þú næðir þér upp úr veikindum og
yrðir samur við þig, skælbrosandi
og glaður. Það verður skrítið að
þurfa að venjast því að hafa þig ekki
á staðnum, fá ekki aðeins að knúsa
þig og kyssa og hlæja með þér. En
ég veit að þér líður betur núna á
nýjum stað og vitandi það þá líður
mér betur, það var svo sárt að vita
til þess þegar þér leið illa.
Síðustu daga hafa rifjast upp svo
margar minningar frá þeim rúmu
tveimur árum sem ég hef verið svo
heppin að fá að þekkja þig. Samt er
engin ein minning sem stendur upp
úr, allar stundir með þér voru svo
einstakar. Þú að hlæja að brussu-
skapnum í mér og ég alveg miður
mín, þetta endaði reyndar alltaf með
því að ég fór að hlæja með þér, enda
varstu með svo smitandi hlátur. Við
að hlusta á einhverja góða tónlist
inni hjá þér, skemmta okkur í bíó
eða leikhúsi eða á tónleikum, eða
kúrandi uppi í vatnsrúmi að horfa á
vídeó og ég að fá að halda í hend-
urnar þínar, þessar mjúku og æð-
islegu hendur. En besta minningin
af þeim öllum er þó brosið þitt fal-
lega, það lýsti upp allt nágrennið og
HULDAR ÖRN
ANDRÉSSON