Morgunblaðið - 14.09.2007, Side 33

MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 14. SEPTEMBER 2007 33
✝ Sigurgeir Svan-bergsson fædd-
ist í Lögmannshlíð
ofan Akureyrar 6.
júní 1924. Hann lést
á Landakotsspítala
6. september síðast-
liðinn.
Foreldrar hans
voru hjónin Svan-
berg Sigurgeirsson
vatnsveitustjóri, f.
14.6. 1887, d. 11.6.
1961, og Guðrún
Sigurðardóttir, f.
4.11. 1899, d. 4.2.
1926. Alsystkini Sigurgeirs eru
Sigurður Björgvin, f. 1920, Fanney
Soffía, f. 1922, og Laufey, f. 1923.
Systkini hans samfeðra eru: Guð-
rún Ingibjörg, f. 1927, Hörður, f.
Synir þeirra eru Reynir Elís og
Sigurgeir. Sigurgeir og Guðfinna
slitu samvistum.
Seinni kona Sigurgeirs er Mar-
grét Finnbogadóttir, f. 11.8. 1915.
Dætur hennar eru: 1) Valgerður
Jóhannesdóttir, f. 11.7. 1939, gift
Sigurði Sverri Guðmundssyni, f.
15.5. 1938. Börn þeirra eru: Bryn-
dís Margrét, Bjarki og Berglind. 2)
Rafnhildur R. Jóhannesdóttir, f.
9.6. 1943, gift Agnari Olsen, f. 9.3.
1943. Börn þeirra eru: Margrét,
Laufey og Sigurgeir.
Sigurgeir ólst upp á Akureyri til
sautján ára aldurs, en þá flutti
hann til Reykjavíkur og réðst til
Eimskipafélags Íslands. Hann
starfaði síðan nær samfellt á skip-
um félagsins til ársins 1965. Það ár
stofnuðu þau hjónin bílaleiguna
Vegaleiðir, sem þau ráku til ársins
1980, en þá varð Sigurgeir að láta
af störfum vegna heilsubrests.
Sigurgeir verður jarðsunginn
frá Dómkirkjunni í Reykjavík í
dag, föstudaginn 14. september,
kl. 13.
1929, Héðinn, f. 1933,
d. 1994, og Regína, f.
1935, d. 1975.
Sigurgeir kvæntist
1947 Guðfinnu
Helgadóttur, f. 12.8.
1925. Börn þeirra
eru: 1) Edda, f. 2.4.
1947, gift Þórði
Kristinssyni, f. 20.6.
1946. Börn þeirra
eru: Kristinn, Guð-
finna Helga, Sig-
urgeir og Edda
Björg. 2) Helgi, f.
17.3. 1949, kvæntur
Gerði Garðarsdóttur, f. 1.6. 1952.
Dætur þeirra eru Guðríður Hrund
og Helga Dröfn. 3) Svanberg, f.
26.11. 1950, kvæntur Rannveigu
Ásu Reynisdóttur, f. 26.9. 1951.
Meistari er allur. Mér finnst við
hæfi að nefna pabba meistara því
það hefur hann ávallt verið í mínum
huga og mun ætíð verða. Orðið
meistari var honum tamt, ávarpaði
alla sem meistara. „Sæll meistari“
eða „hvað segir meistarinn?“ varð
honum oft á orði þegar hann kastaði
kveðju á vini og kunningja. Fáir ver-
skulda þó þessa nafnbót sem hann.
Eins og meistara sæmir þá gortaði
hann hvorki né kvartaði yfir afrek-
um sínum eða sorgum, talaði aldrei
um íþróttaafrek sem hann vann í
fæðingarbæ sínum Akureyri ungur
að árum. Ekki heldur hörmungar
stríðsáranna er hann missti marga af
sínum bestu vinum þegar ms. Goða-
fossi var sökkt af þýskum kafbáti hér
uppi í landsteinum, en pabbi hafði
tekið sér frí þá örlagaríku ferð. Tal-
aði heldur ekki um það þegar hann
stuttu síðar munstraði sig um borð í
ms. Dettifoss sem einnig var sökkt af
þýskum kafbáti og hann bjargaði sér
við illan leik úr köldum sjónum með
því að komast á björgunarpramma.
Ekki var skilið við sjóinn að svo
komnu nema stuttan tíma heldur
áfram haldið næstu 20 árin um borð í
ms. Lagarfossi.
Eftir það tóku ár bílaleigunnar
við. Byrjað með tveimur VW bjöll-
um, síðan bætt við flotann eftir því
sem efni réðu þar til flotinn var yfir
60 bílar og Vegaleiðir orðin ein
stærsta bílaleiga landsins og braut-
ryðjandi í þeirri atvinnugrein og afl-
aði þjóðinni tekna.
Áður óþekktir hæfileikar komu
síðan í ljós þegar pabbi hætti störf-
um vegna heilsubrests langt um ald-
ur fram. Listrænir hæfileikar fengu
að njóta sín í formi útskurðar og
glerlistar. Mörg verka hans prýða nú
heimili ættingja og viðhalda minn-
ingu um meistara.
Það er komið að kveðjustund, ekki
fleiri meistarataktar í þessu lífi. Bet-
ur hefði ég viljað sjá þjóð okkar
launa honum ævistarfið með því að
veita honum þá aðstöðu og umönnun
sem honum bar en tveggja ára bið á
biðlistum nægði því miður ekki.
Hann krafðist þó einskis frekar en
fyrri daginn, hélst reisn sinni fram á
síðustu stundu. Hans verður minnst
sem sérlega ljúfs, góðs og örláts
manns. Snyrtimennska var honum í
blóð borin, virðing fyrir öllum og öllu
sem hann umgekkst var honum
dyggð. Og eitt tel ég víst að honum
verður fagnað sem sönnum meistara
á öðru tilverustigi.
Öllum ástvinum pabba færi ég
dýpstu samúðarkveðjur.
Svanberg Sigurgeirsson.
Með söknuði minnist ég tengda-
föður míns Sigurgeirs Svanbergs-
sonar sem ég kynntist fyrir um
þremur áratugum. Sigurgeir var
sérstaklega prúður, kurteis og hlýr
maður enda uppskar hann virðingu
þeirra sem honum kynntust. Okkur
Helga manni mínum þótti vænt um
hversu áhugasamur hann var um
mikilvægar ákvarðanir í lífi okkar.
Hann var dætrum okkar og barna-
barni góður afi og langafi.
Sigurgeir hafði yndi af myndlist
og má segja að hann hafi kveikt
áhuga okkar hjóna á þeirri listgrein,
enda bar heimili Sigurgeirs og Mar-
grétar konu hans þess merki. Sam-
bandið við hann jókst með árunum,
þó svo að það hafi ekki verið eins
mikið og við hefðum kosið.
Ég minnist þess hve notalegt það
var þegar tengdapabbi renndi í hlað
með ilmandi bakkelsi snemma á
laugardags- eða sunnudagsmorgn-
um, þá var mikið talað og rifjaðar
upp gamlar minningar hans. Það
verður okkur ógleymanlegt hversu
þakklátur hann var okkur, þegar við
héldum upp á afmælið hans í sumar,
hversu gaman honum þótti að vera
með fjölskyldu sonar síns.
Börnin hans þrjú voru honum
mikils virði og notaði hann hvert
tækifæri sem gafst til þess að sýna
þeim það.
Ég er þakklát fyrir allar samveru-
stundirnar með tengdapabba.
Blessuð sé minning Sigurgeirs
Svanbergssonar.
Gerður Garðarsdóttir.
Nú er komið að kveðjustund. Okk-
ur langar að minnast afa okkar Sig-
urgeirs Svanbergssonar í fáum orð-
um. Þótt stundirnar með afa hafi
verið allt of fáar voru þær okkur
ómetanlegar. Hvað hann gladdi okk-
ur með umhyggu sinni og áhuga á
hverju því sem við tókum okkur fyrir
hendur. Hann reyndi alltaf að sjá til
þess að okkur skorti ekkert þegar
foreldrar okkar brugðu sér af bæ.
Listaverkin sem hann vann og gaf
okkur, hvort sem það voru útskurð-
arverk, glerlist eða teikningar,
sýndu hversu mikill hæfileikamaður
hann var. Þessi listaverk munu ávallt
minna okkur á hann.
Guð geymi Sigurgeir afa.
Deyr fé,
deyja frændur,
deyr sjálfur ið sama.
En orðstír
deyr aldregi
hveim er sér góðan getur.
(Hávamál)
Guðríður Hrund og Helga Dröfn.
Með þessum orðum viljum við
minnast afa okkar, Sigurgeirs Svan-
bergssonar, sem lést 6. september
síðastliðinn. Við systkinin vorum
þeirrar gæfu aðnjótandi að hafa alla
tíð mikil samskipti við afa og eigum
við margar góðar minningar um
hann.
Afi var listrænn í sér, en hann sótti
mörg námskeið í útskurði en einnig
myndlistar- og glerskurðarnám-
skeið, en hann hafði sem ungur mað-
ur lært steinsmíði. Eftir hann liggja
margir munir sem bera honum fag-
urt vitni. Allt sem hann lét frá sér
var vandað og lágu þar að baki ófáar
stundir í geymslunni í Miðleiti þar
sem hann hafði vinnuaðstöðu.
Afi var snyrtimenni og herramað-
ur af gamla skólanum. Hann lagði
mikið upp úr því að vera vel til fara
og var einn af fáum sem við munum
eftir sem notaði skóhlífar utan yfir
spariskóna á tyllidögum. Hann var
ávallt vel klipptur en það var fastur
liður til margra ára að nafnarnir fóru
saman í klippingu á Suðurlands-
brautina. Hann opnaði iðulega dyrn-
ar fyrir kvenfólkinu, nokkuð sem
hann gerði fram undir það síðasta
þrátt fyrir að kraftarnir væru að
þrotum komnir og dyrnar í raun
honum ofviða.
Er við systkinin vorum lítil gistum
við oft hjá afa og ömmu á meðan þau
bjuggu í Seljugerðinu. Fyrir háttinn
var gjarnan farið á ,,barinn“ í kjall-
aranum og þótti það einn af hápunkt-
um heimsóknarinnar. Þar klifruðum
við upp á háu barstólana í náttföt-
unum á meðan afi setti á sig virðu-
lega marglita barsvuntu, hellti en-
giferöli í glös sem við gerðum
auðvitað góð skil og stemningin var
slík að minningin er ljóslifandi hjá
okkur öllum þremur. Svo voru tenn-
urnar burstaðar og farið að sofa.
Við vorum oft samferða afa í ýmiss
konar útréttingum í bænum þar sem
hann oftar en ekki rakst á gamla
skipsfélaga eða viðskiptavini af bíla-
leigunni. Þessar ferðir enduðu
gjarnan á Múlakaffi þar sem afi bauð
upp á kakó og kleinur.
Síðustu árin hrakaði bæði líkam-
legri og andlegri heilsu afa, elli kerl-
ing hafði knúið dyra og sett mark sitt
á hann. Eftir sitja þó minningar um
ljúfan mann sem vildi okkur allt hið
besta. Elsku afi, blessuð sé minning
þín.
Margrét, Laufey og Sigurgeir.
Sigurgeir
Svanbergsson
framúrskarandi vel og aðsóknin var
gífurleg, þannig að félagið gat sent
dágóða upphæð í söfnunina.
Kristín starfaði lengi sem for-
stöðukona eldhússins í Norræna hús-
inu. Rak hún veitingastofu hússins af
miklum myndarskap og eignaðist þar
fjölda aðdáenda fyrir lipurð og hlýtt
viðmót.
Hún var ein þessara kvenna sem
leggja sig fram við að þjóna öðrum,
en hugsa síður um eigin frama eða
þarfir. Hún gekk að öllum störfum
með prúðmennsku og ósérhlífni og
við félagar hennar kveðjum hana
með virðingu og þökk.
Blessuð sé minning Kristínar Egg-
ertsdóttur.
Sigrún Magnúsdóttir.
Ég ætla að kveðja Kristínu vin-
konu mína.
Kristín hafði stjórnað kaffistofu
Norræna hússins í um 15 ár þegar
hún réð mig í vinnu, ég 18 ára og í
menntaskóla. Hún stjórnaði kaffi-
stofunni í um 15 ár til viðbótar, og ég
vann alltaf hjá henni af og til, með
námi.
Kristín var alveg hreint yndisleg,
hún var svo frísk og ung í anda,
skemmtileg og gaman að vera nálægt
henni. Hún hafði farið aðrar leiðir en
kynsystur hennar jafnaldra, var ógift
og barnlaus og hafði farið utan til
náms. Hún var spennandi manneskja
og skemmtilegar sögurnar sem hún
hafði að segja af mannlífinu og lífi
sínu. Hún var með skemmtilega
kímnigáfu og hikaði ekki við að gant-
ast um sjálfa sig. Eins og þegar hún
bað mig að elda heita matinn því hún
sjálf væri „kold jomfru“! Hún leit á
mig glottandi þegar hún sagðist vera
„kold jomfru“ og við hlógum og gönt-
uðumst mikið, en það var heitið á því
sem hún hafði lært, að útbúa smørre-
brød með köldu áleggi.
Hún var góð vinkona okkar stelpn-
anna í kaffistofunni þó við værum
margar miklu yngri og við fundum
hvað hún var veraldarvön og mikill
lífskúnstner. Við vorum jafningjar,
hún hikaði ekki við að vinna öll sömu
verk og við, hvort sem það var upp-
vaskið eða setja í þvottavélina, ásamt
sínum eigin verkum, að reka kaffi-
stofuna. Við áttum margar góðar
stundir í vinnunni saman, í hversdeg-
inum jafnt sem veislum í kaffistof-
unni. Það var oft fjör, mikið að gera
og gekk oft á ýmsu, og inn á milli var
ljúft að setjast niður saman og
spjalla. Hún var réttlátur og góður
stjórnandi. Gott dæmi um þægilega
skapgerð hennar voru viðbrögð
hennar ef súpan brann við. Þá leit
hún á mann, sagði bara og glotti: „við
hljótum að vera ástfangnar fyrst súp-
an brennur svona við hjá okkur!“
Hún var svo góð vinkona mín, og það
skipti engu máli þó það væri aldurs-
munur á okkur.
Og veislurnar sem hún hélt fyrir
okkur vinkonurnar voru glæsilegar
og báru vott um gestrisni hennar,
maturinn gómsætur, ekkert til spar-
að. Maður var alltaf eins og drottning
til borðs hjá henni, borðið fallegt með
fínum vínglösum, skreytingum og
handmáluðu postulíni af henni sjálfri.
Mér brá virkilega við að heyra að
Kristín mín væri dáin. Ég hitti hana í
sumar þegar ég kom heim í sumarfrí
frá námi erlendis. Hún kom í afmælið
mitt, hún var svo falleg og glöð,
smekkleg og glæsileg, eins og alltaf.
Mér þótti svo vænt um að sjá hana.
Og mér þótti einnig virkilega vænt
um að sjá hana á fyrstu tískusýningu
dóttur minnar í Hinu húsinu. Hún
hringdi í mig skömmu áður og sagði
mér hvað hún væri spennt fyrir
þessu, hún hefði alltaf haft áhuga á
hönnun og list.
Mig grunaði ekki að þetta yrði síð-
asta skiptið sem ég myndi sjá hana.
Við töluðum saman svo kátar og
föðmuðumst og kysstumst. Hún rétti
mér blóm sem hún hafði keypt handa
dóttur minni í tilefni dagsins. Kristín
hafði stórt og hlýtt hjarta.
Ég og við öll sem þekktum Krist-
ínu höfum misst kæran samferða-
mann, sem ég hefði kosið að hafa að-
eins lengur með mér gegnum lífið.
En minning Kristínar er falleg og
yndisleg, falleg og yndisleg eins og
hún var sjálf. Og ég kveð þig kæra
vinkona.
G. Rósa Eyvindardóttir.
Elsku frænka mín.
Nú ert þú á meðal
þeirra sem þú hefur
saknað heitt og elska
þig fyrir það sem þú ert og það veitir
mér mikla huggun. Þegar einhver
svo kær manni deyr er fátt um orð.
Ég á svo erfitt með að trúa því að þú
sért ekki lengur á meðal vor. Í hjarta
mínu hefur þú alltaf átt stóran sess
og munt alltaf eiga.
Í nærri hálfa öld höfum við verið
samferða í lífinu og deilt bæði gleði
og sorg. Kærleikurinn okkar á milli
var mikill og tengslin órjúfanleg.
Þær voru ófáar stundirnar sem við
sátum saman og ræddum tilgang
lífsins, hvað tæki við eftir þessa jarð-
vist og allt þar á milli.
Anna Vilborg
Sigurjónsdóttir
✝ Anna VilborgSigurjónsdóttir
fæddist í Reykjavík
2. ágúst 1935. Hún
lést á Heilbrigð-
isstofnun Suður-
lands 17. júlí síðast-
liðinn.
Útför Önnu var
gerð frá Búrfells-
kirkju 9. ágúst.
Það fara fáir í þín
fótspor hvað varðar
góðmennsku, sam-
hygð og fyrirgefningu
og þú fórst ekki í
manngreinarálit. Þú
aðstoðaðir alla þá sem
leituðu til þín svo
fremi sem þú hafðir
getu til, gerðir það
með gleði og af kær-
leik. Alltaf tókst þú
upp hanskann fyrir
minni máttar, þrátt
fyrir allt það mótlæti
og dómhörku sem þú
uppskarst vegna þess, og það sýnir
þann mikla styrk sem þú varst gædd
og það að þora að lifa eftir þínu eigin
hjarta og dómgreind.
Trúin á æðri mátt, kærleikurinn
og styrkur þinn voru trúlega með
þínum sterkustu eiginleikum.
Þér auðnaðist ekki að eignast börn
en varst samt móðir allra þeirra
barna sem umgengust þig, tókst
þeim opnum örmum, elskaðir, að-
stoðaðir eftir bestu getu og þar á
meðal var ég sem þú annaðist sem ég
væri þín eigin dóttir. Mun ég verða
þér þakklát fyrir það á meðan ég lifi.
Líf þitt hefur ekki allaf verið dans
á rósum og þú gekkst í gegnum
dimman og djúpan dal og seinustu
árin sem þú lifðir var mikill sársauki
í hjarta þínu en nú er hann horfinn
elsku frænka mín. En eins og við
sögðum svo oft hvor við aðra; lífið er
ekki og á ekki að vera auðvelt og
enginn er fullkominn. Okkur er ætl-
að að læra af lífinu og mistökum okk-
ar því það gerir okkur sterkari og
hjálpar okkur að takast á við það
sem að höndum ber. Við förum öll
ólíkar leiðir í lífinu en oftast eru þær
farnar eftir okkar bestu getu og
kunnáttu.
Hæfileikamanneskja varst þú á
svo mörgum sviðum, fagurkeri mikill
og miklum gáfum gædd. Allt sem þú
gerðir var gert af mikilli ástríðu.
Listmálun, öll yndislegu ljóðin sem
þú ortir og fegurð og kærleikur í allri
mynd var þér mikils virði.
Ég fluttist hinum megin hafsins
og samband okkar varð ekki eins
mikið og við hefðum kosið en það er
hugurinn og hjartað sem gildir og
sem tengdi okkur saman. Ég hef allt-
af fundið mikið fyrir þér í hjarta
mínu og geri það enn, jafnvel þótt þú
sért ekki lengur á meðal vor. Takk
fyrir allt sem þú hefur gefið mér og
kennt elsku frænka, ég mun búa að
því allt mitt líf og takk fyrir okkar
dýrmætu samverustundir sem ég
mun varðveita í hjarta mínu og
sakna meir en orð fá lýst.
Ég votta ástvinum þínum mína
dýpstu samúð.
Gegnum Jesú helgast hjarta,
í himininn upp ég líta má.
Guðs míns ástar birtu bjarta,
bæði fæ ég að reyna og sjá.
Hryggðarmyrkrið sorgar svarta,
sálu minni hverfur þá.
(Hallgrímur Pétursson)
Hvíl í friði.
Þín ávallt,
Hanna Björk.
Morgunblaðið birtir minningargreinar alla útgáfudagana.
Skil | Greinarnar skal senda í gegnum vefsíðu Morgunblaðsins: mbl.is –
smella á reitinn Senda efni til Morgunblaðsins – þá birtist valkosturinn
Minningargreinar ásamt frekari upplýsingum.
Myndir | Ef mynd hefur birst í tilkynningu er hún sjálfkrafa notuð með
minningargrein nema beðið sé um annað. Ef nota á nýja mynd er ráðlegt að
senda hana á myndamóttöku: pix@mbl.is og láta umsjónarmenn minningar-
greina vita.
Minningargreinar