Morgunblaðið - 09.02.2007, Side 40

Morgunblaðið - 09.02.2007, Side 40
40 FÖSTUDAGUR 9. FEBRÚAR 2007 MORGUNBLAÐIÐ MINNINGAR ✝ Hringur Hjör-leifsson fæddist á Sólvöllum við Önundarfjörð 30. júní 1933. Hann andaðist á sjúkra- húsi Akraness þriðjudaginn 30. janúar síðastliðinn. Foreldrar hans voru hjónin Gunn- jóna Sigrún Jóns- dóttir frá Ytri Veðrará, f. 7. sept- ember 1899, d. 9. september 1974, og Hjörleifur Guðmundsson frá Görðum, f. 1. október 1896, d. 12. nóvember 1984. Systkini Hrings eru: Hjördís, f. 25.2. 1926, Ingibjörg Sigríður, f. 20.8. 1928, Ásdís, f. 21.4. 1930, Krist- jana, f. 10.2. 1932, Finnur Torfi, f. 7.11. 1936, og Örn, f. 11.9. 1939. Hringur kvæntist 1955 Sig- rúnu Halldórsdóttur frá Ísafirði, f. 30.1. 1934, fyrrum stöðv- arstjóra Pósts og síma. For- eldrar hennar voru Guðbjörg Kristín Bárðardóttir, f. 15.11. 1912, d. 19.3. 1983, og Halldór Gunnarsson, f. 12.7. 1911, d. 5.2. Ólafía, f. 24.7. 2005. Börn Hin- riks frá fyrri sambúð með Guð- rúnu Þórsdóttur eru Erna, f. 14.9. 1991 og Þór, f. 12.2. 1998. Dóttir Hrings og Guðrúnar J. Jónmundsdóttur er Gunnjóna Sigrún, f. 28.2. 1954, maki Jón- as Sigurðsson. Börn þeirra eru: a) Þröstur, f. 19.4. 1972, maki Kristín Inga Hrafnsdóttir, börn þeirra eru Jökull Máni og Líf, b) Sigurður, f. 7.10. 1973, og c) Þuríður, f. 18.9. 1978, sambýlis- maður Arnar Tryggvason. Hringur hóf sjómennsku um 13 ára aldur á Kvikk frá Flat- eyri. Hann var ýmist á bátum og togurum frá Vestfjörðum, Reykjavík eða Akranesi. Hann hóf nám við Stýrimannaskóla Reykjavíkur um tvítugt og lauk því með hinu meira stýri- mannaprófi. Hann starfaði sem stýrimaður og skipstjóri þar til hann fór í land 1971 er hann tók við starfi framkvæmda- stjóra Hraðfrystihúss Grund- arfjarðar. Hann starfaði við það þar til hann stofnaði sinn eigin rekstur á Rifi 1983 og stundaði síðan aftur sjó- mennsku á trillu sinni þar til hann varð að hætta vegna heilsubrests. Útför Hrings verður gerð frá Akraneskirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 10.30. 1984. Börn Hrings og Sigrúnar eru: 1) Halldór Gunnar, f. 13.7. 1951. 2) Guð- björg, f. 4.2. 1955, gift Páli Guðmunds- syni, synir þeirra eru: a) Hringur, f. 18.4. 1974, sam- býliskona Iðunn Sæ- mundsdóttir, og b) Guðmundur, f. 30.6. 1978, sambýliskona Hólmfríður Hildi- mundardóttir. 3) Hjörleifur, f. 18.3. 1956, kvæntur Elínu Bald- ursdóttur, dætur þeirra eru: a) Sigurbjörg Rós, f. 27.6. 1981, sambýlismaður Ólafur Ingi Skúlason, b) Lára Ósk, f. 27.8. 1984, og c) Hjördís, f. 25.9. 1991. 4) Sigrún Edda, f. 15.2. 1958, gift Hafsteini Jónssyni, börn þeirra eru: a) Sigrún, f. 13.10. 1975, dóttir hennar er Ása María, b) María, f. 12.10. 1979, sambýlismaður Björn Ingimund- arson, synir þeirra eru Magnús Ari og Hringur, og c) Hermann, f. 2.7. 1986. 5) Hinrik, f. 20.8. 1959, sambýliskona Ingibjörg Þráinsdóttir, dóttir þeirra er Ég hef oft hugsað um það hvernig það yrði þegar ég yrði fullorðin og það kæmi að leiðarlokum með for- eldrum mínum í þessu lífi. Ekki að ég velti því fyrir mér stöðugt en það kom þó upp í hugann af og til. Pabbi var skipstjóri á Flateyri og sótti sjó- inn af kappi til að brauðfæða fjöl- skylduna. Á þessum tíma velti mað- ur því ekki fyrir sér að sá kappsami og duglegi skipstjóri sem pabbi var ætti nokkru sinni eftir að ala með sér sjúkdóm sem síðar drægi hann til dauða. Pabbi greindist með Alz- heimer-sjúkdóminn árið 2005 og var þá sennilega búinn að ganga með hann í allnokkur ár. Sjúkdómur sem stelur að lokum allri vitglóru við- komandi fyrir fullt og allt. Sjúk- dómsgreiningin hefur skýrt fyrir mér ýmislegt í samskiptum okkar feðga en við áttum oft ekki gott skap saman, sér í lagi síðustu árin fyrir greiningu sjúkdómsins. Þetta gerð- ist allt áður en ég fékk þær upplýs- ingar sem til þurftu til að ég skildi eðli sjúkdómsins. Kæri pabbi, þú gast ekki betur og ég skil að við sjúkdóminn varð alls ekki ráðið. En mikið hefði ég þó kos- ið að kveðja þig undir öðrum kring- umstæðum þar sem við fjölskyldan þín hefðum mátt hafa þig lengur með fullum vitsmunum til hinstu stundar. Veikindi þín komu mest niður á mömmu sem hefur staðið með þér allar stundir í blíðu og stríðu. Margar gleðistundir áttuð þið saman í fimmtíu ára hjónabandi. Út- koman eru fimm börn, tíu barna- börn, þrjú barnabarnabörn og það ellefta kemur í mars. Kæri pabbi, minningarnar um þig eru mjög sterkar. Þú varst alltaf skipstjóri á þínu skipi og stjórnaðir af festu. Ég gæti rakið margar sögur um góðar stundir okkar systkinanna með þér og mömmu, svo sem berja- ferðir í Arnarfjörð eða bláberja- tínslu í Önundarfirði, rifjað upp stundirnar á haustin þegar við tók- um slátur og vetrarforðanum var komið fyrir, sultað og saftað. Þér féll sjaldan verk úr hendi og varst sífellt að laga og bæta umhverfi þitt og snyrtimenni varstu fram í fingur- góma. Oft hef ég hugsað um það hve orkumikill og ósérhlífinn þú varst og gekkst í verkin sem vinna þurfti, þú varst framkvæmdamaður og lést verkin tala. Ég gæti talað um húsið okkar á Flateyri, vondu veðrin sem komu á meðan þú varst á sjó, þá lágum við hljóð við útvarpið og hlustuðum af athygli á bátabylgjuna til að fylgjast með því hvar þú varst staddur á sjónum. Við gætum rifjað upp hve mikill jólakarl þú varst alltaf, og undirbúningur jólanna var þér mik- ilvægur. Við krakkarnir nutum þess ríkulega að taka þátt í því með þér. Við gætum líka rætt alla þá drauma sem þú hafðir um framtíðina og vel- ferð barnanna þinna. Það er þó eitt umfram annað sem var svo sterkt í fari þínu sem við minnumst en það er umhyggja þín fyrir náttúrunni og öllu lífríki hennar. Við minnumst þess einnig hve mikill dýravinur þú varst og hundar og kettir voru í uppáhaldi hjá þér. Við viljum þakka fyrir öll góðu árin sem við áttum með þér og kveðjum með þakklæti í hjarta fyrir allar góðu stundirnar. Stríði þínu er lokið og aftur sól í sinni, far í friði, elsku pabbi. Við munum sjá vel um hana mömmu nú þegar leiðir skiljast, megi góður guð geyma þig og sigla þér í góðum byr til betri heima. Hjörleifur Hringsson Með þessari stuttu grein vil ég minnast tengdaföður míns Hrings Hjörleifssonar. Það var einstakt að vinna með Hring, hann var afburða verkmaður og allt lék í höndum hans. Ég minnist áranna er þau Hringur og Sigrún voru að byggja sér sumarbústað á Hellnum á Snæ- fellsnesi, þá sá ég hversu laginn og vandvirkur hann var. Mikil vinna var lögð í að gera fallega lóð í kring- um bústaðinn, þar voru hlaðnir veggir úr torfi sem voru listavel gerðir og fallegt flöt með ýmsum gróðri og trjám. Ég minnist þess hversu mikið snyrtimenni Hringur var, í lok vinnudags voru öll verk- færin þrifin og þeim var ekki hent út í horn, ó nei hvert verkfæri átti sinn stað, skóflur áttu sinn snaga, hvert skrúfjárn átti sinn stað og allt var í röð og reglu í verkfæraskúrnum. Dætur okkar Eddu, þær Sigrún og María, fóru oft með afa og ömmu í bústaðinn og minnast þessara daga með hlýhug. Hin síðari ár bjuggu þau Hringur og Sigrún að Ósi II í Skilmannahreppi og undu hag sínum vel þar með dýrunum sínum, þar sem ekki var bílskúr við húsið dreif hann í að byggja stóran og góðan bíl- skúr, þar var sama snyrtimennskan og í verkfæraskúrnum á Hellnum. Hringur kom sér upp æðarvarpi á Ósi og var lögð í það mikil vinna sem veitti honum ómælda ánægju. Her- mann sonur okkar var mikið hjá afa sínum og ömmu á Ósi. Hermann og Hringur náðu vel saman og voru miklir vinir. Á björtum vetrarkvöld- um fóru þeir oft út á tún að skoða stjörnurnar, Hringur sem var skip- stjóri til margra ára kenndi Her- manni allt um stjörnurnar, þetta þakkar Hermann afa sínum í dag en hann hefur mikinn áhuga á himin- geimnum. Þegar við Edda fórum að svipast eftir lóð fyrir sumarhús þá var gott að leita til Hrings. Hann gaf okkur góð ráð og fyrir það þökkum við. Ég þakka Hringi Hjörleifssyni fyrir ánægjuleg og góð kynni í rúm 30 ár. Megi góður guð geyma hann. Hafsteinn Jónsson. Hann Hringur afi er genginn á vit feðra sinna eftir baráttu við sjúkdóm sem við viljum öll vera án. Það var erfitt að sætta sig við að afi væri með alzheimer-sjúkdóm. Sem hjúkrunar- fræðingur hef ég unnið með öldr- uðum einstaklingum með heilabilun- arsjúkdóma og vissi því nokkurn veginn hvað framundan var. Sjúk- dómsgangurinn hjá afa var hraður niður á við og merkja mátti miklar breytingar hjá honum milli heim- sókna. Eitt það erfiðasta fyrir mig var sú staðreynd að afi var nánast með öllu hættur að tjá sig og taka þátt í samræðum. Því ein af sterkari minningum mínum um afa er sú hvað hann hafði gaman af að rök- ræða og spjalla við fólk um málefni líðandi stundar. Þegar sorgin ber að dyrum er gott að ylja sér við minningar um góðan mann sem bjó yfir sterkum persónu- leika. Þegar ég læt hugann reika ber hann mig ósjálfrátt á Snæfellsnesið. Á Hellnum áttu afi og amma sum- arbústað um skeið og þaðan á ég margar góðar æskuminningar. Ég man eftir lyktinni af nýslegnu grasi á fallegum sumardegi, sólin hátt á lofti og við systurnar á nærfötunum einum fata að hlaupa í gegnum vatnsúðara sem stóð á grasinu. Ég man eftir lyktinni inni í bústaðnum og meira að segja lyktinni inni í verkfæraskúrnum. Ótrúlegt hvað lyktarskynið er sterkt og getur vak- ið margar minningar. Það var alltaf ljúft að sækja ömmu og afa heim og ávallt vel tekið á móti manni. Marg- ar góðar æskuminningar á ég einnig frá þeim tíma er þau bjuggu í Sörla- skjólinu. Þangað var gott að koma og ýmislegt brallað. Afi var einstakt snyrtimenni og bar bílskúrinn á Ósi þess sterklega merki, þar var allt í röð og reglu og vel gengið frá hverjum hlut. Þegar flutningar stóðu yfir var öllu vel pakkað inn og hnýttir sjómanna- hnútar víða svo ekkert myndi lask- ast. Hann sá um æðarvarp síðustu árin og tíndi þar æðadún. Þegar ég fæddi eldri drenginn minn, hann Magnús, gaf hann mér dún í sæng fyrir hann. Nú sefur yngri sonur minn og nafni afa með sængina og er gott að ylja sér við það að inni í henni er æðardúnn handtíndur af afa. Þessi dýrmæta sæng mun því verða vel varðveitt og ganga barna á milli í fjölskyldunni. Afi var mikill dýravinur og fylgdi Perla ömmu og afa hvert sem þau fóru og veitti þeim mikinn fé- lagsskap allt þar til hún dó. Þá tóku þau að sér tvær kisur, sem síðan urðu fjórar. Eins og í tilfelli Perlu voru kettirnir dekraðir með rjóma og öðru góðgæti og bar vaxtarlag þeirra þess sterkt merki. Sem fyrr veittu kettirnir þeim félagsskap sem var ómetanlegur. Ég gæti eflaust rifjað upp fleiri minningar en læt þetta gott heita. Hinsta kveðjan er alltaf erfið en ákveðinn léttir fylgir þeirri hugsun að nú er afi á góðum stað, án allra kvilla og sjúkdóma, horfir niður til okkar með bros á vör og klappar Perlu sinni. Elsku amma, megi góð- ur Guð styrkja þig í sorginni. Bless- uð sé minningin um góðan afa. María Hafsteinsdóttir. Nú er elsku afi minn kominn til hvílu, 73 ára að aldri. Afi átti við al- zaimer sjúkdóminn að stríða sein- ustu æviárin. Við afi áttum margar góðar stund- ir saman fyrir vestan. Hefði afi ekki verið sjómaður hefði hann örugglega verið smiður, því honum þótti mjög gaman smíða og skapa hluti. Afi hafði alltaf eitthvað fyrir stafni. Hann var laginn í höndunum og hafði gott verkvit. Verkvit sem hann kenndi mér sem ég mun notast við um ókomna tíð. Afi var mjög duglegur við að rækta og gróðursetja plöntur og átti ég margar stundir með honum við þá iðju í sumarbústaðinum sem hann smíðaði að Hellnum undir Snæfells- jökli. Í bústaðinn fór ég oft með afa og ömmu á mínum yngri árum. Þar hjálpaði maður afa meðal annars við að slá blettinn, mála og smíða svo eitthvað sé nefnt. Ég man að í fyrsta skipti sem ég fékk að keyra bíl var með afa uppí sumarbústað, hann átti Bleizer jeppa sem ég fékk að keyra vegna þess hve duglegur ég var að hjálpa honum. Þegar afi og amma áttu heima í Grundarfirði á Eyraveginum svaf ég stundum hjá þeim ég minnist þess að fyrir jól eitt skipti fékk ég mjög sérkennilega gjöf í skóinn útí glugga frá „kjötkróki“ búið var að setja band í skóinn og leiða bandið útum allt hús og á hinum endanum var bú- ið að binda læri sem var í frystikist- unni í kjallaranum. Já afi var hug- myndaríkur. Afi var góður stjórnandi og kunni held ég best við sig þannig. Hann var farsæll skipstjóri til margra ára og lengi vel framkvæmdastjóri Hraðfrystihúss Grundarfjarðar. Einnig setti hann á legg frystihús útá Rifi, þar sem maður fékk að vinna sína fyrstu launaða starf, rúm- lega 12 ára gamall. Eitt skipti fór ég og afi að ná í rútu austur á land sem nota átti við að keyra fólk í fiskvinnsluna á Rifi. Við fengum hótelherbergi á Vík í Mýrdal. Afi skoðaði herbergið vel og hrósaði því svo hástöfum. Hann gékk svo að vaskinum og ætlaði að þrífa á sér hendurnar en ekkert vatn kom úr krananum, hann leit svo undir vaskinn og sá að leiðslunar voru ótengar. Þá tók hann þetta skemmtilega hláturskast sem ég smitaðist líka af. „Ég hefði átt að hrósa herberginu meira“ sagði hann svo. Afi, ég átti með þér yndislegar stundir sem lifa glatt í minu hjarta. Takk fyrir allt. Þinn nafni Hringur Pálsson. Nú hefur það því miður gerst að vond frétt til manns berst. Kær vinur er horfinn okkur frá því lífsklukkan hans hætti að slá. Rita vil ég niður hvað hann var mér kær afi minn góði sem guð nú fær. Hann gerði svo mikið, hann gerði svo margt og því miður get ég ekki nefnt það allt. En alltaf í huga mínum verður hann afi minn góði sem ég ann í himnaríki fer hann nú þar verður hann glaður, það er mín trú. Því þar getur hann vakað yfir okkur dag og nótt svo við getum sofið vært og rótt hann mun ávallt okkur vernda vináttu og hlýju mun hann okkur senda. Elsku afi, guð mun þig geyma yfir okkur muntu sveima en eitt vil ég þó að þú vitir nú minn allra besti afi, það varst þú. (Katrín Rut Þorgeirsdóttir) Hermann Hafsteinsson. Elsku Hringur afi er farinn upp í skýin. Þetta sagði ég við Ásu Maríu dóttur mína, rétt eftir að afi dó. Ég átti erfitt með að halda aftur af tár- unum þegar ég náði í myndaalbúmið hennar til að sýna henni mynd. Þar sat hún á milli langömmu sinnar og afa við eldhúsborðið á Sólvöllum, sumarbústað foreldra minna. Á Snæfellsnesinu á ég margar minningar með honum afa mínum. Sumarbústaðarferðirnar sitja efst í minningunni hjá mér, þegar ég fékk að hjálpa til við að raka grasið, skrapa málninguna af bátnum og reyta arfa. Það var allt svo fallegt, trén vel snyrt, amma með sumar- blómin og matjurtagarðinn sinn. Afi lét sér mjög annt um umhverf- ið, það var aldrei að sjá rusl eða drasl í kringum heimili hans og ömmu. Allt í tipp topp standi, allir hlutir vel skipulagðir og á sínum stað. Ég er mjög þakklát fyrir þann tíma sem ég átti með afa, þakklát fyr- ir tímann sem við bjuggum á Rifi og hitti hann á hverjum degi. Hann eignaðist Perlu sína þegar við bjugg- um á Rifi, hún var ekkert á því að alast upp heima hjá mér. Afi tók hana að sér og voru þau óaðskiljan- leg þar til hún dó úr elli fyrir nokkr- um árum, það var mikil sorg á Ósi þá. Afi var mjög ástúðlegur. Þegar ég kom í heimsókn tók hann ávallt fast utan um mig og kyssti mig nokkrum sinnum á kinnina. Hann hélt oft í höndina á mér. Eitt skipti þykir mér afar vænt um, þá var hann kominn á sjúkrahúsið á Akranesi þar sem hann var vegna Alzheimer-sjúkdóms, þá hélt hann í höndina á mér allan tím- ann sem við vorum í heimsókn hjá honum. Ég verð að minnast á Bismark- brjóstsykurinn, fyllta brjóstsykur- inn, suðusúkkulaðið og kandísinn, þessu góðgæti laumaði hann oft í hendur barnabarna sinna. Blessuð sé minning Hrings afa. Elsku amma mín, vertu sterk, afi og Perla fylgjast með þér úr skýj- unum. Sigrún Hafsteinsdóttir. Hringur mágur minn var fremur lágur maður vexti en á yngri árum og fram yfir miðjan aldur var hann snarmenni og harðduglegur til allra verka. Hann byrjaði sjómennsku á unglingsárum og kom þannig inn í fjölskyldu mína fyrir 56 árum, að hann fór að stunda sjó með föður mínum. Þau Sigrún, systir mín, voru barnung þegar þau bundust tryggða- böndum og hófu búskap sinn. Hall- dór, elsta son sinn, eignuðust þau á fertugsafmæli föður míns og mér er enn í fersku minni, hvað þessi litli drengur var mér mikill gleðigjafi og kom mér í bróðurstað. Hringur fór fljótlega í sjómannaskólann og lauk meira fiskimannaprófinu. Skipstjórn var síðan ævistarf hans fram eftir aldri. Hann var afskaplega laginn fiskimaður og frábær sjómaður. Fað- ir minn, sem kunni öll skil á því, mat Hring alla tíð mikils og sagði mér einatt að hann væri góður sjómaður, en það vissi ég vel hvaða merkingu hafði í huga hans, en sjálfur kynntist ég því af eigin raun sem unglingur á síldarvertíðum með honum. Hann var stjórnsamur og kappsfullur á sjó, annálað snyrtimenni um öll verk og hægt var að þekkja hvert það skip sem Hringur var með á því, að þar var alltaf hver hlutur á sínum stað og staður fyrir hvern hlut. Á miðjum aldri skipti Hringur um starfsvett- vang og varð forstjóri Hraðfrysti- húss Grundarfjarðar. Þar nutu sín reglusemi hans og snyrtimennska. Hann vann þar mikið og gott verk, byggði myndarlega og rak þetta fyr- irtæki af skörungsskap og festu fyrir eigendur sína. Síðustu árin eftir að þau Sigrún fluttu burt af Nesinu fór Hringur aftur á sjó á bát sem hann átti sjálfur, en fyrir um það bil tíu ár- um settust þau að á Ósi í Skilmanna- hreppi. Það var gaman að heimsækja þau að Ósi. Það var allt í bílskúrnum hjá Hringi eins og um borð í bátum hans – hver snærishönk uppgerð, all- ir naglar og skrúfur í sérstökum skúffum, tengur og tól á sínum stað. Hvergi örlaði á óreiðu. Þau hjón voru alla tíð einstaklega samhent í öllu – á Grundarfjarðarárunum tók hún þátt í rekstrinum af lífi og sál og var hans Hringur Hjörleifsson

x

Morgunblaðið

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.