Sjómannablaðið Víkingur - 01.09.2005, Blaðsíða 14

Baukað um borð.
undir botninn á honum og snúa honum
við. Mjöðurinn dýri helltist yfir okkur
þar sem við sátum eins og lamaðir og
horfðum á skipstjórann. Það tók okkur
nokkra stund að skilja hvað hafði gerst
enda alveg ljóst að við þetta tækifæri
hugsuðum við miklum mun hægar en
hann. Nú leit hann í kring um sig og var
sýnilega að leita að meiri birgðum. Ein-
hver hafði dundað við að ausa nokkru af
ölinu í hvítan þriggja lítra plastbrúsa.
Nálablókin brá við og greip plastbrúsann
og setti á munn sér, ætlaði augsýnilega
að bjarga sem mestum verðmætum áður
en allt yrði eyðileggingunni að bráð.
Blókin svolgraði bruggið knúin áfram af
mjög einbeittum brotavilja en það stóð
stutt. Skipstjóri okkar greip báðum
höndum um brúsann og kippti honum
upp svo að afgangurinn af brugginu rann
Sameinaði
lífeyrissjóðurinn
Borgartúni 30
Sími: 510 5000
www.lifeyrir.is
yfir andlit blókarinnar og niður um háls-
málið. Nálablókin saup hveljur augna-
blik, sat svo sem steini lostin og horfði
votum augum á yfirmann sinn.
„Gengur nokkuð á?”
Skipstjórinn svaraði engu. Hann sá
ekki fleiri brúsa og yfirgaf samkvæmið
án þess að skipta orðum við okkur.
Fyrsti stýrimaðurinn átti vaktina. Svona
aðgerðir voru hins vegar fremur á færi
skipstjórans svo að hann hafði brugðið
sér fram úr til að kippa þessu í lag. Síðan
fór hann í kojuna og hélt áfram að sofa.
Þar með lauk þessari jólagleði. Og þó
ekki alveg. Einhvers staðar i minning-
unni sveima myndir af framhaldinu.
Bátsmannsvaktin fór ekki í koju strax
enda kom í ljós að þeim litla með kruml-
urnar hafði tekist að koma undan öðrum
plastbrúsa sem hann hafði falið undir
dýnunni í bátsmannskojunni. En stemn-
ingin var rokin út í veður og vind. Við
fórum allir upp í brú og sögðum upp. Ég
man ekki mikið eftir þeirri athöfn annað
en að fyrsti stýrimaður hlustaði á upp-
sagnirnar og gætti þess vandlega að
leggja ekki orð í belg, horfði bara út um
gluggann enda vitlaust veður og skipið
stóð á öllum endum eins og drukkinn
sjómaður í hálku. Sennilega gerði stýri-
maður ekki ráð fyrir að efndir yrðu mikl-
ar á yfirlýsingum okkar enda þessar að-
stæður óvenjulegar fyrir fjöldauppsagnir.
Ég man líka að nálablókin var skyndilega
komin með nálakörfuna fram i vistarver-
ur hásetanna hvernig í ósköpunum sem
það hafði gerst. Nálablókin kvaðst stað-
ráðin í því að gera körfuna klára fyrir
næstu vakt svo að helvítis yfirmennirnir
hefðu ekki upp á sig að klaga.
„Karfan skal verða klár þó að ég verði
að vinda í síðustu nálarnar í bjarghringn-
um,” sagði blókin. Hásetarnir tóku þess-
ari skyldurækni af miklum áhuga og fóru
að kalla eftir nálum þar sem þeir lágu
undir sængunum hver í sinni koju og
nálablókin þeytti nálunum í allar áttir.
Það skyldi enginn hafa það á hann að
hann stæði ekki sína pligt. Hrokkinhærði
pokamaðurinn sat við borðið í háseta-
klefanum og orti kvæði um skipstjórann.
Við fengum að heyra eina og eina línu.
Bátsmaðurinn og bróðirinn brosmildi
héldu áfram að segja brandara og hlæja
og af og til tóku þeir lagið.
„Hif opp æpti karlinn ...”
Að lokum seig þó værð yfir samkvæm-
ið enda segir einn plastbrúsi ekki mikið
ofan í heila vakt. Brátt var bátsmanns-
vaktin sofnuð meðan skipið veltist og
endastakkst áfram í átt að Skagagrunni.
Þegar við vöknuðum var byrjað að toga.
Hin vaktin með annan stýrimann í
broddi fylkingar hafði farið á dekkið um
nóttina og komið trollinu í sjóinn. Nú
voru þeir á leið i koju, skipstjórinn var
kominn í brúna. Það var glas, við
skreiddumst út á dekk og tókum til við
störf okkar. Suinum var tíðförult út að
borðstokknum, annars var allt eins og
áður.
Það var lítið um fisk í þetta skipti og
aðgerðin tók ekki langa stund. Þegar við
komum inn bárust skilaboð frá skipstjór-
anum; bátsmaðurinn var beðinn að koma
þegar í stað upp i brú. Hann skálmaði
fram og upp stigann og gaf sig fram í
brúnni þungur á brún með hugann full-
an af hryllingssögum um refsingar við
agabrotum úti á hafi. Skipstjórinn stóð
við gluggann og horfði út í bræluna og
þegar bátsmaður kom í dyrnar sagði
hann:
„Gott að þú komst, væni minn. Sjáðu
nú þetta.”
„Ég sé ekki neitt, hvern andskotann
meinarðu?” sagði bátsmaðurinn þungur
á brún.
,Jú,sjáðu nú til,” sagði skipstjórinn.
„Við fengum á okkur brot í nótt og rúð-
urnar eru í maski hérna bakborðsmegin.
Ertu ekki til með að laga þetta einhvern
veginn væni minn?”
Bátsmaðurinn var dálitla stund að átta
sig enda eftir sig eftir gleðskapinn en svo
léttist á honum brúnin og hann lofaði að
gera við þetta fljótt og vel.
„Alveg sjálfsagt.”
Svo fór bátsmaðurinn aftur niður i
messa og kallaði á hrokkinhærða poka-
manninn sér til aðstoðar og þeir lögðu af
stað til að leysa vanda skipstjóra síns.
Eftir í messanum sátu hásetarnir af báts-
mannsvaktinni. Þrir þeirra spiluðu
manna. Nálablókin sat í horninu út við
síðuna og fletti dönsku myndablaði.