Náttúrufræðingurinn - 1964, Blaðsíða 63

NÁTTÚRUFRÆÐINGURINN
157
blöndunum og úrvali, sem átti sér stað innan þeirrar tegundar,
sem hún rekur ættir sínar til.
Fjölbreytnin í náttúrunni á rætur sínar að rekja til hinna örfáu
gagnlegu brigða, er verða til rneðal alls þess aragrúa stökkbreytinga,
sem eru til ills fyrir óbornar kynslóðir og tegundina sjálfa. Blönd-
un hinna góðu brigða eykur fjölbreytnina og bætir hana að mikl-
um mun, og loks skilur hið náttúrlega úrval eftir ]iað eitt, sem bezt
tekst að samlaga sig hinum ytri aðstæðum lífsins. Brigðir verða til
í öllum lifandi verum, en þær geta aðeins blandazt ef þær koma
fyrir í sömu tegundum, af því að víxlfrjóvgun er nauðsynleg til
að slíkt geti orðið. En þótt svipaðar brigðir geti orðið til í skyld-
um tegundum, stokkast þær á ólíkan hátt í liverri þeirra, og úr-
valið velur aldrei á sama hátt í tveim tegundum. I>að er þetta, sem
hefur aukið fjölbreytnina mest og valdið því, að engar tvær teg-
undir hafa nokkru sinni verið eins, alveg eins og blöndun kona í
litþráðum hverrar tegundar veldur því, að engir tveir einstaklingar
geta nokkru sinni verið af nákvæmlega sörnu gerð. Og að því er
við bezt vitum, eru því engin takmörk sett, hvert þróun fjölbreytn-
innar getur leitt, af því að lögmál hennar eru lögmál hendingar-
innar, sem enginn veit hvaðan kemur eða hvert fer.
Sitt af
Um beitilyng.
Flestir þekkja beitilyng, enda er það algengt í mólendi og víðar.
Eru ljósrauðar beitilyngsbreiðurnar forkunnar fagrar síðari hluta
sumars. Beitilyngið er sígrænt að eðli til, en visnar þó stundum
talsvert á berangri í hörðum vetrum. Blómin verða ljósföl en
haldast að nokkru allan veturinn.
Beitilyng er góð hunangsjurt, og setja menn erlendis býkúpurn-
ar út í lyngið, þegar líður á sumarið. Lynghunang er gulbrúnt,
seigt og mjög ilmríkt. Er því oft blandað í annað hunang. í Fær-
eyjurn og víðar, þar sem býflugur vantar, lræva örsmá skordýr, sem
kögurvængjur heita, beitilyngið. Kögurvængjur eru víða meindýr