Morgunblaðið - 14.09.2007, Blaðsíða 32

32 FÖSTUDAGUR 14. SEPTEMBER 2007 MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
✝ Kristín Eggerts-dóttir fæddist í
Vatnshorni í
Skorradal 16. sept-
ember 1931. Hún
lést á Landspítala
Fossvogi hinn 4.
september síðastlið-
inn. Foreldrar henn-
ar voru hjónin Aðal-
heiður Lilja
Jónsdóttir, f. 8.8.
1910, d. 29.3. 2001,
og Eggert Guð-
mundsson bóndi í
Vatnshorni og
Bakkakoti í Skorradal, síðar á
Bjargi í Borgarnesi, f. 20.10. 1897,
d. 19.8. 1979. Kristín var elst fimm
systkina. Systkini hennar eru
Guðmundur, f. 24.4. 1933, maki
Bergþóra Elva Zebitz, f. 16.4.
1930, d. 31.8. 1985, Jóna Eggerts-
dóttir, f. 10.1. 1937, Guðrún, f.
25.3. 1940, og Jón Agnar, f. 5.1.
1946, d. 11.2. 1993, maki Ragn-
heiður Jóhannsdóttir, f. 27.7.
1955.
Fjölskylda Kristínar fluttist að
Bjargi árið 1938. Hún gekk í
barnaskóla í Borgarnesi en síðan
lá leiðin í Kvennaskólann í Reykja-
vík og í Húsmæðra-
skólann á Varma-
landi. Á Kvenna-
skólaárunum
veiktist móðir henn-
ar alvarlega og
Kristín varð að
koma heim og
hjálpa til við að
hugsa um heimilið
og yngri systkini
sín. Árið 1953 fór
Kristín til Kaup-
mannahafnar þar
sem hún lærði til
matreiðslu og til-
einkaði sér dönsku smurbrauðs-
listina. Hún flutti heim 1959 og
vann á veitingastöðum í Reykjavík
til ársins 1968 þegar hún var ráðin
forstöðukona á kaffistofu Nor-
ræna hússins við opnun þess. Þar
starfaði hún til loka ársins 2000.
Undanskilin eru árin 1981-1984
þegar hún starfaði hjá Menningar-
og fræðslusambandi alþýðu. Eftir
starfslok dvaldist Kristín yfir sum-
artímann á Bjargi þar sem hún
starfaði við ferðaþjónustu.
Útför Kristínar fer fram frá
Fossvogskirkju í dag og hefst at-
höfnin klukkan 15.
Með Kristínu fer heimur ljóss og
bjartra lita er varpaði glæsileika á
okkur hin sem fengum að hrífast með
og njóta nærveru hennar. Stolt með
prýði, gjöful án þess að biðjast
greiða, skapandi unnandi þess fagra
og einstaka í lífinu. Geislandi augna-
ráð hennar vakti yfir líðan okkar
hinna, oft án orða en aldrei án lifandi
umhyggju og gjafa á réttum stund-
um. Nákvæm í vali og gjörðum, hugs-
andi um það sem best væri, bauð hún
okkur inn í heim sinn og litadýrð
hans. Þar dvaldi ég frá fæðingu og
naut ríkidæmis hjarta hennar. Með
þér Stína fer síðasta móðir mín í líf-
inu, móðir mín, móðir þín og þú er
gafst mér traust, ást og frelsi til að
halda út í lífið. Ég lifi með ykkur enn
og ásókn minninganna kætir mig: Úti
á túni á Bjargi með smáan lófa í hendi
þinni, með gapandi augu að fylgjast
með mátun stórmunstraðs sam-
kvæmiskjóls, með vellíðunarsvip við
stórglæsilegt matarborðið á heimili
þínu, með símtólið við hönd úti í
heimi.
Nálægð þín var mikil og björt.
Hinar ótalmörgu veislur í Norræna
húsinu koma til mín. Léttleiki ríkti
ætíð undir þinni umsjá, verkgleði og
nákvæmni er við hinar kepptumst við
að fylgja fullar aðdáunar og vilja til
að gera enn betur en áður. Stemn-
ingin í kaffistofunni er sameinaði
okkur allar og gladdi var þín smíði,
töfrar er lifa enn. Þú kunnir að meta
það einstaka er getur gert hverja
konu, hvern mann að listamanni.
Fágaður frumleiki, skörp hugsun og
vilji til að auðga líf annarra með
skáldskap, myndlist og fagurhönnuð-
um hlutum fylgdu þér ætíð. Í þínum
heimi lifði listin góðu lífi, einstök
veisluhlaðborð og sérhannaðir kjólar
er settu svip sinn á okkur hin. Ég
þakka fyrir að hafa fengið að dvelja í
þínum litríka heimi og gert hann að
mínum.
Orð hafa löngum ekki verið til yfir
þá sem búa hjarta næst.
Aðalheiður Lilja
Guðmundsdóttir.
Elsku Kristín, eða Stína eins og ég
hef alltaf kallað þig, mikið finnst mér
erfitt að þurfa að kveðja þig á þessum
tíma. Ég var að hugsa svo mikið um
þig þessa dagana og um morguninn
áður en ég fékk símhringingu frá föð-
ur mínum hugsaði ég svo sterkt til
þín og sagði með sjálfri mér „ég
hringi í hana Stínu mína í kvöld“. Ég
hefði svo viljað að ég hefði hugsað
það tveim dögum áður en svona er
þetta, við fáum engu ráðið um það
hvenær við förum en ég veit að við
eigum eftir að hittast aftur og þá
verður gaman hjá okkur eins og alltaf
þegar við höfum verið saman.
Ég og Stína frænka unnum saman
í Norræna húsinu fyrst þegar ég var
16 ára og þá yfir sumarið. Nokkrum
árum seinna fór ég að vinna hjá henni
aftur í kaffiteríunni og þá var ég fast-
ráðinn. Alltaf fann ég hlýju frá henni
og hún stóð með mér í öllu sem ég tók
mér fyrir hendur, einnig var hún
óspar á að hrósa mér fyrir það sem
ég gerði vel. Þegar ég hætti að vinna í
Norræna húsinu var Stína vön að
hringja í mig af og til og hef ég fengið
ófá símtölin frá henni á þessum ár-
um. Mér hlýnar við þá tilhugsun þeg-
ar ég hugsa til þess þegar hún
hringdi til mín stuttu eftir að ég flutti
hingað út til Danmerkur, eða á síð-
asta ári, mikið var gott að heyra frá
henni. Hún hafði þá reynslu að hafa
átt heima hérna í Danaveldi og gam-
an var að spjalla við hana um það sem
ég var að ganga í gegnum á þeim
tíma.
Það eru svo margar minningar
sem ég á um þig, elsku Stína mín, en
ég ætla að láta þetta duga hér en fast
ætla ég að halda í minningarnar um
þig sem eru mér svo mikilvægar.
Takk fyrir allt það góða sem þú hefur
gefið mér.
Kæra fjölskylda, ég samhryggist
ykkur innilega á þessum tímamótum
en ég veit að Stína á eftir að lifa á
minningunum sem við öll eigum um
hana.
Hrefna Björnsdóttir.
Þú varst einn af föstu þáttunum í
tilveru okkar. Hvenær sem við þurft-
um á hjálp þinni að halda varstu til
staðar. Þú reyndist okkur sérstak-
lega vel á erfiðum tímum við föður-
missi. Heimsóknir okkar til þín á
yngri árum eru með fyrstu minning-
um okkar af Reykjavík, miðborginni
og Vesturbænum.
Við munum seint gleyma þeim
ferðalögum sem við fórum í með þér
bæði innanlands og til Danmerkur.
Innblástur sá er þú veittir okkur um
íslensk fræði, matargerð og listir
hafði án nokkurs vafa áhrif á ákvarð-
anir okkar um námsval. Þín verður
sárt saknað.
Eggert Sólberg og
Magnús Elvar.
Okkur systrum langar í örfáum
orðum að minnast vinkonu okkar, og
fyrrverandi vinnufélaga, Kristínar
Eggertsdóttur, sem lést í síðastlið-
inni viku. Fyrir um það bil nítján ár-
um hóf Rósa störf á Kaffistofu Nor-
ræna hússins og nokkrum árum síðar
bættist Björg í þann skemmtilega og
fjölbreytta hóp kvenna sem starfaði á
kaffistofunni á þessum tíma.
Árin urðu mörg, veislurnar og
þorrablótin enn fleiri og erfitt reynd-
ist að slíta sig frá sjarma Norræna
hússins þar sem Kristín og síðar
Sigga réðu ríkjum. Ákveðinn hópur
ákvað því að stofna matarklúbb sem
haldist hefur síðan, en á sinn hátt er
það Kristín sem hefur tengt okkur
allar saman og komum við án efa til
með að sakna hennar í þeim hópi.
Þeim sem kynnst hafa Kristínu
leyndist ekki að hún var einstök per-
sóna sem ekki fór alltaf troðnar slóðir
í lífi sínu en það sem stendur eftir í
minningunni er einlægur velvilji
hennar í garð okkar systra og tryggð
sem ekki dvínaði þrátt fyrir að leiðir
skildust frá Norræna húsinu. Við
sendum innilegar samúðarkveðjur til
fjölskyldu Kristínar, blessuð sé
minning hennar.
Rósa og Björg.
Kristín var Borgfirðingur að ætt
og uppruna nema móðir hennar Að-
alheiður Lilja Jónsdóttir, sem kom af
hinu víðlenda Suðurlandi, nánar til-
tekið Þingvallasveit og fann mann
sinn Eggert bónda í Skorradalnum.
Þaðan fluttu þau til Borgarness að
Bjargi. Við vitum fátt um hvernig það
gerðist en Vigfús veitingamaður átti
jörðina. Hann var bróðir Eggerts og
vitum við ekki betur en að þeim hafi
komið vel saman. Borgarfjörðurinn
og Borgarnes áttu ætíð sterk ítök í
Kristínu og þar dvaldi hún oft í fríum
sínum en mest þó að sumarlagi og
eftir að hún hætti í föstu starfi hjá
Norræna Húsinu í Reykjavík.
Við kynntumst Kristínu fyrst í
Norræna húsinu á allra fyrstu starfs-
tíð þess en hún var meðan reyndustu
starfsmanna hinnar nýbyggðu, nor-
rænu stofnunar eftir að Ivar Eskel-
and hafði verið ráðinn forstjóri húss-
ins. Það kom reyndar fljótlega í ljós
hve vel Kristín Eggertsdóttir kunni
til verka. Hún hafði dvöl í Danmörku
að baki og átti auðvelt með að stjórna
starfsfólkinu, sem kom úr ýmsum
áttum og stundum með ólíka mennt-
un. Kaffistofa hússins varð sam-
komustaður fjölmargra Reykvíkinga
um árabil og þangað komu margir til
að skoða bygginguna sem finnski
arkitektinn heimsþekkti hafði teikn-
að. Allt innanhúss og utan var til mik-
illar prýði í borgarmynd höfuðborgar
Íslands. Svona mátti byggja hús í
Vatnsmýrinni. Ekki varð til að spilla
heimsókninni að viðurgerningurinn
hjá Kristínu var hinn besti.
Kristín bjó seinni árin ein í íbúð
sinni vestur í bæ, en hún var sjaldan
ein. Þegar maður bankaði uppá hjá
henni, var þar býsna margt fólk í
heimsókn, systkini hennar og börn
þeirra, aðrir nákomnir ættingjar,
ýmsir sem vissu að betri og hlýlegri
gestgjafi var ekki til í borginni. Þegar
hún efndi sjálf til veislu voru margir
boðnir og velkomnir og mörg málefni
voru rædd á stuttri kvöldstund.
Það er bæði satt og rétt að segja að
Kristín Eggertsdóttir var góð og
vönduð manneskja. Lítillát, ætíð
viðbúin að rétta öðrum hjálparhönd í
starfi og einkalífi. Við munum sakna
hennar og vottum systkinum og
systkinabörnum einlæga samúð.
Else Mia Einarsdóttir og
Hjörleifur Sigurðsson.
Með mikilli eftirsjá kveðjum við í
dag okkar góðu vinkonu Kristínu
Eggertsdóttur, sem lést skyndilega
hinn 4. september sl. Efst í huga er
þakklæti fyrir áratuga samveru við
Kristínu á frábærum vinnustað í
Norræna húsinu. En þar stýrði
Kristín kaffistofunni af miklum skör-
ungsskap frá 1968 til byrjunar nýrr-
ar aldar að þrem árum undanskild-
um. Kristín var einstaklega
trygglynd og gjafmild kona og naut
fjölskylda mín þeirrar gæfu að eiga
hana að vini. Hún gaf okkur líka hlut-
deild í sinni góðu, samheldnu fjöl-
skyldu, sem er og verður okkur ætíð
mikils virði. Ég þakka fyrir að hafa
fengið að ferðast oft með henni inn-
anlands og utan og betri ferðafélaga
er varla hægt að hugsa sér. Ég þakka
fyrir frábærar stundir á ferðalögum
með Kristínu um Norðurlöndin
ásamt vinnufélögum. Ógleymanlegar
eru ferðir sem við fórum tvær einar
saman til Kanarí og Kína. Ferðin til
Kína dró reyndar dilk á eftir sér.
Kristín batt vináttubönd við son
minn og tengdadóttur sem við heim-
sóttum þar og valdi nafn á son þeirra.
Þegar hann var svo skírður á Íslandi
tók hún fúslega að sér að verða guð-
móðir drengsins Baldurs. Baldur leit
alla tíð á hana sem aðra ömmu sína á
Íslandi og talar oft um hana og Guð-
mund bróður hennar sem er guðfaðir
hans.
Við Gústi þökkum fyrir allar góðu
og gjöfulu samverustundirnar með
Kristínu og sendum fjölskyldunni
hennar, sem nú á um sárt að binda
hugheilar samúðarkveðjur.
Blessuð sé minning Kristínar Egg-
ertsdóttur
Margrét Guðmundsdóttir
og fjölskylda.
Í dag kveðjum við hinstu kveðju
góða vinkonu, Kristínu Eggertsdótt-
ur ættaða frá Bjargi við Borgarnes.
Okkur hjónum var brugðið við fréttir
af andláti Kristínar, enda ekki ýkja-
langt síðan við töluðum saman í síma
og sagðist hún vera svo heppin að
vera stálhraust og finna hvergi til.
Krsitín stundaði nám við Kvenna-
skólann í Reykjavík veturinn ’47-’48
en vegna aðstæðna heimafyrir varð
hún að hætta námi.
Síðar fór Kristín til Kaupmanna-
hafnar og lærði smurbrauðsgerð og
var hún listasmiður á því sviði eins og
allri annarri matargerð. Kom það vel
í ljós við rekstur hennar á kaffistofu
Norræna hússins til margra ára og
veit ég að margir söknuðu Kristínar
þaðan. Í Kaupmannahöfn kynntist
maðurinn minn, sem þar var við nám,
þeim systkinum Kristínu og Guð-
mundi og hefur sú vinátta haldist síð-
an.
Kristín var ákaflega traust og
vönduð kona, fróð og víðlesin. Hún
var mikill fagurkeri enda bar heimili
hennar vott um það, m.a. stórt bóka-
safn og falleg listaverk.
Kristín tók höfðinglega á móti
gestum sínum. Í byrjun júní sl. sátum
við hjónin kvöldverðarboð hjá henni
ásamt Jónu og Guðmundi systkinum
hennar ásamt fleiri gestum. Nutum
við návistar hópsins og var kvöldið
einstaklega notalegt.
Við söknum vinar í stað og þökkum
fyrir áralanga vináttu. Við sendum
fjölskyldu Kristínar innilegar samúð-
arkveðjur.
Þuríður og Jón Sveinsson.
Ég kynntist Kristínu þegar ég hóf
störf hjá henni í veitingastofu Nor-
ræna hússins.
Með okkur tókst góður vinskapur
þótt hún væri töluvert eldri, en þar
sannaðist að aldur er afstæður. Hún
kom á fót hinni vinsælu kaffistofu í
Norræna húsinu um það leyti sem
húsið var opnað og rak hana með
glæsibrag, þar sem alltaf var boðið
upp á nýbakað með kaffinu, unnið á
staðnum. Hún sá um margar stór-
veislur, bæði fyrir forseta og fyrir-
menn, innlenda sem erlenda.
Mig minnir að hún hafi sagt mér að
hún hafi lært í Tívolí í Kaupmanna-
höfn, allavega vann hún þar. Var út-
lærð smurbrauðsjómfrú í köldum
borðum, sem þá voru mjög vinsæl.
Hún hafði næmt auga fyrir því hvað
var bæði fallegt og bragðgott, enda
voru veisluborðin hennar stórglæsi-
leg og girnileg á að líta.
Eftir erfiðan dag og að loknum
undirbúningi fyrir stórar móttökur
settumst við niður, ánægðar með gott
dagsverk. Á þeim stundum sagði hún
mér skemmtilegar sögur af sam-
ferðafólki sem við báðar þekktum.
Þetta voru góðar stundir.
Eitt sinn sagði hún okkur hjónun-
um, kankvís á svip, að hún væri lærð
„köld jómfrú“, sem lýsir hennar góða
húmor.
Hún var hafsjór af fróðleik um
menn og málefni, kunni ósköpin öll af
vísum og ljóðum og gat brugðið fyrir
sig smellnum setningum úr frægum
bókmenntum þegar við átti. Hún var
líka frábær yfirmaður, hún lét starfs-
fólk sitt blómstra í starfi og tók aldrei
af því heiðurinn ef vel hafði tekist til
og hrósaði því í hástert og sýndi því
fullkomið traust. Einhvern veginn er
það nú svo, að undanfarið hefur mér
orðið mikið hugsað til hennar og ætl-
aði ég alltaf að hringja í hana til að fá
hjá henni uppskriftina að innbakaða
laxinum og marineraða skelfiskinum.
Einnig til að heyra hvernig hún hefði
það. En oft frestar maður því til
morguns sem hægt er að gera í dag
og aldrei varð úr símtalinnu. Að lok-
um vil ég þakka Kristínu fyrir frá-
bært og skemmtilegt samstarf. Um-
hyggju og hlýhug, tillitssemi og
vináttu. Og allt það sem ég lærði af
henni hvað varðar mat og veisluum-
stang. Svo þessar skemmtilegu sögur
sem hún sagði og ég vitna oft í.
Það er gott að minnast slíkrar
konu.
Uppskriftirnar fæ ég seinna hjá
henni.
Fjölskyldu og aðstandendum
Kristínar sendi ég mínar innilegustu
samúðarkveðjur.
Heiðrún Bára Jóhannesdóttir.
Í dag kveðjum við heiðurskonuna
og dugnaðarforkinn Kristínu Egg-
ertsdóttur, samstarfskonu okkar til
margra ára. Þegar Norræna húsið
hóf starfsemi árið 1968 var mikilvægt
að ráða gott starfsfólk, sem mótaði
stefnuna í fyrstu. Óhætt er að segja
að vel tókst til, þegar Ivar Eskeland,
fyrsti forstjóri Norræna hússins, réð
Kristínu sem forstöðumann kaffistof-
unnar. Kaffistofan átti í upphafi að
vera einskonar „testofa“ fyrir gesti
hússins. Fyrr en varði var kaffistofan
í Vatnsmýrinni orðin ein af vinsæl-
ustu kaffihúsum borgarinnar og átti
marga fastagesti, sem komu jafnvel
daglega til að lesa norrænu dagblöðin
og fá sér girnilegt smurt brauð,
glæsilega síldarrétti eða annað sem
Kristín töfraði fram á diskana.
Kristín hafði mikinn metnað fyrir
hönd Norræna hússins og laðaði fólk
að með sinni hlýju og glaðlegu fram-
komu. Hún var einnig lagin að finna
góðar samstarfsstúlkur sem unnu
með henni árum saman, þótt vinnu-
aðstaðan væri stundum erfið. Í Nor-
ræna húsinu reyndi mikið á samstarf
fólksins. Það stóð þétt saman í starfi
og leik eins og stór samhent fjöl-
skylda. Aldrei var skemmtilegra en
þegar mikið var um að vera í húsinu.
Álagið var mikið á kaffistofuna þegar
stórar veislur eða móttökur voru á
döfinni, sem var æði oft. Norræna
húsið var sérstakur vinnustaður, sem
hélst vel á starfsfólki. Sumir reyndu
að hætta og vinna annars staðar, en
eftir einhverja mánuði eða ár komu
þeir oftast aftur. Kristín var ein
þeirra sem skiptu um starfsvettvang
um tíma. Hún vildi fá sér léttari
vinnu á skrifstofu. En eftir þrjú ár
fékk hún kall frá Norræna húsinu og
kom til baka eins og svo margir aðrir
og var vel fagnað af bæði starfsfólki
og gestum. Þá fengum við aftur
„Kristínarkaffið“, sterkt og gott. Og
„ekta súkkulaði“ – ekki kakó – við
ýmis tækifæri.
Kristín var skartkona og fylgdist
vel með tískunni. Hún var listhneigð
og hafði áhuga á góðum bókmennt-
um. Bar fallegt heimili hennar þess
vitni. Við áttum saman yndislega
stund þegar hún bauð okkur heim til
sín í maí sl. Að leiðarlokum erum við
þakklát Kristínu fyrir samfylgdina
öll þessi ár. Aðstandendum hennar
sendum við okkar innilegustu sam-
úðarkveðjur. Guð blessi minningu
Kristínar Eggertsdóttur.
Frá fyrrverandi samstarfsfólki í
Norræna húsinu
Margrét Guðmundsdóttir.
Kveðja frá Félagi
framsóknarkvenna í Reykjavík
Kristín Eggertsdóttir var ein af
okkar traustustu félagskonum.
Framsóknarkonur í Reykjavík hafa
gegnum árin myndað afar sterk
tengsl, tengsl sem náð hafa langt út
fyrir flokksstarfið. Þetta hefur einatt
vakið eftirtekt annarra félaga og þeir
hafa velt fyrir sér hvað það er sem
hnýtir félagskonur svona sterkum
böndum. Fyrir utan sannfæringu
okkar um að samvinna og jöfnuður
séu best til þess fallin að skapa far-
sælt þjóðfélag, þá var það tvímæla-
laust vinnan við undirbúning funda,
ráðstefna og ekki síst við fjáröflun,
sem skóp samheldnina.
Kristín sat í stjórn félagsins um
árabil og einnig átti hún sæti á fram-
boðslistum flokksins. Afar minnis-
stæð ráðstefna eða samkoma var
haldin á vegum FFK á stjórnarárum
Kristínar til söfnunar handa munað-
arlausum börnum á Indlandi. Við
fengum Harald Ólafsson mannfræð-
ing og Þóru Einarsdóttur til að segja
frá landi og þjóð. Síðan skipulagði
Kristín og eldaði stórkostlegan ind-
verskan mat. Þá var það ekki jafn al-
gengt og nú á tíðum að hafa slíkan
mat á borðum. Allt heppnaðist þetta
Kristín Eggertsdóttir