Fálkinn - 31.01.1966, Blaðsíða 23

BYLTING í FLUGMÁLUM?
okkur fjölda teikninga, mynda og líkön
af flugtækjum og flugvélum, sem byggð-
ar eru á sama lögmálinu; hugmynd
Einars um lóðrétt flugtak. Þá lásum við
bréf til Einars frá flugvélaverksmiðj-
um bandaríska flughersins, og öðrum
bandarískum flugvélaverksmiðjum og
brezkum og bréf frá flugvélaverkfræð-
ingum, verkfræðingum og eðlisfræðing-
um, innlendum sem erlendum, en allir
þessir aðilar sýna mikinn áhuga á hug-
myndum Einars og telja þær í alla
staði hinar eftirtektarverðustu.
En látum Einar sjálfan segja sögu
sína: „Ég fæddist í Vestmannaeyjum
og var þar til sjö ára aldurs. Þá kom
ég til Reykjavíkur og hér hef ég verið
að undanteknum fimm árum, er ég
dvaldist í Bandaríkjunum við störf hjá
þarlendum flugvélaverksmiðjum. Sem
' stráklingur átti ég heima í Vesturbæn-
um og var þá að dunda við að smíða
flugvéla ,,módel“. Að sumum hafði ég
fyrirmyndir, en önnur bjó ég til eftir
eigin geðþótta og hugmyndum, bæði
vélflugur og svifflugur Þetta voru
fyrstu sporin á þessari braut. Ég var
síðan af og til með hugann við þetta,
en hafði fá tækifæri til að stunda þessa
iðju mína. Það gerðist ekkert mark-
vert á þessum árum. Ég tók vélstjóra-
próf og var um tíma á sjónum."
„Það var ekki fyrr en árið 1955, að
hugmynd mín um sérstakt flugtæki fór
að vekja athygli. Ég átti þá kunningja,
sem var yfirmaður hjá varnarliðinu á
Keflavíkurflugvelli. Hann hafði séð
nokkrar teikningar hjá mér og vildi
senda þær Sikorsky-flugvélaverksmiðj-
unum vestra. Þetta var gert og skömmu
síðar var mér tilkynnt, að ráðamönn-
um verksmiðjanna litist vel á teikning-
arnar og að þeir vildu fá mig í vinnu.
Það varð úr að ég fór til þeirra og
starfaði hjá þeim í eitt ár. Fyrst vann
ég sem teiknari, en var síðar fluttur í
eins konar „hugmyndadeild“ þar sem
menn geta látið gamminn geysa og krot-
að hugarfóstur sín á blöð. Þarna voru
einnig smíðuð líkön og þau reynd. Ég
varð fyrir nokkrum vonbrigðum hjá
þeim Sikorsky-mönnum, fannst kaupið
of lágt og eignaréttur þeirra á verk-
um mínum of mikill. Eftir fyrsta árið
í Bandaríkjunum bauðst mér staða hjá
Republic Aviation Corporation í Farm-
ingdale á Long Island, en það fyrir-
tæki framleiðir flugvélar fyrir banda-
ríska flugherinn. Þar fékk ég hærra
kaup og betri stöðu. Hjá þeim var ég
að mestu leyti fjögur næstu árin. Þarna
voru smíðaðar svonefndar „Fighter-
bomber“-flugvélar, eða vélar, sem eiga
að sameina eiginleika orrustu- og
sprengjuflugvélar. Þeir smíðuðu meðal
annars flugvél, sem nefndist F-105 og
hefur mikið komið við sögu í styrrj-
öldinni í Víet Nam. Verið var að gera
tilraunir með þessa vél meðan ég var
hjá þeim. í þessari verksmiðju var mér
veittur mikill trúnaður og hafði ég að-
gang að ýmsum teikningum, sem mjög
var farið leynt með. Sjálfur vann ég að
sumum þeirra. Þarna var mjög ná-
kvæmt eftirlit með öllum mannaferð-
um og strangur öryggisvörður. Við
urðum alltaf að hafa við hendina ákveð-
in skilríki, sem greindu frá því hvað
við mættum aðhafast og í hvaða deildir
við mættum fara. Þessi réttindi voru
ferns konar og var ég kominn 1 næst
efsta flokkinn er ég hætti. Viðurlög við
trúnaðarbrotum voru mjög þung.“
„í Farmingdale bjó á þessum árum
Jóhann Eyfells, arkitekt, sem er kunn-
ur listamaður. Ég fékkst þá við að mála
landslags- og andlitsmyndir og unnum
við talsvert saman. Ég hef ennþá mik-
inn áhuga fyrir að mála, sérstaklega
andlitsmyndir."
„En snúum okkur aftur að flugvélun-
um. Þegar ég kom fyrst til Bandaríkj-
anna sótti ég um einkaleyfi á flugtæki
eða flugvél, sem hefur sig lóðrétt til
flugs, án þess að hreyflar snúi upp.
Hugmyndina hef ég teiknað í mörgum
myndum og gert líkön. Einkaleyfið er
FALKINN
23