Ljósberinn - 01.03.1941, Blaðsíða 25

Ljósberinn - 01.03.1941, Blaðsíða 25
LJÓSBERINN 45 inlega að fá að tala við bróður ungfrú- arinnar«. Hgartað í Stíg hoppaði upp af ánægju! Jæja, Hinrik var þá svona, þegar hann átti tal við »dömur«, .. .. það var alveg kostulegt að sjá hann leika kurteisan kampasel. »Já, Stígur er ekki heima«, sagði Elsa loksins og byrgði niðri í sér hláturinn, Miann fór með pabba«. Hinrik hringsneri húfu sinni milli hand- anna. »Já, stúlkan sagði þaði, en mig langaði til að biðja yður fyrir skilaboð til hans, undir eins og hann kemur heim«. »Með mestu ánægju«, svaraði Stígur, er einnig tók þann kostinn að vera kurteisi, »Þakka, ungfrú góö, það er fallega gert af yðu,r«. Stígur gat varla varist hlári, en einbeitti samt öllum sínum kröftum og brosti alúð- lega ... »Þér vitið víst, að Stígur var hjá mér í gær, og við lékum saman gegn Friðrik- sens-bræðrunum? « »Já, í tennis. Gátuð þið gómað þá?« »Hefir hann ekki sagt yður það?« spurði Hinrik ákafur. Honum fannst allt í einu, að hann væri kunnugur hérna, þar sem meíin höfðu; áhuga fyrir tennis. og töluðiu um að góma náungann. »Já, ég skal segja yður, að við gómuðr um þá!« »En Friðriksens-piltarnir eiga að vera svo duglegir. Stígur hlýtur-því sannarlega að| hafa orðið að herða sig«. »Jáí; hann stóð sig ágætlega, jafn ung- ur og hann er«, sagði Hinrik borginmann- lega. »Stígur er jafngamall mér, og ég er nú enginn hvítvoðungur«, sagði Stígur hvefsn- isJega. »Eg átti alls ekki við neitt þess háttar«, sagði Hinrik skelkaður, »en einmitt af því hanner svo — svo ungur, gerði hann það alveg ágætlega. En haldið þér annars, að Stígur geti látið þá fá tækifæri til endur- Á ný varð Margrét að vera herbergisþerna. gjalds á sunnudaginn? Þeir hafa spurt mig um það«. »Þeir skulu, svei mér fá endurgjald ... ég á við«, Stígur áttaði siga — »að bróðír mínn er víst fús til að reyna við þá aftur, en það er nú ekki alveg víst, að þeir fái hefnd. Eg hugsa, að ég geti lofað því fyrir hönd bróður míns, pabbi og hann koma heim á morgun«. »Kærar þakkir, ungfrú Elsa, kærar þakkir«. Hinrik hneigði sig og fór út. Er hann hafði lokað hurðinni á eftir sér, skellti Stígur upp úr og velti sér á legu- bekknum, og hló svo ákaft, að Margrét kom þjótandi inn til hans. »Hefirðu heyrt annað eins?« — Stígur fékk hláturköst á ný, e,r hann hafði sagt henni frá samtalinu ... »Hann hneigði sig fyrir mér, sem ég er lifandi maður og velti .mér hérna^ — hann hneigði sig og sagði »ungfrú Elsa«, — og þegar ég hugsa til þess, hve oft hann hefir lumbr- að á mér af öllu. hjarta! — Heyrðu Gréta, getum við ekki fundið upp á einhverju fleiru?« »Við getum farið inn til bæjarins með morgunlestinni«„ sagði Margrét, en Stígur þorði ekki að hætta á það. Uss — að ganga

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.