Ljósberinn - 01.03.1941, Blaðsíða 29

Ljósberinn - 01.03.1941, Blaðsíða 29
LJÖSBERINN 49 Drengilega gert. Einu sinni voru hjón, sem áttu, eplagarð, log á haustin seldui þau, mikið af eplum og höfðu því dálitlar tekjur. Þau voru bæði orðin gömul, og þessir eplapeningar vorui eiginlega aðaltekjurnar þeirra. Fyrir þá keyptu bau sér dálítinn matarforða til vetrarins. En í nágrenni við þau voru nokkrir drengir, sem lögðui það í vana sinn að ræna eplum úr garðinum þeirra. Og af því þau voru svo gömul og mjög farið að förlast sjón, þá gátu þeir svo vel farið í kringum þau og rænt eplum þeirra. Þau vissu ósköp vel, aðl þeir gerðu þetta og þekktu drengina, en þau vildu heldur líða skaðia, 'en kæra þá fyrir lögreglunni. Svoi bar það til einn dag, að foringi drengjanna, sem hét Hinrik, íékk á óvænt- an hátt samvizkubit af þessu háttalagi þeirra og nú skuluð þið f á að heyra, hvern- \ig það atvikaðist. Hinrik var náttúrlega það sem maður kallar götustrákur. En hann var tápmik- ill, snarráður og gekk með dugnaði að því, sem hann tók sér fyrir hendur. Það var því eðlilegt, að kaupmaðturinn í þorpinu sneri sér til hans, þegar hann þurfti að láta fara í sendiferðir eða eitthvað því um ííkt, og óvenjulega mikið var að gera. Svo var það laugardagskvöld eitt, síðla sumars, að Hinrik var kvaddur til sendi- ferða hjá kaupmanninum. Hann átti að sendast með vörur til ýmsra í þorpinu og þar á meðal voru gömlu hjónin. Hann var rétt að því kominn að drepa á dyr, er hann sá að hurðin var í hálfa gátt og hann heyrði að gömlu hjónin voru að tala samr- an. Um hvað voru þau að tala. Það væri gaman að heyra það! Hinrik heyrði, að gamli maðu.rinn sagði: »Nú eru eplin okkar að verða fullþrosk- uð. En ég óttast, að drengirnir ræni meira af þeim en í fyrra. Aðeins að þessi börn athuguðu það, hve mikið tjón þau gera okkur með því að ræna okkur eplunum, sem eru aðal-tekjugrein okkar. Svo bæt- is(t það líka ofan á, að ég er ofðinn svo slæmur af gigtinni, að ég get ekki tínt eplin sjálfur, og þarf að fá aðlra til þess, og það rýrir tekjur okkar líka. ö, að Drott- inn vildi nú blása drengjunum því í brjóst, að láta eplin okkar í friði, og svo að ein- hverjir góðhjartaðir menn vildu tína þau fyrir okkur, okkur aði kostnaðlarlitlu. Við myndum láta nokkur epli í ómakslaun«. Hinrik fékk ákafan hjartslátt, þegar hann heyrði þetta. 1 eðli sínu var hann ekki slæmur drengur, en hann var mikið fyrir ævintýralífið gefinn, og mikið þess vegna gaf hann sig athugunarlaust í ýms ævintýri, og sakir þess hvað hann var dag- legur, þá var hann allt af sjálfsagður for- ingi. — Nú varð hann að drepa á dyr. Gamli maðurinn kom til dyra og bað hann að koma með vörurnar inn í eldhúsið og sýndi hoinum, hvar hann ætti að láta þær, og svq gaf hann honum fáeina aura í cmakslaun og kvaddi hann vingjarnlega. Nokkrir dagar liðu og eplin voru orðin fullþroskuð. Þann tíma hafði Hinrik notað til þess að tala við félaga sína, sem óneit- anlega urðu allmikið undrandi yfir því, hvernig hann nú leit á málin. Nú barst ekki talið að því, hvernig bezt yrði náð í sem mest af eplunum í garði gömlu' hjón- anna, heldur ræddi hann nú um það við þá, að nú skyldu þeir allir vera samtaka í því að hjálpa gömlu hjónunum að tína eplin og það skyldu þeir gera án endur- gjalds. Þeir væru búnir að valda svo mikl- um skaða, að þeim bæri nú. að sýna lit á að bæta það. Já, svo skyldu þeir setja eplin í kassana fyrir gömlu hjónin og aka þeim út um þorpið til kaupendanna. Þess- ar fögru og göfugu hugsjómir sínar útmál- aði hann með svo miklum f jálgleik, að hann vann alla drengina á sitt mál, og sam- þykkt var síðan með öllum greiddum at- kvæðum að gera sem foringinn vildi. Gömlu hjónin urðu heldur en ekki hissa, þegar drengirnir koimu og buðu þeim að tína eplin af trjánum. Slíkt tilboð kom

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.