Fálkinn


Fálkinn - 28.03.1962, Blaðsíða 47

Fálkinn - 28.03.1962, Blaðsíða 47
?TTO - BARDAGINN UM ARNARKASTALA Ottó grunaði Fáfni um græsku. Og hann lézt ekki sjá út- rétta hönd hans, en svaraði: „Þakka þér fyrir. Menn þínir hafa þegar boðið mig velkominn einu sinni." „Það hafa verið einhver mistök", sagði Fáfnir, „en menn mínir eru dálítið baldnir. En við skulum nú fara til tjaldbúðanna. Það er farið að dimma, og næturloftið er óhollt, er það ekki7" Fáfnir kreisti fram hlátur og leit á Ottó. „Hvað ætlastu fyrir, ef ég þigg boðið?", sagði ungi riddar.nn hikandi. „Er ég fangi?" „Fangi", hrópaði Fáfnir. „Kæri vinur, ég ætla bara að sýna þér gestrisni. Slíðraðu sverð þitt og komdu á eftir mér." Ottó fanst hyggilegast að fylgja honum eftir, þegar hann leit í kringum sig og sá illgiörn andlitin á mönnum Fáfnis. En ef hann hefði litið á Ruth, hefði lia::n komizt á allt aðra skoðun ... Ottó athugaði vel umhverfið í laumi. Það var vissara að þekkja umhverfið vel, ef hann yrði að flýja. Honum fannst ískyggilegt, að hinir vopnuðu menn skyldu stöðugt vera í kringum hann og Fáfni. Það leit svo sannarlega út fyrir að hann væri fangi. „Þá erum við komnir", sagði Fáfnir og fór af baki fyrir framan tjald eitt. Þjónn kom og teymdi burt hesta þeirra. Ottó varð litið á tjaldið og hann varð að viður- kenna, að það væri lítið skjól eða vernd gegn öllum þessum þorpurum. — Hafði Fáfnir lesið hugsanir hans? Hann kall- aði á tvo af mönnum sinum og hvíslaði að þeim einhverjum fyrirmælum. Síðan sneri hann sér að Ottó og sagði: „Þessir menn munu gæta öryggis þíns. Góða nótt." „Eru þeir lif- verðir eða fangaverðir", hugsaði Ottó. Hið síðarnefnda virt- ist vera líklegra ... Þessir tveir menn tóku sér stöðu við tjalddyrnar. Þeir voru ekki síður illmannlegir i útliti en hinir þorpararnir. Ottó leit út um tjaldskörina. Hann sá Fáfni og Ruth ganga inn í eitt tjaldið. Vafalaust væru þau að tala um hann. Ef til vill væri Fáfnir að segja'henni, hvað hann ætlaði að gera við hinn unga riddara. Hvaða hlut átti Ruth hér að máh? Sennilega mundi hún vera eina manneskjan hér, sem tæki svari hans. Hann var vongóður vegna þeirra fáu orða, sem þeim hafði farið á milli. Hann hugsaði um sinn gang. Ef til vill heyrði hann eitthvað, sem lyfti hulunni af þessum óttalega leyndardómi. Hvernig gæti hann rutt þessum vörð- um úr vegi án þess að koma af stað hávaða? Hann leit á hin heimskulegu andlit þeirra og fékk þá strax hugmynd... FALKI NN 47

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.