Morgunblaðið - 27.04.2006, Side 48

48 FIMMTUDAGUR 27. APRÍL 2006 MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
✝ Þuríður Þor-steinsdóttir
fæddist í Knútsborg
á Seltjarnarnesi 28.
okt. 1909. Hún lést á
Landspítala í Foss-
vogi 9. apríl síðast-
liðinn. Foreldrar
hennar voru hjónin
Þórkatla Eiríksdótt-
ir, f. 21. júlí 1874, d.
22. jan. 1966, og Þor-
steinn Jóhannsson, f.
27. apríl 1876, d. 17.
júlí 1944. Þuríður var
eitt af tíu systkinum,
en af þeim komust sex til fullorðins-
ára, þau Björgvin, Lúðvík, Krist-
jana, Halldór og Þorsteinn. Öll eru
þau látin.
Þuríður giftist 19. des. 1931 Guð-
mundi Helgasyni bakara, f. 19. jan.
1909, d. 25. mars 1972. Börn þeirra
eru: 1) Jón, málari, f. 13. jan. 1932,
kvæntur Valgerði Jónsdóttur sér-
kennara, f. 26. júní 1939. Synir
þeirra eru: a) Pétur Lúðvík, hann á
þrjú börn, kona hans er Rannveig
Jóna Hallsdóttir. b) Helgi Viðar,
hann á tvær dætur, kona hans er
Sigurborg Lilja Marquez. c) Bjarni
Þór, kona hans er Auður Ester Guð-
laugsdóttir. Fyrir
átti Jón dótturina
Dorle Cornliu, hún á
fjögur börn, maður
hennar er Carl Heinz
Cernicky. 2) Margrét
Þórkatla, húsmóðir,
f. 21. jan. 1934, gift
Þráni Guðmunds-
syni, fyrrv. skóla-
stjóra, f. 24. apríl
1933. Börn þeirra
eru: a) Ingibjörg, hún
á þrjú börn. b) Guð-
mundur Ómar, hann
á fjögur börn, kona
hans er Bergþóra Haraldsdóttir. c)
Hulda Þyrí, börn hennar eru fjög-
ur, maður hennar er Helgi Kristinn
Hannesson. d) Margrét, börn henn-
ar eru fimm, maður hennar er Héð-
inn Kjartansson. e) Lúðvík.
Þuríður ólst upp á Seltjarnarnesi,
gekk í Mýrarhúsaskóla á Valhúsa-
hæðinni. Snemma fór hún að vinna
fyrir sér. Fyrst í fiski, síðan í vist hjá
góðu fólki. Eftir að hún stofnaði
eigið heimili helgaði hún því alla
krafta sína. Þuríður var alla tíð
mikil hannyrðakona.
Útförin var gerð í kyrrþey að ósk
hennar.
Elsku amma mín. Nú þegar þú ert
komin á leiðarenda þessa lífs langar
mig til að þakka þér fyrir allar góðu
stundirnar sem við áttum saman. Þú
náðir að verða 96 ára gömul og á
langri ævi hefur þú upplifað margt,
bæði gleði og sorg.
Ég sé fyrir mér ættartré þar sem
þú ert stofninn, sterk og föst fyrir og
út frá þér greinast tvær stórar og fal-
legar greinar, börnin þín tvö, Nonni
og Margrét. Áfram liðast þessar tvær
greinar, önnur greinin deilist í fernt
en hin deilist í fimm smærri greinar,
það eru barnabörnin. Áfram heldur
þróunin og til að gera langa sögu
stutta eru langömmubörnin orðin 25
og þar með afkomendur þínir orðnir
36. Ég veit að þú varst ósköp stolt af
þessum stóra hópi og vissir að okkur
þótti öllum svo vænt um þig. Því verð-
um við fyrir stórum missi þegar þú
hefur kvatt þennan heim en samt svo
þakklát fyrir að hafa fengið að hafa
þig svona lengi hjá okkur. Öll vitum
við að þú óskaðir ekki eftir því að
liggja hjálparvana í framandi spítala-
umhverfi, eins og raunin varð. Þú sem
alltaf hafðir verið svo heimakær og
vildir hvergi annars staðar vera en
heima á Vesturvallagötunni. Þú varst
svo lánsöm að eiga góða að, sem hugs-
uðu svo ofurvel um þig og gerðu þér
kleift að vera sem lengst heima við.
Ég veit að þú varst þakklát fyrir alla
þá umhyggju og elsku sem þú alltaf
áttir aðgang að.
Hugurinn reikar til baka, til þeirra
fjölmörgu ánægjustunda sem við átt-
um, ég sé þig spila við börnin mín, hita
handa mér besta kaffi í veröldinni,
búa til ljúffengustu vöfflur sem hægt
var að fá, spjalla og hlæja og gera grín
að sjálfri þér og ellinni, prjóna lopa-
peysur og hlusta á síðdegissöguna og
ekki má gleyma öllum þeim stundum
sem þú sast og saumaðir út.
Ég sé þig standa sterka eins og
klett þegar afi, vinirnir og systkinin
hurfu með árunum á vit feðranna og
þú varst „ein“ eftir. Alltaf sterk og
ekkert gat beygt þig.
Þú varst okkur öllum góð, þótt þú
gætir nú stundum verið hvöss en það
var nú bara allt í nösunum á þér, eftir
augnablik var hægt að fíflast og
hlæja.
Ég hef ekki mikið séð af þér síðast-
liðin 11 ár, en alltaf þegar ég kom í
heimsókn til landsins var það sönn
ánægja að heimsækja þig, sitja og
spjalla í eldhúsinu með rjúkandi kaffi
og eitthvað gott með. Svona hvers-
dagslegir og sjálfsagðir hlutir verða
að dýrmætri minningu sem alltaf er
hægt að ylja sér við.
En það er eitt sem við öll vitum fyr-
ir víst og það er að við munum ein-
hvern tíma deyja. Ég veit að eftir að
heilsunni fór að hraka óskaðir þú eftir
því að fá frið og þreyttur líkami þinn
sofnaði svefninum langa sunnudags-
eftirmiðdag í apríl. Sannfæring mín
um að sálin lifi áfram er mér huggun
og ég veit að það hefur verið vel tekið
á móti þér hinum megin og endur-
fundir verið gleðilegir.
Núna þegar þú ert laus úr viðjum
líkamans veit ég að þú kíkir við af og
til og fylgist með þínu fólki. Ég kveð
þig núna, amma mín.
Margrét Þráinsdóttir
og fjölskylda.
Mig langar í nokkrum orðum að
minnast vinkonu minnar, Þuríðar
Þorsteinsdóttur, sem látin er í hárri
elli, 96 ára að aldri.
Þuríði kynntist ég fyrir um 12 árum
en hún var amma eiginmanns míns.
Hún bjó lengstan hluta ævi sinnar á
Vesturvallagötu og með dyggri að-
stoð barna sinna og tengdabarna naut
hún þeirrar gæfu að mega búa á
heimili sínu síðustu árin eða þar til í
október á síðasta ári.
Það var alltaf gott að heimsækja
Þuríði. Helst vildi hún fá heimsókn
um kaffileytið og voru gestir varla
komnir inn úr dyrunum þegar hún
hafði snarað fram hlaðborði af alls-
kyns kræsingum og þar á meðal var
undantekningalítið jólakaka frá
Sveini bakara. Það fór aldrei á milli
mála að kaffið hennar Þuríðar var
besta kaffið í Reykjavík. Eitt sinn
þegar við töluðum saman í síma þá
nefndi ég að mig langaði að bregða
mér á kaffihús og Þuríður svaraði að
bragði: „Já, vertu velkomin, klukkan
hvað má ég eiga von á þér?“
Þuríður var mikil hannyrðakona. Í
gegnum árin prjónaði hún fjöldann
allan af eftirsóttum lopapeysum og
seldi í verslanir. Þá iðju lagði hún á
hilluna fyrir nokkrum árum sökum
liðagigtar. Heimili hennar var sum-
part eins og listagallerí, þar var
hvergi auðan vegg að sjá: klukku-
strengir, krosssaumur, útsaumaður
stóll, ótal púðar og ýmislegt annað
handverk sem ég kann ekki að nefna.
Ég man eftir Þuríði þar sem hún sat
við sauma og ég furðaði mig á þol-
inmæði hennar við útsauminn en hún
saumaði stórar og flóknar útsaums-
myndir langt fram yfir nírætt.
Það var gaman að ræða við Þuríði
um lífið og tilveruna. Hún sagði mér
sögur frá því þegar hún var lítil stúlka
á Seltjarnarnesi, þegar hún var ung
kona og kynntist Guðmundi manni
sínum og einnig margar skemmtileg-
ar sögur af spaugilegum atvikum frá
því að börn hennar voru lítil. Í stofu
Þuríðar var meðal annarra muna fal-
legur ruggustóll og sagði hún oft frá
því hvernig hún kom manni sínum á
óvart einn daginn þegar hún keypti
þennan glæsilega stól handa honum
og bætti svo við brosandi: „og aldrei
grunaði hann neitt!“ Mér þykir afar
vænt um allar þessar sögur og sér í
lagi sögurnar sem hún sagði oftar en
einu sinni, með þeim gaf hún mér
hlutdeild í fallegustu minningum sín-
um.
Þuríður hafði mjög ákveðnar skoð-
anir á mönnum og málefnum, meðal
annars hlutverkum kynjanna og átt-
um við oft fjörugar samræður þar
sem hvorug gaf sig, en báðar höfðu
gaman af. Þó svo að við værum ekki
sammála um alla hluti mættumst við á
miðri leið, nýi tíminn og sá gamli, með
fullri virðingu hvor fyrir öðrum.
Fjölskylda Þuríðar sinnti henni vel
og daglegar heimsóknir barna hennar
voru henni ómetanlegar, einkum og
sér í lagi í seinni tíð þegar dagarnir
virtust lengri en áður og hver öðrum
líkur.
Þuríður sagði sjálf að hún hefði átt
góða ævi og nú þegar hún hefur feng-
ið hvíldina vil ég þakka henni sam-
fylgdina, hún gerði líf mitt ríkara á
svo margan hátt.
Rannveig Jóna Hallsdóttir.
ÞURÍÐUR
ÞORSTEINSDÓTTIR
✝ Sólveig Sigur-björg Her-
mannsdóttir fædd-
ist á Syðra-
Kambhóli í Arnar-
neshreppi hinn 26.
janúar 1932. Hún
lést á Fjórðungs-
sjúkrahúsinu á Ak-
ureyri hinn 16. apr-
íl síðastliðinn. For-
eldrar hennar voru
Guðrún Björg
Baldvinsdóttir, f.
13. ágúst 1902, d.
16. feb. 1948, og
Hermann Stefánsson, f. 9. okt.
1896, d. 16.6. 1966. Systkini Sól-
veigar eru: Margrét, látin, Her-
dís, látin, Hörður, búsettur á Ak-
ureyri, Jóhannes Þór, búsettur á
Hjalteyri, Stefán Baldvin, bú-
settur á Akureyri, Snjólaug Elín,
búsett í Reykjanesbæ, Þorsteinn
Guttormur, látinn, og Þorvaldur
Grétar, búsettur á Kambhóli.
Hinn 30. júní 1951 giftist Sól-
veig Gunnari Ólafssyni frá
Kljáströnd í Höfðahverfi, f. 1.
okt. 1917, d. 6. sept. 1991. For-
eldrar hans voru Anna María
Vigfúsdóttir og Ólafur Gunnars-
son, útgerðarbóndi
á Kljáströnd. Börn
Sólveigar og Gunn-
ars eru: 1) Þórunn,
f. 24. okt. 1951,
maki Hermundur
Jóhannesson, f. 24.
sept 1951. Börn
þeirra eru þrjú og
barnabörnin tvö. 2)
Ólafur, f. 8. mars
1953, maki Kristín
Antonsdóttir, f. 4.
júní 1948. Börn
þeirra eru tvö. 3)
Jóhanna María, f.
5. feb. 1955, maki Kristján
Sævar Þorkelsson, f. 22. mars
1956. Börn þeirra eru þrjú og
barnabörnin fjögur. 4) Guðrún
Elín, f. 31. ágúst 1956, sam-
býlismaður Jón Ingi Cæsarsson,
f. 13. des. 1952. Eiga þau tvo syni
auk þess sem Jón á dóttur frá
fyrra hjónabandi og á hún þrjú
börn. 5) Anna Dóra, f. 30. maí
1958, maki Eiríkur Kristvinsson,
f. 17. apríl 1957. Eiga þau tvær
dætur.
Útför Sólveigar verður gerð
frá Akureyrarkirkju í dag og
hefst athöfnin klukkan 13.30.
Elsku amma Dollý. Þá er víst
komið að kveðjustund. Mér finnst nú
svolítið erfitt að sleppa og er búin að
standa sjálfa mig að því nokkrum
sinnum síðustu daga að hringja í þig,
svona rétt til að heyra í þér hljóðið.
Þú varst nú ekki bara amma mín
heldur góð vinkona líka. Þér var
hægt að treysta fyrir öllu og um allt
hægt að ræða. Þú hafðir líka svör við
öllu. Ef vöknuðu spurningar, um
nánast hvað sem var, leitaði maður
til þín. Þú vissir alla skapaða hluti.
Þegar ég bjó í Norðurgötunni, rétt
hjá þér, sat ég oft heilu tímana hjá
þér og það eru stundir sem ég er
þakklát fyrir. Kettirnir mínir voru
jafn heimavanir hjá þér og á sínu
eigin heimili. Ég skildi ekkert í því
um tíma hvers vegna þeir vildu ekk-
ert éta en komst fljótt að ástæðunni.
Um leið og ég var farin í vinnuna
voru kettirnir, Magnús og Pálína,
mættir hjá þér og voru allan daginn.
Átu þar og sváfu.
Ég held að þú hafir fátt vitað
skemmtilegra en að gefa gjafir. Að
minnsta kosti gerðir þú mikið af því.
Það var varla svo að maður kæmi í
heimsókn öðruvísi en að gjafir
fylgdu með heim. Og þú gafst ótal-
margar jólagjafir, jafnvel börnum
sem þú þekktir ekkert. Oft hringdir
þú í mig og baðst mig að athuga
hvort börn vinkvenna minna vantaði
ekki ullarsokka. Og svo prjónaðir þú
á allan skarann. Synir mínir eiga nóg
af sokkum. Ömmu Dollýar sokkum.
Þú varst mikil formúlukerling. Við
erum nú oft búin að hlæja að því
þegar þú ætlaðir að hætta við að fara
með okkur til Spánar vegna þess að
þú vildir ekki missa af formúlunni.
Mamma sagði þér að formúlan væri
líka sýnd á Spáni, svo þú gafst þig og
komst með. Þegar þangað var komið
reyndist sjónvarpið hennar Snjóku
bilað. Þá hófst leit að sjónvarpi sem
hægt væri að taka á leigu. Það tókst
og þú horfðir á keppnina.
Elsku amma mín, ég held að hvíld-
in sé þér kærkomin því þér var
meinilla við sjúkrahús og vildir ekki
vera upp á aðra komin. Ég trúi því
að nú sért þú í góðum félagsskap,
laus við kvalir og kannski á fínum
formúlubíl sem aldrei bilar.
Ég hlakka til að hitta þig aftur,
þangað til mun ég sakna þín.
Takk fyrir allt.
Þín
Sólveig.
Þegar ég sest niður til að minnast
minnar kæru vinkonu, er hugur
minn fullur af söknuði, en um leið
gleði yfir að hafa þekkt hana Dollý.
Ég kynntist henni fyrir 47 árum
þegar hún treysti mér fyrir yngstu
dóttur sinni í fáa daga. Síðan var
með okkur vinátta sem aldrei brást.
Það er sagt að áhætta kærleikans sé
að missa þann sem manni þykir
vænt um, en það er þess virði, vin-
áttan við Dollý var gefandi og
skemmtileg og þess er gott að minn-
ast.
Yndi þess er áður skeði
er svo bjart í minningunni
þá var okkur glatt í geði
geisli yfir kynningunni.
Hún var mjög vel hagmælt og
gerði marga gamanbragi sem voru
bæði vel gerðir og skemmtilegir.
Vonandi geymast þeir áfram.
Ég veit að margir sakna hennar
nú þegar hún kveður, en mest hefur
fjölskyldan hennar og þó sérstak-
lega barnabörnin misst því hún var
svo góð og gefandi amma. Ég sendi
öllum sem þótti vænt um hana inni-
legar samúðarkveðjur.
Þér ég senda valda vildi
vinarkveðju í himininn.
En mér tekst það ei sem skyldi
ekki núna í þetta sinn.
Nú þegar farin að þú ert
og eftir sit ég hljóð,
mér finnst vera mest um vert
hvað minning þín er góð.
Jódís Kristín Jósefsdóttir.
SÓLVEIG S.
HERMANNSDÓTTIR
Elskuleg eiginkona mín, móðir okkar, tengda-
móðir og amma,
JÓHANNA ÞORGEIRSDÓTTIR
kennari,
Hlunnavogi 3,
verður jarðsungin frá Seljakirkju föstudaginn
28. apríl kl. 13:00.
Blóm og kransar eru vinsamlegast afþakkaðir, en
þeim sem vilja minnast hennar er bent á Krabbameinsfélagið.
Hjalti Jónasson,
börn, tengdabörn og barnabörn.
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma og
langamma,
BJARNFRÍÐUR SÍMONSEN
frá Þingeyri,
sem andaðist laugardaginn 22. apríl verður jarð-
sungin frá Þingeyrarkirkju laugardaginn 29. apríl
kl. 14.00.
Sveinbjörn Sveinbjörnsson, Gunnþóra Arndís Skaftadóttir,
Marteinn Emil Sveinbjörnsson, Janice Lynette Hatten-Svenna,
Jóvin Bjarni Sveinbjörnsson, Kerry Sandra Sveinbjörnsson,
Jovina Marianna Sveinbjörnsdóttir, Halldór Lárus Sigurðsson,
Anna Helen Sveinbjörnsdóttir, Páll Sigurjónsson,
barnabörn og barnabarnabörn.
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar, tengdafaðir
og afi,
GUÐMUNDUR JÓNSSON
Staðarhrauni 20,
Grindavík,
andaðist á heimili sínu laugardaginn 22. apríl.
Jarðarförin auglýst síðar.
Alda Bogadóttir,
Kristján Karl Guðmundsson,
Jón Fannar Guðmundsson, Guðveig Sigurveig Ólafsdóttir,
Guðrún Helga Guðmundsdóttir, Yngvi Páll Gunnlaugsson,
Arnar Freyr Guðmundsson
og barnabörn
sem andaðist á heimili sínu laugardaginn 22. apríl
verður jarðsunginn frá Grindavíkurkirkju föstudaginn
28. apríl kl.14.00
lau